Резеңке өндірісін реттеу туралы халықаралық келісімдер тарихы
International Rubber Regulation Agreement
Табиғи резеңке өндірісін реттеу туралы халықаралық келісімдер (1934, 1979). Бағаны тұрақтандыру, өндірісті шектеу мақсаты. Стивенсон жоспары талқыланады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық каучук реттеу туралы келісім – 1934 жылы Ұлыбритания, Үндістан, Нидерланды, Франция және Таиланд арасында жасалған, дүниежүзілік каучук өндірісін шектеу және табиғи каучук бағасын тұрақты, жоғары деңгейде ұстау мақсатында құрылған ірі каучук өндіруші елдердің картелі. 1979 жылы жаңа келісім жасалды – Халықаралық табиғи каучук туралы келісім.
The International Rubber Regulation Agreement was a 1934 accord between the United Kingdom, India, the Netherlands, France and Thailand that formed a cartel of major rubber producing nations to restrict global rubber production and maintain a stable, high price for natural rubber. In 1979 a new agreement was formed an International Natural Rubber Agreement.
Өмірбаян
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін резеңкеге деген сұраныс күрт төмендеді, нәтижесінде 1922 жылы британдықтар резеңке бағасын қолдау және Алыс Шығыстағы британдық резеңке плантацияларының пайдалылығын қамтамасыз ету үшін резеңке ұсынымын шектеу мақсатында Стивенсон жоспарын енгізді. Алайда, жоспар көптеген кемшіліктерге ие болды және 1928 жылы тоқтатылды. 1928 жылға қарай жоспар АҚШ-ты наразылыққа ұшыратты және мағынасыз болып көрінді. Америка Құрама Штаттарында автомобильдердің қолданылу аясы кеңейгеніне байланысты резеңкеге деген сұраныс жоғары болды. 1929 жылғы қор нарығының құлауынан кейін Ұлы депрессия АҚШ-қа соққы берді және резеңкеге деген сұраныс қайтадан азайды. Осы жағдайда Халықаралық резеңке реттеу туралы келісім қолданысқа енгізілді.
Demand for rubber declined sharply after World War I resulting in the British enacting the Stevenson Plan in 1922 to restrict the supply of rubber to support rubber prices and ensure the profitability of British rubber plantations in the Far East. However, the plan had many flaws and was abandoned in 1928. By 1928 the plan both irritated the United States and lacked apparent purpose. Demand for rubber was robust due to expanded use of the automobile in the United States. After the stock market crash of 1929 the Great Depression hit the United States and rubber demanded once again softened. It was in this context that the International Rubber Regulation Agreement was implemented.
Келісім
Бұл келісім 1934 жылы Ұлыбритания, Үндістан, Нидерланды, Франция және Таиланд арасында резеңке бағасының төмендеуіне байланысты резеңке ұсынымын шектеу, резеңке бағасын сақтау және резеңке өндіруші компаниялардың пайдалылығын қамтамасыз ету мақсатымен жасалған. Келісім жаңа резеңке плантацияларын құруға тыйым салды және қолданыстағы плантациялардың өндірісіне шектеулер қойды. Фактически, бұл келісім резеңке өндіруші елдердің картеліне айналды. Резеңке тұтынушы елдердің мүдделерін қанағаттандыру үшін жаңа институционалдық орган құрылды: «Тұтынушылар кеңесі». Онда үш жетекші резеңке тұтынушы елдерден өкілдер болды: АҚШ үшін – «Америка резеңке өндірушілері қауымдастығы», Ұлыбритания үшін – «Ұлыбританияның үнді резеңке өндірушілері қауымдастығы» және Германия үшін – «Reichsverband der deutschen Kautschukindustrie». Жапония және Кеңес Одағы сияқты басқа да маңызды резеңке тұтынушы мемлекеттер өкілдікке ие болмады.
The Agreement was enacted in 1934 between the United Kingdom, India, the Netherlands, France and Thailand to restrict the rubber supply in accordance with the decline of rubber prices to maintain rubber prices and profitability of rubber producing firms. The agreement both prevented establishment of new rubber plantations and placed production restrictions on existing plantations. The agreement in effect formed a cartel of rubber producing nations. To satisfy the interests of the opposite side, the rubber consuming nations, a new institutional body was established: a “Consumer Advisory Council”. Therein representatives of the three leading rubber consuming nations took place: For the United States this was „The Rubber Manufacturers’ Association of America", for Great Britain „The India Rubber Manufacturers’ Association of the United Kingdom" and for Germany the „Reichsverband der deutschen Kautschukindustrie”. Other major rubber consuming states, such as Japan or the Soviet Union, received no representation.
Нәтиже
АҚШ каучук картельінен тәуелсіз болуға тырысты: өзінің бақылауындағы аумақтарда каучук плантацияларын құру арқылы; АҚШ климатына бейімделген каучук өндіретін өсімдіктерді зерттеу арқылы; және шиналардағы табиғи каучукты синтетикалық каучукпен алмастыруға күш салды. Фордландия жобасында Генри Форд Бразилияда каучук өндіруге тырысып, сәтсіздікке ұшырады. Goodyear Tire and Rubber Company Филиппин мен Коста-Рикада, ал Харви Файрстоун Либерияда плантациялар құрды. 1945 жылға дейін каучук қосылыстарының химиялық құрылымы туралы білімнің жетіспеуі синтетикалық каучукқа қатысты зерттеулерді шектеді. DuPont компаниясы 1920 жылдары Стивенсон жоспарына жауап ретінде неопренді жасады, бірақ неопрен шина жасауға тым қымбат болды. Осы кезеңде Халықаралық каучук зерттеу және дамыту кеңесі мен Британдық каучук өндірушілерінің ғылыми-зерттеу бірлестігі құрылды. Сонымен қатар, Германия және Кеңес Одағы сияқты технологиялық жағынан дамыған елдер соғыстар аралығында синтетикалық каучукты (мысалы, Буна) өндірді. Бірақ ол әрқашан табиғи каучуктан қымбат болды.
The United States tried to become independent of the rubber cartel: establishing rubber plantations in territories under its control; conducting research into rubber producing plants that thrive in the United States' climate; and reinvigorated efforts to replace natural rubber in tires with a synthetic. In the Fordlandia venture, Henry Ford failed in an attempt to produce rubber in Brazil. The Goodyear Tire and Rubber Company developed plantations in the Philippines and Costa Rica and Harvey Firestone developed plantations in Liberia. Research into synthetic rubber was limited by lack of knowledge of the chemical structure of rubber compounds until after 1945. DuPont had developed neoprene in the 1920s in response to the Stevenson Plan, but neoprene was too costly for making tires. During this period the International Rubber Research & Development Board and the Research Association of British Rubber Manufacturers were founded. Also other technologically advanced countries like Germany and the Soviet Union developed in the interwar period synthetic rubber (e. g. Buna. But this was always more expensive than natural rubber.
1979 жылғы табиғи каучук туралы халықаралық келісім
Біріккен Ұлттар Ұйымының тауарлар жөніндегі сауда және даму жөніндегі интеграцияланған бағдарламасынан туындаған алғашқы және жалғыз келісім – Халықаралық табиғи каучук туралы келісім болды. Бұл келісімнің мақсаттары да ұқсас еді. Ол халықаралық резервтерді қаржыландыруға қатысты бірлескен жауапкершілік принципін енгізді.
The first and only agreement to come from the United Nations Conference on Trade and Development Integrated Programme for Commodities was an International Natural Rubber Agreement. The agreement had similar objectives. It introduced the concept of joint responsibility for financing international stock.