Пеннфилд Ридж: Канадтық әуе күшінің тарихы және мұрасы

Кіріспе

RCAF Pennfield Ridge станциясы – Жағалау Шарлотта округінде, Нью-Брансуик провинциясының Pennfield Ridge поселкесінде орналасқан Канада Корольдік әуе күштерінің оқу станциясы болған.

Тарих

Аэродромның құрылысы 1940 жылдың жазында басталды, Фанди шығанағының солтүстік жағалауындағы жағалау жазығынан жоғары, тік беткейде қолайлы орын таңдалғаннан кейін. Сент-Джордж қаласынан шығысқа қарай орналасқандығы, сондай-ақ Сент-Стефан мен Сент-Джон арасында өтетін Canadian Pacific Railway теміржол желісіне жақындығы құрылыс материалдарын тасымалдауды жеңілдетті. 1940 жылдың тамызына қарай жобаға 200 жұмысшы тартылды және қараша айына дейін ұшу-қону жолақтары аяқталды. База оңтүстік-батыста, армиялық оқу орталығы – Оңтүстік-Батыс Нью-Брансуик үшін арналған «Утопия» лагерінің жанында орналасқан. Фанди шығанағының құнарлы, көбінесе тұманды жағалауы ұшқыштарға Оңтүстік Англиядағыдай жағдайларда оқу мүмкіндігін берді. Бірінші сынақ ұшулар 1941 жылдың 1 қаңтарында жүзеге асырылды, ал база сол жылдың 21 шілдесінде ресми түрде ашылды. Онда RCAF-тың №2 Әуе навигация мектебі және кейін RAF-тың №34 Оперативтік оқу бөлімі орналасты. База, Британдық Достастық Әуе оқу жоспарының (BCATP) бөлігі ретінде Монреальде штаб-пәтері орналасқан RCAF-тың №3 Оқу командасының басқаруында болды. 1941 жылдың жазының соңына қарай базада 4 үлкен ангар, бақылау мұнарасы, казарма, жаттығу залы, асханалар мен сыныптар, сондай-ақ сумен жабдықтау және ішкі телефон желісі бар 40-тан астам ғимарат салынды. 1941 жылдың күзінде үш ұшу-қону жолағы классикалық BCATP үшбұрышты схемасы бойынша ұзартылды. Әуеайлақ Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай RCAF тарапынан тоқтатылды, ал Канаданың шығысындағы әуе күштерінің қызметі RCAF Greenwood, RCAF Debert, RCAF Summerside және RCAF Chatham базаларында шоғырландырылды. Пеннфилд Ридж базасы бірнеше жылдан кейін сатып алынғанға дейін ауыр жүктерді тасымалдау үшін пайдаланылды, содан кейін коммерциялық әуе компаниясы оны Миллиджвиллдегі Сент-Джонға қызмет ететін жеткіліксіз әуежайға балама ретінде пайдаланды. 1950 жылдардың басында жаңа Сент-Джон әуежайы ашылғаннан кейін Пеннфилд Ридж операциялық әуеайлақ ретінде жабылды. Оның бір ұшу-қону жолағы 1950-1970 жылдары Нью-Брансуик сүйреп жүгіру қауымдастығы тарапынан сүйреп жүгіру трассасы ретінде пайдаланылды. Бүгінде үш ұшу-қону жолағының екеуі теңіз балдырын кептіруге қолданылады, содан кейін ол табиғи өсімдік тыңайтқышы ретінде сатылады. Қалған ұшу-қону жолағы әлі де визуалды ұшу ережелері (VFR) жағдайында шағын ұшақтарды қабылдауға қабілетті; J. D. Irving Limited және Нью-Брансуик Табиғи ресурстар департаменті ұшақтарының пайдалануы үшін шағын жанармай резервуары бар. Әуеайлақтың шығысына қарай 1932 жылдың тамызында Джим Моллисонның қонған орны орналасқан, сол жерде Моллисон бірінші рет жалғыз өзі шығыстан батысқа трансатлантикалық ұшуды аяқтады. Оның ұшағы де Хавилленд Пусс Мотт (G ABXY) «Жүрек мазмұны» деп аталды. 2006 жылдың 24 қыркүйегінде Шарлотта округінің соғыс ескерткіші комитеті (мүшелері: Дж. Дэвид Стюарт, Марк Педерсен және Моррис Харрис) Пеннфилд Риджде оқу кезінде қаза тапқан алпыс ер адамды құрметтеу үшін Пеннфилдтегі жақын маңдағы саябақта ескерткіш орнатты. Пеннфилд шіркеуінің әскери тарих қоғамының кейінгі зерттеулері Пеннфилд Ридж әуе станциясында қызмет еткен немесе оқыған жетпіс адам қаза тапқанын көрсетті. Сонымен қатар, алты бейбіт тұрғын да қаза тапты.

Construction of the aerodrome began in the summer of 1940 after a suitable site was selected on a ridge high above the surrounding coastal plain of the north shore of the Bay of Fundy, east of the town of St. George. Proximity to a Canadian Pacific Railway line running between St. Stephen and Saint John eased the transport of building materials. General contractor Dexter Construction had 200 workers on the project by August 1940 and the runways were finished by November. The base was located southwest of the Camp Utopia, an army training facility for southwestern New Brunswick. The rugged, often foggy, coastline of the Bay of Fundy allowed pilots to train in conditions similar to those they would face in Southern England. The first test flights took place on January 1, 1941 and the base officially opened on July 21 of that year, housing No. 2 Air Navigation School RCAF and later No. 34 Operational Training Unit RAF, under the command of No. 3 Training Command RCAF, which was headquartered in Montreal as part of the British Commonwealth Air Training Plan (BCATP). By the end of summer 1941, over 40 buildings were constructed on the base, including 4 large hangars, an observation tower, barracks, drill hall, mess halls and classrooms, along with a water supply and internal telephone system. The three runways were lengthened in the fall of 1941 into the classic BCATP triangle arrangement. The airfield was decommissioned by the RCAF toward the end of World War II, with air force activities in eastern Canada being concentrated at RCAF Station Greenwood, RCAF Station Debert, RCAF Station Summerside and RCAF Station Chatham. The Pennfield Ridge base became the operational location for heavy transport until it was purchased several years later and operated by a commercial airline company as an alternative to the inadequate airport serving Saint John at Millidgeville. After the new Saint John Airport was opened in the early 1950s, Pennfield Ridge closed as an operational airfield. One of its runways was used as a drag racing track by the New Brunswick Drag Racing Association during the 1950s 1970s. Today, two of the three runways are used for drying seaweed which is then marketed as a natural plant fertilizer. The remaining runway is still able to handle small aircraft under visual flight rules (VFR) conditions; there is a small fuel reserve tank for the use of J. D. Irving Limited and New Brunswick Department of Natural Resources aircraft. Less than to the east of the airfield is the location of the Jim Mollison landing in August 1932, in which Mollison completed the first solo east to west transatlantic flight. His aircraft was a de Havilland Puss Moth (G ABXY) dubbed The Heart's Content. On 24 September 2006, a memorial was erected at a nearby park in Pennfield by the Charlotte County War Memorial Committee (Members: J. David Stuart, Mark Pedersen and Morris Harris) to honour the sixty men who died while on training at Pennfield Ridge. Subsequent research by Pennfield Parish Military Historical Society shows that there were seventy men who died while serving/training at Pennfield Ridge Air Station. There were also six civilian casualties as well.