Француз мүсіншісі Ришард Гино және Ренуармен ынтымақтастығы

Кіріспе

Француз мүсіншісі Ричард Гино (каталон тілінде Ricard Guinó i Boix; 26 мамыр 1890 – 1973 жылғы ақпан) – каталондық тегі бар француз мүсіншісі. Оның туындылары – әйелдікке арналған мадақ, ол Жерорта теңізінің көркемдік идеалын қайта жаңғыртады. Ричард Гино классицизм мен қазіргі заман арасындағы сезімталдыққа толы үйлесімді жасайды, ол үшін алуан түрлі техникалар мен материалдарды қолданады: ағаш, балауыз, мәрмәр, қола, терракот, гипс, піл сүйегі, шыны, керамика, майолика, суреттер және кескіндемелер. Пьер Огюст Ренуармен жемісті ынтымақтастығы – өнер тарихындағы сирек кездесетін эпизод.

Туған жері мен каталондық жастар

Ричард Гино 1890 жылы 26 мамырда Испанияның Каталония аймағындағы Жирона қаласында туды. Оның әкесі эбен ағашынан жиһаз жасаушы болған. Әке-шесі оны маристік колледжге білім алуға жіберді, онда ол өте қатаң тәлім алды. Өте ерте жасында дарынды мүсінші болған ол, Жиронаның өнер мектебіне түсіп, 1906 жылы Барселонадағы Жоғары көркемсурет мектебінде оқуын жалғастырды. Пабло Пикассоның әкесі оның ұстаздарының бірі болды. Ол Жиронда (1908) және Барселонада (1910) өткен ұжымдық көрмелерге қатысты, сол жерде өзінен 30 жыл үлкен Аристид Майол оны байқады. Оны "өз буынының ең дарынды еуропалық мүсіншісі" деп есептеген Майол оны Францияға шақырып, өзімен бірге жұмыс істеуге ұсынды.

Париж

Гвино 1910 жылы Парижге, Монпарнас ауданындағы Дагер көшесіндегі студияға қоныстанды. Ол Маййоға Париждегі және Марли-ле-Руадағы студияларында көмектесті. Ол Монмартрдағы Рэнсон академиясына қатысып, онда Морис Денимен танысты, оның үшін ол, әсіресе, Шанз-Элизе театры үшін бірнеше бейнелі суреттер жасады. Ол Société des Artistes Decorateurs, Société Nationale des Beaux Arts, Galerie Druet және Galerie Marseille және Vildrac көрмелерінде жұмыстарын көрсетті. Граф Кессел және өнер саудагері Амброаз Волард оның туындыларын сатып алды. Оның суреттері де көрмеге қойылды, ол тікелей көріп салған, билейтін Изадора Дунканның керемет сызбаларын жасады. Ол негізінен әйелдік бейнелермен жұмыс істеді, икемді және күшті: драпировкасы бар торс, отырған әйел, египеттік әйел, мандолинамен әйел және басқалар.

Ренуар-Гиноның мүсіндік жұмысы

Сол кезде Вольярдтың өтінішімен Майол Ренуармен бірге мүсін жасауға тырысты. Ескі шебер, Вольярдтың ынтасымен, мүсін жасауды зерттегісі келді. Ревматоидты артритке шалдыққан ол сурет салуын жалғастырды, оның қозғалмай қалған саусақтары арасында қылқаламдар сырғып, тар бинттермен қорғалды. Суретшінің кіші ұлы Клодтың медальонына тәнті болған дилер, оған "қолына көмектесуді" ойлады. Майол өте талантты суретші болғандықтан, тек "Майол" стилінде жұмыс істей алатын, сондықтан ол Гвиноны ұсынды. Вольярд ынтасымен, 1913 жылы Ренуармен кездесуді ұйымдастырып, оны өз қаражатында жұмысқа алды. Осыдан кейін жас мүсінші мен ескі суретші арасындағы "тамаша" оқиға басталды, себебі екі суретшінің арасында рухани және сезімталдық байланыс орнады. Бұл ынтымақтастық 1918 жылға дейін жалғасты, алдымен Эссуада, содан кейін Прованстағы Кань-сюр-Мердегі Ренуардың "Коллетт" вилласында. Нәтижесінде, қазіргі заманғы мүсін өнерінің биігі деп есептелетін шығармалар жиынтығы құрылды: Кішкентай Венера, Жеңісші Венера, Паристің сотталуы және Үлкен кір жуушы. 1919 жылы Ренуар қайтыс болғаннан кейін, мүсіндер Вольярд, содан кейін Рену арқылы жарияланып, олардың авторлық құқығы пайдаланылды.

Мүсінші, керамист, суретші және суретші

Гвино, оның либертариандық сезімі кез келген талап ету рухынан аулақ болды, жеке жұмысын жалғастырды. Ренуармен бес жылдық ынтымақтастықтан кейін, коммерциялық себептерден туындаған шығармашылық үлесіне қол жеткізе алмауынан терең мұңға батып, өзін қайта құруға, стилін өзгертуге және жаңа техникаларды зерттеуге тырысты, бұл оның мүсіншілік жұмысына қатар жүрді. Ол Париждегі Galerie Hebrard-пен келісімшартқа отырды, ол 1919, 1922 және 1923 жылдары оған үш ірі жеке көрме ұйымдастырды. Декоративтік өнерге қызығушылық танытқан ол көптеген глазурланған керамикалық бұйымдар мен бірнеше жиһаз жасады. 1922 жылы Севр фабрикасымен он жылдан астам ынтымақтастық басталды, ол оның модельдерін stoneware және bisque материалынан шығарды. 1923 жылы Барселонаның көктемгі көрмесіне қатысып, Galerie Devauchez-де суреттері мен эскиздерін, ал Galliera мұражайында, Salon des Tuileries және Salon des Artistes Décorateurs көрмелерінде бірнеше туындыларын қойды. 1924 жылы ол Музей де декоративтік өнерде көрмеге қатысты, онда «Тамбуринмен әйел» картинасы сатып алынды. Оның суреттері Maison Barbedienne-де, ал мүсіндері Salon de la Société des Artistes Décorateurs көрмесінде көрсетілді. Ол Colin баспасымен он жылға оның модельдерінен қола бұйымдар шығару жөнінде келісімшартқа қол қойды. 1925 жылы Гвино Париждегі Халықаралық Декоративтік өнер көрмесіне қатысып, металл және керамика салаларында құрметті дипломдар алды. Сондай-ақ ол Жапониядағы француз заманауи өнері көрмесіне қатысты. Сол жылы ол француз азаматтығын алып, Габриэль Борзеиге үйленді; олардың алты баласы болды: Жорж, Клод, Эвелин, суретші Мишель Гвино (мүсінші), Мари Гвино Рончи (суретші) және мерзімінен бұрын қайтыс болған Жан Борзеи. Гвино үлкен отбасымен бірге Париждің сыртындағы Антоний қаласындағы үлкен студияға көшті, ол өзінің досы, фотограф Бугурдың жанында орналасқан, ол Дагер көшесіне жан беруші суретшілер тобының мүшесі болды. 1928 жылы ол Galliera мұражайының XI конкурсына, қола бөліміне қатысты. 1929 жылы Гектор Брам галереясында суреттер мен кітапты безендіруге арналған кішкентай тақталар көрмесі, Salon des Indépendants және Salon de la Société des Artistes Français (1930, 1931, 1932, 1933 және 1934 жылдарғы көрмелер) өтті. 1931 жылы ол тағы да Salon des Indépendants көрмесіне қатысып, Susse frères баспасымен 1955 жылға дейін ынтымақтастық жасайтын келісімшартқа қол қойды.

Guino, whom his libertarian sense kept away from any spirit of claiming, pursued his personal work. After his five years of collaboration with Renoir, intimately wounded by this denial of his creative share which commercial reasons motivated, attempted to reinvent himself, to change his style, exploring new techniques, in parallel to his sculptured work. He signed a contract with the Galerie Hebrard in Paris, which devoted three large personal exhibitions to him in 1919, 1922 and 1923. Interested in decorative arts, he realized numerous glazed ceramics and a few pieces of furniture. A long collaboration began in 1922 with the factory of Sèvres which for more than ten years rendered editions of his models in stoneware and bisque. In 1923, he participated in the spring exhibition of Barcelona, exhibited paintings and drawings at the Galerie Devauchez and some pieces at the Musée Galliera, at the Salon des Tuileries and at the Salon de la des Artistes Décorateurs. In 1924 he exhibited at the Musée des Arts Décoratifs which acquired Woman with Tambourine. His drawings were exhibited at the Maison Barbedienne, his sculptures at the Salon de la Societé des Artistes Décorateurs. He signed a contract with the editing house Colin which for ten years would edit bronzes from his models. In 1925, Guino attended the International Exhibition of Decorative Arts of Paris where he obtained honorary diplomas for metal and ceramics. He also participated in the exhibition of contemporary French Art in Japan. That same year, he obtained French citizenship and married Gabrielle Borzeix; together they went on to have six children: Georges, Claude, Evelyne, artistes Michel Guino, a sculptor, Marie Guino Ronchi, a painter, and Jean Borzeix, who died prematurely. Guino settled with his large family in a bigger studio in Antony, outside of Paris, next to his friend and photographer Bougourd, who was part of the joyful band of artists who lent life to Rue Daguerre. In 1928, he entered the XIth competition of the Musée Galliera, bronze section. In 1929, exhibitions at the Galerie Hector Brame of drawings and small plates for book binding, at the Salon des Indépendants and at the Salon de la Société des Artistes Français (Salons of 1930, 1931, 1932, 1933 and 1934). In 1931, he exhibited again at the Salon des Indépendants and signed a contract with the editing house Susse frères, with which he would collaborate until 1955.

Ренуар-Гиноның мүсіндік жұмысы II

Ренуар мүсінінің "сыры" оның жасалғаннан кейін алпыс жыл өткен соң ғана ашылды, 1965 жылы Рихард Гвиноның ұлы Мишель Гвино бастаған ұзақ сот процесінің нәтижесінде. Мишель Гвино өзі де мүсінші болатын және әкесінің мүсінін жариялауға тырысты. Мүсіндерді, оларды жасау процесін мұқият талдағаннан кейін және көптеген суретшілерді тыңдағаннан кейін, 1971 жылы Париж Трибуналының үшінші азаматтық соты Рихард Гвиноны бір авторы ретінде мойындады, ал 1973 жылы Жоғарғы саяси сот мәселені шешті. Өнер тарихшысы Пол Хаэзерц 1947 жылы жариялаған "Реноар - мүсінші" (Ed. Hermes, Bruxelles) кітабында былай деді: "Гвино ешқашан мәтінін оқып жатқан актер немесе ноталарын механикалық түрде ойнайтын музыкант болған емес. Олар орындаушылармен қанағаттанады, шығармашылық процеске қатыспайды. Гвино жан-тәнімен шығармашылық актіге араласты. Ол болмаса, Ренуардың мүсіні жарық көрмес еді дейміз. Гвиноның қатысуы маңызды болды."

Сот Ренуарға қарсы ашылмады, бұл факті көптеген мәтіндер мен газет мақалаларында жарияланды. Сот процесінің мақсаты осы шығармашылық процестің ерекше жағдайын ашып көрсету және бастапқыда Вольард жасырған Гвиноның мүсінге қосқан үлесін жариялау болды. Мүсіншінің "көмекшісі" бұрыннан бар модельді көшіріп жасайды немесе үлкейтеді. Гвино болса, техниканы өзгертіп, түрлендірді: Ренуардың суреті Гвиноның мүсініне айналды, суреттің рухы мүсіннің рухында көрінеді. Екі суретші арасындағы трансмутация расталды. Бұл құбылыс олардың достығы мен ортақ көзқарастарының арқасында мүмкін болды. Суретші вилланың бірінші қабатындағы полотносымен, ал мүсінші "Коллетттер" бағындағы шеберханасында балшықты қалыптастырып жатты. Осы ерекше және сирек кездесетін жағдай осы өнер туындысын ерекшелендіреді.