Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индонезия музыканты (1945–2020)
Indonesian musician (1945 2020)
Гугум Гумбера Тирасонджаха (4 сәуір 1945 – 4 қаңтар 2020), көбінесе Гугум Гумбера деп танылатын, Индонезияның Батыс Жава провинциясының Бадунг қаласынан шыққан судан композиторы, оркестр жетекшісі, хореограф және кәсіпкер.
Gugum Gumbira Tirasondjaja (April 4, 1945 – January 4, 2020), often known just as Gugum Gumbira, was a Sundanese composer, orchestra leader, choreographer, and entrepreneur from Bandung, West Java, Indonesia.
Жаяпонг
1961 жылы Индонезия президенті Сукарно рок-н-ролл және басқа батыс музыка жанрларына тыйым салып, индонезиялық музыканттарды жергілікті өнерді жаңартуға шақырды. Гугум Гумбира бұл шақыруға жауап беріп, он екі жыл бойы ауылдық билер мен фестиваль музыкасын зерттеді. Жаипонг немесе Жаипонг – оның зерттеуінің ең танымал нәтижесі болды. Ол «кетук тилу» деп аталатын ауылдық ритуалдық музыканы, индонезиялық жекпе-жек өнері Пенчак Силаттың қозғалыстарын, маскалы театр биі «Топенг Банджет» және қуыршақ театры «Уайанг Голек» музыкасын пайдаланып жаңарту арқылы құрылды. Алғашқы «кетук тилу» тобында әдетте «кетук тилу» құмыра гонгісі, басқа кіші гонгтар, ребаб (шиыршық аспабы), барабандар және әйел әнші-биші (ронгең) болады. Ронгең көбінесе жезөкше болып табылады және ер адамдарды оныңмен сезімтал билеуге шақырады. Гугум барабан бөлімін қалалық гамелан оркестрінің құрамына енгізіп, музыканың қарқынын арттырды, әншінің рөлін тек әнші (Песиндхен) ретінде қайта қарастырды және ұсынысқа сай ономатопоэялық атау ойлап тапты. Көптеген тыңдаушылар бұл музыканың өте күрделі екенін, динамикалық ырғағының болжамсыз өзгере алатынын айтады. Жаипонг 1974 жылы Пақ Гугум мен оның гамелан және бишілері алғаш рет көпшілік алдында өнер көрсеткен кезде дебют жасады. Үкімет тарапынан оның әдепсіздігіне байланысты (ол «кетук тилу» музыкасының сезімталдығын мұра еткен) оны басып тастау әрекеттері оны одан да танымал етті. Бірнеше жылдан кейін Индонезияда шетелдік поп-музыкаға қойылған тыйым алынып тасталғаннан кейін де ол сақталды және 1980 жылдары үлкен сұранысқа ие болды. 1980 жылдардың ортасынан бастап Жаипонгтың әлеуметтік би ретіндегі маңызы азайды, бірақ ол әйелдер, жұбайлар жұбы немесе жеке орындаушылармен сахналық би ретінде танымал болды. Индонезиядан тыс жерлерде ең көп таралған Жаипонг альбомы – 1987 жылы шыққан Иджах Хадиджа және Гугум Гумбираның «Jugala» оркестрінің «Tonggeret» альбомы. Бұл альбом кейіннен Nonesuch/Elektra Records компаниясымен «Батыс Ява: Сундан Жаипонг және басқа да танымал музыка» деген атпен қайта шығарылды.
In 1961, Indonesian President Sukarno prohibited rock and roll and other Western genres of music and challenged Indonesian musicians to revive the indigenous arts. Gugum Gumbira took up the challenge and studied rural dance and festival music for twelve years. Jaipongan, or Jaipong, was the most popular result of his study, derived from the updating of a village ritual music called ketuk tilu, with moves from Pencak Silat, the Indonesian martial art, and music from the masked theater dance, Topeng Banjet, and the Wayang Golek puppet theater. In the original ketuk tilu, the group typically consists of the ketuk tilu pot gong, other small gongs, a rebab (spike fiddle), barrel drums, and a female singer dancer (ronggeng) who is often also a prostitute, who invites men to dance with her sensually. Gugum expanded the drum section as part of an urban gamelan orchestra, sped up the music, redefined the singer as just a singer (Pesindhèn), and came up with the catchy onomatopoeic name. Many listeners consider the music very complex, with the dynamic rhythm liable to change seemingly randomly. Jaipongan debuted in 1974 when Pak Gugum and his gamelan and dancers first performed in public. Sporadic government attempts to suppress it due to its perceived immorality (it inherited some of the sensuality of ketuk tilu) just made it more popular. It survived even after the official Indonesian ban on foreign pop music was lifted after a few years, and became a craze in the 1980s. Since the mid 1980s Jaipongan's importance as a social dance has waned, but it remained popular as a stage dance, performed by women, mixed couples, or as a solo. The most widely available album of Jaipongan outside Indonesia is Tonggeret by Idjah Hadidjah and Gugum Gumbira's Jugala orchestra, released in 1987, and re released as West Java: Sundanese Jaipong and other Popular Music by Nonesuch/Elektra Records.
Жоғала
Гүгім Гүмбераның Бандунгтегі Джугала студиясы оның жеке Джугала оркестрі мен би тобының базасы болды, сонымен қатар Сабах Хабас Мустафа және The Residents сияқты көптеген музыканттарды қабылдап, жаздырды. Джугала оркестріне сунддық гамелан аспаптары, барабандар, ребаб және сулинг флейтасы кіреді, ал оркестр Джейпонг және заманауи дегунг музыкасын орындайды.
Gugum Gumbira's Jugala Studios in Bandung served as the base for his own Jugala orchestra and dance troupe, and hosted and recorded many other musicians, including Sabah Habas Mustapha, and The Residents. The Jugala orchestra includes Sundanese gamelan instruments, drums, rebab, and suling flute, and plays Jaipongan and contemporary degung music.
Жеке өмір
Гугум Гумбира 1945 жылы 4 сәуірде Бандунг қаласында дүниеге келген. 1968 жылы Югала оркестрінде ән салған Эуис Комарияға (9 қыркүйек 1949 - 11 тамыз 2011) үйленді. Олардың қызы Мира Тежанингрум (4 наурыз 1969 жылы туған) – "Джугала" би тобының бишісі және хореографы. Гугум 2020 жылдың 4 қаңтарында Бандунгтегі Сантоса ауруханасында қайтыс болды.
Gugum Gumbira was born in Bandung on April 4, 1945. In 1968, he married Euis Komariah (September 9, 1949 – August 11, 2011), who sang for the Jugala Orchestra. Their daughter, Mira Tejaningrum (born March 4, 1969), is a dancer and choreographer for the Jugala dance troupe. Gugum died on January 4, 2020, at Santosa Hospital in Bandung.