Маноло Мильярес (1926-1972) – испан суретшісі, абстрактілі өнердің және El Paso тобының негіз қалаушысы. Туындылары, сюрреализм және авангард өнер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маноло Милларес (17 қаңтар 1926 – 14 тамыз 1972) – испан суретшісі.
Spanish painter
Manolo Millares (17 January 1926 – 14 August 1972) was a Spanish painter.
Өмірбаян
Өзін-өзі суретші ретінде тәрбиелеген Милларс 1948 жылы сюрреализммен танысты. 1953 жылы Мадридке көшіп, абстрактты суретші болды. 1957 жылы Милларс басқа суретшілермен бірге Мадридте авангардтық "Эль Пасо" (The Step) тобын құрды. Манифестке қол қойған кезде және топ ретіндегі алғашқы көрмелерінде Эль-Пасоның мүшелеріне суретшілер Рафаэль Каногар, Луис Феито, Хуана Франсес, Маноло Милларес, Мануэль Ривера, Антонио Суарес, Антонио Саура және мүсінші Пабло Серрано кірді. 1957 жылы Сан-Паблода жұмыстарын көрсеткеннен кейін, Миларес өнері 1958 жылы АҚШ-та таныстырылды. 1960 жылдардың басында ол халықаралық деңгейде танымал болды және 1961 жылы Нью-Йорктегі Пьер Матисс галереясында жеке көрме ұйымдастырды.
Self taught as an artist, Millares was introduced to Surrealism in 1948. In 1953, he moved to Madrid and became an abstract painter. In 1957, Millares along with other artists founded the avant garde group El Paso (The Step) in Madrid. The members of El Paso at the time of signing the manifesto and in their first exhibitions as a group were the painters Rafael Canogar, Luis Feito, Juana Francés, Manolo Millares, Manuel Rivera, Antonio Suárez, Antonio Saura and the sculptor Pablo Serrano. After showing his work in San Pablo in 1957, Millares' work was introduced to the United States in 1958. He attained an international reputation by the early 1960s, and had a solo show at the Pierre Matisse Gallery in New York in 1961.
Жұмыс
1945 жылғы соғыстан кейінгі кезеңдегі ең маңызды испан суретшілерінің бірі – Мильярес, ол орамал қаптарды пайдаланып жасаған таңғажайып коллаждарымен әйгілі. Орамал қаптар кейде түссіз болатын, созылып, тігіліп, жарықтар мен бос кеңістіктер жасалатын. Оның жанды және дене суреттері, қара, ақ және қызыл түстерде, бетке шашырап, ағып жатты. 1953 жылы алғаш рет жасалған жұта маталары Канар аралдарының, әсіресе жергілікті халық – гуанчтердің ежелгі тарихымен тығыз байланысты. Бұл испандықтарға дейінгі халықтың мумияланған денелері оған Лас-Пальмас Канар аралдары мұражайындағы ауқымды көрмелер арқылы таныс болды. Мильярес бейресми ағыммен байланысты, ол ишаралық тәжірибелер мен саяси белсенділікке баса мән берді және қазіргі испан өнерінің қайта жандануына зор үлес қосты. Ол испандықтарға дейінгі халықтан шабыттанған, олардың үңгір қабырғаларындағы органикалық пішіндерін сюрреалистердің автоматтылығымен үйлестіретін өзінің ерекше көркем тілін дамытты. Осылайша, Мильярес дәстүр мен тікелей өрнек, тарихқа дейінгі дәуір мен қазіргі заманғы символизмді ерекше бірегей стильде үйлестірді.
Millares, one of the most important Spanish painters of the postwar period 1945, is renowned for his spectacular collages created using a burlap sack. The burlap, sometimes colorless, was stretched, the pieces roughly sewn together to create tears and voids. His vital and body painting, in dark tones, black, white and red, splashed and flowed on the surface. Made for the first time in 1953, the jute fabrics are deeply rooted in the prehistory of the Canary Islands, in particular that of the natives, the Guanches. The embalmed corpses of this pre Hispanic people were known to him thanks to the vast exhibitions housed at the Museo Canario de Las Palmas. Millares is associated with the informal movement, which has emphasized gestural experimentation and political engagement, and is seen as largely responsible for the revival of modern Spanish art. He developed his own visual language inspired by the pre Hispanic people, whose organic forms painted on the walls of the caves he reconciled with the automatism of the surrealists. Millares therefore combined tradition and direct expression, prehistory and contemporary symbolism in an extremely individual way.
Мансап
1957 жылы Мадридтегі Атеноде оның жұта матасына жасалған туындыларының көрмесі және сол жылы Венеция биенналесіне тіркелуі оған халықаралық деңгейде танылуға мүмкіндік берді, ал 1959 жылы Пьер Матисс және Даниэль Кордье галереялары онымен келісімшарт жасасты. 1960 жылы Милларс Нью-Йорктегі Пьер Матисс галереясында өзінің алғашқы жеке көрмесін ұсынды. 1959 жылы Миннеаполис өнер институтында өткен «European Art Today: 35 Painters and Sculptors» көрмесіне, сондай-ақ Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайында өткен «Before Picasso: After Miró» көрмесіне қатысты. Милларстың туындылары өмірі бойы АҚШ-тағы топтық көрмелерге қосылды. 1970 жылы ол өзінің өмірі мен шығармашылығы туралы фильм жасады, оны әйелі Эльвирета Эскобио түсірді, онда соғыс, фашизм және шөл далалардың суреттерімен араласқан картиналар көрсетілді. Испанияда оның туындыларын 1964 жылдан бастап Galeriá Juana Mordó өкілдік етті. 1972 жылы қайтыс болғанға дейін өткен соңғы көрмелердің бірі, 40-тан астам картина мен гуашьтан тұратын толық шолу 1971 жылдың 24 қыркүйегінен 4 қарашасына дейін Мангеймдегі Маргарет Лаутер галереясында Хуана Мордомен бірлесіп ұйымдастырылды. Милларстың соңғы шығармашылық жылдарындағы картиналары оның өміріндегі соңғы көрмесінде, 1971 жылдың 23 қарашасынан 1972 жылдың 9 қаңтарына дейін Париж қаласының Модерн өнер мұражайында көрсетілді. Оның өлімінен кейін көрмелері Нью-Йорктегі Пьер Матисс галереясында (1974), Мадридтегі Корольдік София Ұлттық өнер орталығы мұражайында (1992) және Токиодағы Сен оку Хакуко Кан мұражайында (2003) өтті. 2004 жылы Fundacion Azcona және Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía Альфонсо де ла Торренің Милларстың картиналарының толық каталогын жариялады.
The 1957 Ateneo de Madrid exhibition of his jute canvases and his registration for the Venice Biennale the same year earned him international recognition and the galleries Pierre Matisse and Daniel Cordier signed agreements with him in 1959. In 1960, Millares presented his first solo exhibition at the Pierre Matisse Galerie, New York. He participated in the exhibition European Art Today: 35 Painters and Sculptors at the Minneapolis Institute of Arts, in 1959, and in Before Picasso: After Miró at the Solomon R. Guggenheim Museum, New York (1960). Millares' work has been included in group exhibitions in the United States throughout his life. In 1970 he produced a film about his life and work, filmed by his wife Elvireta Escobio, which showed paintings interspersed with images of war, fascism and desolate landscapes. In Spain his work was represented since 1964 by the Galeriá Juana Mordó. One of the last exhibitions before his death in 1972 and with over 40 paintings and gouaches a comprehensive overview took place from September 24 to November 4, 1971 in the Gallery of Margarete Lauter in Mannheim in collaboration with Juana Mordó. The paintings from Millares's last creative years were finally on view in his last exhibition during his lifetime from November 23, 1971 to January 9, 1972 in the Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris. Posthumous exhibitions have taken place at the Pierre Matisse Gallery, New York (1974), at the Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid (1992) and at the Sen oku Hakuko Kan Museum, Tokyo (2003). In 2004, Alfonso de la Torre's catalog raisonné of the paintings of Millares was published by the Fundacion Azcona and the Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía.