Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фрэнсис Мириам "Берри" Уичер (1811–1852) – американдық юморист, Нью-Йорк штатының Уайтстаун қаласында туған. Уичер Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы маңызды әйел проза жанрындағы юморист болуы мүмкін.
Frances Miriam "Berry" Whitcher (1811–1852) was an American humorist, born in Whitestown, New York. Whitcher may have been the first significant woman prose humorist in the United States.
Отбасылық өмір
Франсис 1811 жылғы 1 қарашада Нью-Йорк штатының Онейда округіндегі Уайтстаун қаласында дүниеге келді. Ол Льюис Берридің қызы еді. Ол көбінесе отбасына жақын, тыныш өмір сүрді. Ол жиі ауырып, бірақ күнделікті өмірде әзіл табуға тырысты. 1847 жылғы 6 қаңтарда 35 жасында ол Рев. Бенджамин Уильямс Уичерге тұрмысқа шықты, және сол жылдың көктемінде жаңа күйеуімен бірге Нью-Йорк штатының Эльмира қаласына көшіп барды, ол 1847 жылғы сәуірде Троица шіркеуінің пасторы болды. Министрдің әйелі ретінде ол өзін көптеген адамдардың назарына ілестіруге тиіс болды. Ол 1852 жылғы 4 қаңтарда Уайтстаун қаласында қайтыс болды.
Frances was born November 1, 1811, in Whitestown, Oneida County, New York. She was the daughter of Lewis Berry. She lived a fairly sheltered life, and was very close to her family. She was often ill, but managed to find the ridiculous in everyday life. On January 6, 1847, at the age of 35, she married Rev. Benjamin Williams Whitcher, and in the Spring of that year moved with her new husband to Elmira, New York, where he became the Rector of Trinity Church in April 1847. She had to put herself more into the public eye as a minister's wife. She died January 4, 1852, in Whitestown, New York.
Материал
Уичердің айналасындағыларды ұқыпты бақылауы оның суреттеріне материалдардың таусылмас көзі болды. Ол жайлы жазған адамдар өздерін оның әдеби туындыларында таныды, және бұл оның күйеуінің паствасымен келіспеушіліктерге әкелді. Бұл оның шіркеудегі қызметінен айырылуына себеп болуы мүмкін.
Whitcher's keen observations of those around her were an unending source of materials for her sketches. Those she wrote about soon saw themselves in her prose, and this caused friction with her husband's parishioners. This may have caused him to lose his position in the church.
Кейіпкерлер
1840 жылдары ол "Saturday Gazette" және "Godey's Lady's Book" газеттеріне өлеңдер жариялады. Оның "Жесір Бедот" атты әзілді туындысы оған үлкен даңқ әкелді. Ол жасаған кейіпкерлер арқылы ол жоғары сыныптың әдет-ғұрыптарын сатиралық тұрғыдан бейнеледі, соның ішінде сән, әлеуметтік жағдай, махаббат және екіжүзділік сияқты мәселелерді қамтыды. 1855 жылы оның жазбаларынан құрастырылған "Жесір Бедоттың жазбалары" кітабы жарық көрді, онда оның басты кейіпкері – әзілкеш Жесір Бедот ерекше көзге түсті. Кейін Дэвид Р. Локк оның негізінде көңілді пьеса жазды. М. Л. В. Уичердің естеліктерін, Франсис М. Уичердің "Жесір Сприггинс" (Нью-Йорк, 1867) еңбегінде қараңыз.
She contributed poems to the Saturday Gazette and Godey's Lady's Book during the 1840s. Her humorous creation, The Widow Bedott, made her a celebrity. The characters she developed helped her satirize gentility, including issues such as fashion, social status, courtship, and hypocrisy. In 1855, The Widow Bedott Papers, was gathered from her writings and published in book form, featuring her chief character, the comic fool The Widow Bedott. Afterwards, David R. Locke fashioned a coarsely amusing play from it. Consult the memoir by M. L. W. Whitcher in Frances M. Whitcher's Widow Spriggins (New York, 1867).