Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Испан суретшісі, метро станциясы.
Spanish painter
the metro station
Антонио Саура Атарес (22 қыркүйек 1930 – 22 шілде 1998) – испан суретшісі және жазушысы, соғыстан кейінгі кезеңде Испаниядағы маңызды суретшілердің бірі. Оның туындылары бірнеше буын суретшілерге әсер етіп, сын тұрғысынан айтулы даусы естерде қалды.
Antonio Saura Atarés (September 22, 1930 – July 22, 1998) was a Spanish artist and writer, one of the major post war painters to emerge in Spain in the fifties whose work has marked several generations of artists and whose critical voice is often remembered.
Өмірбаян
Ол 1947 жылы Мадридте туберкулезбен ауырып, бес жыл бойы төсекте жатып, сурет салу мен жазуды бастады. Бастапқыда ол көптеген суреттер мен картиналар жасады, олар көбінесе түсті сюрреалистік сипатқа ие, ойдан шығарылған пейзаждарды бейнелейді, бай түсті палитраны ұсынатын тегіс өңдеуді қолданады. Ол Ханс Арп пен Ив Тангуйді өзінің көркемдік ықпалы деп атады. 1952 жылы және 1954–1955 жылдары Парижде болды, онда Бенджамин Перетпен танысып, сюрреалистермен байланысқа түсті, бірақ көп ұзамай топтан бөлініп, досы, суретші Симон Хантайдың қомпаниасына қосылды. Ол қабылдама техникасын қолдана отырып, импровизациялық стильді қабылдады және абстрактілі сипаттағы картиналар жасады, олар әлі де органикалық, кездейсоқ дизайнмен өте түрлі-түсті болды. Оның туындыларында әйел денесі немесе адам бейнесінің архетипіне айналатын формалар 1950 жылдардың ортасында алғаш рет пайда болды. 1956 жылдан бастап Саура өзінің ең маңызды туындылары болып табылатын әйелдер, жалаңаш бейнелер, автопортреттер, қаптар мен айқышқа шегеленген бейнелерді жасауға кірісті, оларды кенепке де, қағазға да салған. 1957 жылы Мадридте ол "Эль-Пасо" тобын құрды және 1960 жылы тарағанға дейін оның директоры болды. Осы кезеңде Саура Мишель Тапиемен танысты. 1950 жылдары Париждегі Родольф Штадлер галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін өткізді, және өмір бойында онда үзбей көрмелер ұйымдастырды. Штадлер оны Мюнхендегі Отто ван де Лу мен Нью-Йорктегі Пьер Матисске таныстырды, екеуі де оның жұмыстарын көрсетіп, оның өкілі болды, соңында оның картиналары ірі музейлердің коллекцияларына енді. Палитрасын қара, сұр және қоңыр түстермен шектеп, Саура өзінің ұрпағының қозғалыстары мен тенденцияларынан тәуелсіз жеке стилін бекітті. Оның туындылары Веласкес пен Гойя дәстүрінде жасалған. 1959 жылдан бастап ол көптеген кітаптарды суреттеуге кірісті, оның ішінде Сервантестің "Дон Кихоты", Оруэллдің "1984", Ностлингердің "Пиноккио" адаптациясы, Кафканың "Түбіртектері", Квиведоның "Үш көрінісі" және тағы да көптеген кітаптар кірді. 1960 жылы Саура дәнекерленген металл элементтерден жасалған мүсіндер жасады, олар адам бейнесін, кейіпкерлерді және айқышқа шегеленген бейнелерді бейнелейді. 1967 жылы ол Парижге тұрақты қоныс аударды және Франконың Испаниясына қарсы оппозицияға қосылды. Францияда ол саясат, эстетика және көркемдік шығармашылық салаларында көптеген пікірталастар мен дауларға қатысты. Сондай-ақ, ол өзінің тақырыптық және суреттік тізімін кеңейтті. "Әйел-кресло" (Femmefauteuil) сериясымен қатар, ол "Қиял суреттері", Гойяның Иті және Гойяның қиял суреттері серияларында жұмыс істеді. 1971 жылы ол уақытша кенепке сурет салудан бас тартып, өзін жазуға, сурет салуға және қағазға сурет салуға арнады. 1977 жылы Рольф Лаутер мен Антонио Саура Париждегі Родольф Штадлер галереясында алғаш рет кездесіп, ұзаққа созылған әңгіме мен достық қарым-қатынас орнатты. 1979 жылы осы ынтымақтастық Маргарет Лаутердің Мангейм галереясында 50-ден астам сурет пен эскиздері бар алғашқы ірі ретроспективаға жол ашты, содан кейін көптеген басқа көрмелер ұйымдастырылды. 1989 жылы Лаутер, Франкфурттағы Заманауи өнер музейінің бас кураторы, Катарина Виннекеспен бірлесіп Саура, Милларес және Каногардың туындыларынан тұратын "Зардап шеккен адам" атты Франкфурт көрмесін ұйымдастырды. 1977 жылы Саура өзінің жазбаларын жариялай бастады, сондай-ақ ағасы, кинорежиссер Карлос Саурамен бірлесіп, театр, балет және опера үшін бірнеше декорациялар жасады. 1983 жылдан 1998 жылы қайтыс болғанға дейін ол барлық тақырыптары мен бейнелеріне қайта оралды.
He began painting and writing in 1947 in Madrid while suffering from tuberculosis, having already been confined to his bed for five years. In his beginnings he created numerous drawings and paintings with a dreamlike surrealist character that most often represented imaginary landscapes, employing a flat smooth treatment that offers a rich palette of colors. He claimed Hans Arp and Yves Tanguy as his artistic influences. He stayed in Paris in 1952 and in 1954–1955 during which he met Benjamin Péret and associated with the Surrealists, although he soon parted with the group, joining instead the company of his friend the painter Simon Hantaï. Using the technique of scraping, he adopted a gestural style and created an abstract type of painting, still very colorful with an organic, aleatory design. The first appearances in his work of forms that will soon become archetypes of the female body or the human figure occur in the mid 1950s. Starting in 1956 Saura tackled the register of what will prove to be his greatest works: women, nudes, self portraits, shrouds and crucifixions, which he painted on both canvas and paper. In 1957 in Madrid he founded the El Paso Group and served as its director until it broke up in 1960. During this period Saura met Michel Tapié. During the 1950s he had his first solo exhibition at the Rodolphe Stadler Gallery in Paris, where he regularly exhibited throughout his life. Stadler introduced him to Otto van de Loo in Munich and Pierre Matisse in New York City, both of whom exhibited his work and represented him, and eventually his paintings were collected by major museums. Limiting his palette to blacks, grays and browns, Saura asserted a personal style that was independent of the movements and trends of his generation. His work followed in the tradition of Velasquez and Goya. Starting in 1959 he began creating a prolific body of works in print, illustrating numerous books including Cervantes's Don Quijote, Orwell's Nineteen Eighty Four, Nöstlinger's adaptation of Pinocchio, Kafka’s Tagebücher, Quevedo’s Three Visions, and many others. In 1960 Saura began creating sculptures made of welded metal elements which represented the human figure, characters and crucifixions. In 1967 he settled permanently in Paris, and joined the opposition to Francoist Spain. In France he participated in numerous debates and controversies in the fields of politics, aesthetics and artistic creation. He also broadened his thematic and pictorial register. Along with his Femmefauteuil (literally "Womanarmchair"), he also worked on the series "Imaginary Portraits", and Goya’s Dog and Imaginary Portraits of Goya begin to take shape. In 1971 he temporarily abandoned painting on canvas to devote himself to writing, drawing and painting on paper. In 1977, Rolf Lauter and Antonio Saura met for the first time in the Rodolphe Stadler gallery Paris and started a dialogue and a long standing friendship. In 1979, the collaboration gave rise to the first major retrospective at the Galerie de Margarete Lauter Mannheim with more than 50 images and drawings, followed by many other presentations. In 1989 Lauter then Chief Curator of the Museum für Moderne Kunst Frankfurt has been co organizer with Katharina Winnekes of the Frankfurt exhibition The Abused Man with works by Saura, Millares and Canogar. In 1977 Saura began publishing his writings, and he created several stage designs for the theatre, ballet and opera, thanks to the collaboration with his brother, the film director Carlos Saura. From 1983 to his death in 1998, he revisited all of his themes and figures.