Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Совет Одағының ерте суық соғыс кезеңіндегі стратегиялық қанатты зымыран жобасы.
Soviet early Cold War strategic cruise missile project
"Буря" ("Боран" деп аударылады; Буря) – Лавочкин конструкторлық бюросы (бас конструкторы Наум Семенович Черняков) 1954 жылдан бастап, 1960 жылдың ақпан айында жоба тоқтатылғанға дейін La 350 (Ла 350) белгісімен әзірлеген, дыбыс жылдамдығынан асып түсетін, континенттер аралық қанатты зымыран. 1954 жылы Совет үкіметі жариялаған сұраныс, АҚШ-қа ядролық қару жеткізе алатын қанатты зымыран жасауды талап еткен. АҚШ-тағы ұқсас жобалар – SM 62 Snark және SM 64 Navaho қанатты зымырандары, әсіресе соңғысы, параллель технологияларды қолданды және ұқсас өнімділік мақсаттарына ие болды.
The Burya ("Storm" in Russian; Буря) was a supersonic, intercontinental cruise missile, developed by the Lavochkin design bureau (chief designer Naum Semyonovich Chernyakov) under designation La 350 (Ла 350) from 1954 until the program cancellation in February 1960. The request for proposal issued by the Soviet government in 1954, called for a cruise missile capable of delivering a nuclear payload to the United States. Analogous developments in the United States were the SM 62 Snark and SM 64 Navaho cruise missiles, particularly the latter, which used parallel technology and had similar performance goals.
Даму
Бүріні дамытудың алғашқы қадамдары Мстислав Всеволодович Келдиштің Келдиш бомбалаушысы туралы идеясы болды. "Бурья" 3 Мах жылдамдығымен ұшатын, құрлықтар аралық ядролық қанаулы-ұшақ зымыраны ретінде жоспарланған. "Бурья" өте озық болды, және сәтсіздіктерге және бірнеше апаттарға қарамастан, термоядролық (сутек) бомбасының мөлшеріндегі пайдалы жүктемемен 6000 км-ден астам қашықтыққа, 3 Мах жылдамдығынан жоғары жылдамдықпен ұша алды. "Бурья" екі сатылы конструкциядан тұрды, ал құрлықтар аралық зымыранға қатысты батыл ұсыныс екінші сатысы болды, ол 3 Мах жылдамдығында жұмыс істейтін қанаулы-ұшақ қозғалтқышымен жабдықталған. Бұл екінші дүниежүзілік соғыстағы Троммсдорфтың ұсынысынан өзгеше болды, себебі зымыранды жылдамдату кезеңінен бұрын аналық ұшақтан ұшыру қажет болмады. Бірінші сатысы – баллистикалық зымыраннан алынған күшейткіш зымыран болды, ол "Бурьяны" қанаулы-ұшақ қозғалтқышын іске қосу үшін қажетті биіктікке және жылдамдыққа дейін үдетті: қанаулы-ұшақ қозғалтқышы дыбыс асты жылдамдықтан төменде жұмыс істемейді, ал оның жұмыс істейтін жылдамдық ауқымын кеңейту үшін гибридтік қанаулы-ұшақ қозғалтқышын пайдалану оны күрделендіре түсер еді. Жоба ресми түрде тоқтатылғаннан кейін, технологиялық демонстрация ретінде жалғасқан кезде сәтті сынақтар жүргізілді. Ол, АҚШ Әуе күштерінің "Навахо" зымыраны сияқты, құрлықтар аралық баллистикалық зымырандарды ұстаудың қарапайымдылығы мен салыстырмалы осалдығының салдарынан жойылды. "Бурья" "Звезда" және "М40 Буран" жобаларының алғашқы дамуы болды. Бағыттау жүйесі инерциялық жүйе және жұлдыздарды бақылау жүйесі арқылы іске асырылды. Жұлдыздарды бақылау жүйесі екінші сатының үстіңгі бөлігіндегі терезелер арқылы ең жарқын жұлдыздарға қатысты орнын анықтады. Жұлдыздарды бақылау жүйесі сол кездегі инерциялық жүйелерге қарағанда ұзақ қашықтыққа ұшу үшін дәлірек болды, тіпті ол күрделірек болса да.
The first steps towards development of Burya was the idea of Mstislav Vsevolodovich Keldysh of Keldysh bomber. The Burya was planned as a Mach 3 intercontinental nuclear ramjet cruise missile. The Burya was remarkably advanced for its time, and despite setbacks and several crashes, the vehicle demonstrated a range in excess of 6,000 km with a thermonuclear (hydrogen) bomb sized payload at speeds greater than Mach 3. The Burya had a two stage design the daring concept for an intercontinental missile was the second stage, which was powered by a ramjet engine at its operational speed of Mach 3. This varied from the original Trommsdorff concept of World War II in that no mother aircraft launch preceded the rocket boosted phase. The first stage was a booster rocket derived from a ballistic missile, which accelerated the Burya to altitude and the speed necessary to ignite its ramjet engine: a ramjet does not operate below subsonic speeds, and to use a hybrid jet ramjet to broaden its operating speed would have been more complex. Successful tests were achieved after official cancellation of the project, when it continued as a technology demonstration. It was a casualty, like the USAF Navaho, of the greater simplicity and relative invulnerability to interception of intercontinental ballistic missiles. The Burya was an early precursor to the Zvezda and M 40 Buran projects. The guidance system was realized using an inertial system and also a star tracking system. The star tracking system located its position relative to the brightest stars through windows located on the top of stage 2. The star tracking system was more accurate for a long range flight compared to the inertial systems available at that time, even if more complex.