Индонезия әкімшілік құрылымы: провинциялар, округтер, қалалар. Жергілікті билік кеңейді, сайлаулар өтеді. Қаржы, қорғаныс – ұлттық үкіметтің құзырында.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезияның мемлекеттік басқару деңгейлері
Tiers of government in Indonesia
Индонезия провинцияларға бөлінеді. Провинциялар регенттіктер (кабупатен) мен қалалардан (кота) тұрады. Провинциялардың, регенттіктердің және қалалардың өздерінің жергілікті басқару органдары мен парламенттік органдары бар. 1999 жылғы №22 «Жергілікті басқару туралы» заңның күшіне енуінен бастап (заң 2004 жылғы №32 және 2014 жылғы №23 заңдарымен қайта қарастырылды), жергілікті басқару органдары өз аймақтарын басқаруда маңызды рөл атқарады. Дегенмен, сыртқы саясат, қорғаныс (қарулы күштер мен ұлттық полицияны қоса алғанда), құқық жүйесі және ақша-кредит саясаты ұлттық үкіметтің құзыретінде қалады. 2005 жылдан бастап, 2004 жылғы №32 заң күшіне енгеннен кейін, жергілікті басқару органдарының басшылары (губернаторлар, регенттер және мэрлер) халықтың тікелей сайлауы арқылы сайланады.
Indonesia is divided into provinces Provinces are made up of regencies (kabupaten) and cities (kota). Provinces, regencies, and cities have their own local governments and parliamentary bodies. Since the enactment of Law Number 22 of 1999 on Local Government (the law was revised by Law Number 32 of 2004 and Law Number 23 of 2014), local governments now play a greater role in administering their areas. Foreign policy, defence (including armed forces and national police), system of law, and monetary policy, however, remain the domain of the national government. Since 2005 as the enactment of Law Number 32 of 2004, heads of local government (governors, regents and mayors) have been directly elected by popular election.
Бірінші деңгей
Индонезияның бірінші деңгейдегі әкімшілік бөлімшелері провинциялар деп аталады. Провинцияны губернатор (Gubernur) басқарады. Әр провинцияның өзінің аймақтық халық қабылдаушы кеңесі бар, ол Dewan Perwakilan Rakyat Daerah (DPRD) деп аталады. Губернаторлар мен халық өкілдері бес жылдық мерзімге халықтың тікелей дауысымен сайланады. Бұрын провинциялар Daerah Tingkat I (I деңгейлі аймақтар) деп те аталатын. Индонезия 38 провинцияға бөлінеді. Ачех: Ачех жергілікті басқаруда үлкен рөл атқарады, соның ішінде мұсылман азаматтары үшін өзінің ислам шариғат заңы, туы және провинциялық әнұран бар, жергілікті саяси партияларға рұқсат беріледі, ал орталық үкімет қабылдаған және Ачех әкімшілігіне тікелей әсер ететін шешімдер немесе заңдар жергілікті үкіметке немесе заң шығару органына жіберілуі тиіс. Йогьякарта арнайы аймағы: Йогьякарта сұлтаны – Йогьякартаның де-факто және де-юре губернаторы, өйткені губернаторды сайлау кезінде оған басымдық беріледі. Ғасырлар бойы Йогьякарта сұлтандығы осы аймақта билік етіп келді. Дегенмен, 2000-шы жылдарда орталық үкімет губернатордың басқа провинциялар сияқты халықтың тікелей дауысымен сайлануын талап ететін заң ұсынды, сонымен қатар сұлтанға маңызды саяси билік беруді көздеді. 2012 жылдың 31 тамызынан бастап, орталық үкімет Йогьякарта арнайы аймағының ерекшелігі туралы 2012 жылғы № 13 заңды бекітті және заңға сәйкес, Йогьякарта провинция болмай, провинция деңгейіндегі аймақ болуды қалайды. Йогьякарта арнайы аймағының құрамында Пакуаламан княздығы да бар. Пакуаламан ханзадасы да мұрагерлік лауазымды иеленеді және Йогьякартаның вице-губернаторы қызметін атқарады. Папуа: 2001 жылдан бері жергілікті басқарудың рөлі артты. Губернатор Папуа тумасы болуы керек. Орталық Папуа: Провинция 2022 жылы Папуадан бөлінді. Таулы Папуа: Провинция 2022 жылы Папуадан бөлінді. Бұл провинция Индонезиядағы құрлыққа шығу жолы жоқ жалғыз провинция. Оңтүстік Папуа: Провинция 2022 жылы Папуадан бөлінді. Батыс Папуа: Провинция 2003 жылы Папуадан бөлінді. 2008 жылғы ұлттық үкіметтің қаулысы Папуадағы ерекше автономия мәртебесі Батыс Папуаға да қолданылатынын растайды. Оңтүстік-Батыс Папуа: Провинция 2022 жылы Батыс Папуадан бөлінді.
First level subdivisions of Indonesia are called Provinces. A province is headed by a governor (Gubernur). Each province has its own regional assembly, called Dewan Perwakilan Rakyat Daerah (DPRD, ). Governors and representative members are elected by popular vote for five year terms. Provinces were formerly also known as Daerah Tingkat I (Level I Regions). Indonesia is divided into 38 provinces. Aceh: Aceh has greater role in local government, which includes its own Islamic Sharia law (for Muslim citizens), flag and provincial anthem, local political parties are allowed, and decisions or laws made by the central government which directly affect Aceh's administration must be referred to the local government or legislative body. Yogyakarta Special Region: The Sultan of Yogyakarta is de facto and de jure governor of Yogyakarta since he is given priority when electing the governor. For centuries, the Sultanate of Yogyakarta has reigned in the region. However, in the 2000s the central government proposed a law that required the governor to be popularly elected as in the other provinces, while still giving the sultan significant political power. Since 31 August 2012, the Law Number 13 of 2012 on Specialty of Yogyakarta Special Region has been approved by the central government and according to the act, Yogyakarta refuses to be a province but a region at province level. Within the Special Region of Yogyakarta is also the Principality of Pakualaman. The Prince of Pakualaman is also a hereditary position, and serve as the Vice Governor of Yogyakarta. Papua: Since 2001 local government has a greater role. The governor is required to be of Papuan origins. Central Papua: The Province split from Papua in 2022. Highland Papua: The Province split from Papua in 2022. This province is the only landlocked province in Indonesia. South Papua: The Province split from Papua in 2022. West Papua: The province split from Papua in 2003. A 2008 regulation by the national government confirms that special autonomy status in Papua also applies to West Papua. Southwest Papua: The Province split from West Papua in 2022.
Екінші деңгей
Индонезияның екінші деңгейлі әкімшілік бөлімшелері – регенттік (кабупатен) және қала (кота). Бұл бөлімшелер провинциялық деңгейден төменгі жергілікті билік деңгейін құрайды. Дегенмен, олар провинциялық органдарға қарағанда істерді басқаруда көбірек тәуелсіздікке ие, мысалы, мемлекеттік мектептер мен денсаулық сақтау мекемелерін ұйымдастыру сияқты. Бұрын олар біртұтас Daerah Tingkat II (II деңгейлі аймақ) деп аталған. Регенттіктер мен қалалар бірдей деңгейде болып, өздерінің жергілікті басқару органдары мен заң шығарушы жинақтарына ие. Регенттік пен қала арасындағы айырмашылық демографиялық көрсеткіштерде, аумақтың мөлшерінде және экономикалық жағдайында. Әдетте, регенттіктің аумағы қаладан ірілеу, ал қаланың экономикасы ауыл шаруашылығына байланысты емес. Регенттікке регент (бупати), ал қалаға әкім (вали кота) басшылық етеді. Регент немесе әкім және өкілдік кеңестің мүшелері 5 жылдық мерзімге халықтың тікелей дауысымен сайланады.
Second level subdivisions of Indonesia is regency (kabupaten) and city (kota). This subdivisions is a local level of government beneath the provincial level. However, they enjoy greater decentralisation of affairs than the provincial body, such as provision of public schools and public health facilities. They were formerly known collectively as Daerah Tingkat II (Level II Region). Both regency and city are at the same level, having their own local government and legislative body. The difference between a regency and a city lies in differing demographics, size and economics. Generally the regency has a larger area than the city, and the city has non agricultural economic activities. A regency is headed by a regent (bupati), and a city is headed by a mayor (wali kota). The regent or mayor and the representative council members are elected by popular vote for a term of 5 years.
Төртінші деңгей
Аудандар деса (ауыл) немесе келурахан (қалалық қауымдастық) болып бөлінеді. Деса мен келурахан екеуі де бірдей деңгейдегі әкімшілік бөлімдер, бірақ деса жергілікті мәселелерде келураханнан артық өкілеттікке ие. Алайда, Ачех ерекше жағдай, онда аудандар мукимге бөлінеді, содан кейін ғана гампонгқа бөлінеді.
Districts are divided into desa (villages) or kelurahan (urban communities). Both desa and kelurahan are of a similar division level, but a desa enjoys more power in local matters than a kelurahan. An exception is Aceh, where districts are divided into mukim before being subdivided further into gampong.