Труст ибенефициары: Cestui que ұғымының тарихы мен маңызы

Заң термині: «Cestui que» – бенефициардың құқығын анықтайтын ежелгі ағылшын заң тіліндегі ұғым. Траст, пайдаланушы және өмірлік иелік сияқты заң фразаларында қолданылады.

16 мин оқу

100%

Дереккөз: Cestui que — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ағылшын заңдарында пайда алушыларға қатысты ұғым Cestui que ('/s//ɛ//s//t//w//i///'/k//eɪ/; сондай-ақ cestuy que, cestui a que) – "cestui a que use le feoffment fuit fait" фразасының қысқартылған түрі; қазіргі заманғы терминдер бойынша ол пайда алушыға сәйкес келеді. Бұл ортағасырлық ағылшын заң тіліндегі француз тілінен алынған сөз тіркесі, ол cestui que trust, cestui que use немесе cestui que vie сияқты заңдық фразаларда қолданылады. Қазіргі ағылшын тілінде бұл фраза "setty kay" немесе "sesty kay" деп айтылады. Роубоктың сөзіне сәйкес, Cestui que use және cestui que trust көбінесе бірін-бірі алмастырады. Кейбір ортағасырлық құжаттарда бұл cestui a que түрінде кездеседі. Ресми құқықтық мәтіндерде бұл термин, "сенім" (trust) термині ағылшын тілінде қабылданғанға дейін, оның салыстырмалы түрде жаңа екенін көрсету үшін жиі қолданылады.

Келесі екі субкетегория (пайда алушы)

Кепілдік – сенімгерлік пайдасына (пайдалануы) құрылған адам. Сенімгерлік шартында шектеулер болмаса, кез келген мұндай тұлға, мүліктің заңдық мүдделеріне (мысалы, капиталдық табыс) қарсы, жылдық жалдау ақысы/өнім/пайызы сияқты әділ мүдделерге толық құқылы. Екі топтама, B және C болуы мүмкін:

Егер жер A-ға берілсе немесе A-ның қолында болса, B-нің өмір бойы пайдалануы үшін, ал B қайтыс болғаннан кейін C-ға қалдырылса, A – сенімгер, B – cestui que use, ал C – cestui que trust болады. Көбінесе B және C бір адам болады, және егер осылай болса, екі француз тіліндегі заң термині синонимге айналады. Өмір бойына берілген мерзімнің ұзақтығы маңызды емес, ол бірнеше жылға, қысқа мерзімге немесе басқа тірі адамның өміріне дейін, заңмен белгіленген негізгі мысалдар ретінде болуы мүмкін. Аталған терминдер көне және тарихи болып саналғанымен, әлі де кейбір сот органдары мен құқық кітаптарында қолданылады, бірақ жалпы сенімгерлік құқығында «пайда алушы» термині қолданылады, онда қосымша жіктемелер жасалады: бастапқы пайда алушы және қалдық пайда алушы.

Бастапқы мақсаттары

Екі cestui ques ортағасырлық құқықта негізделген, феодалдық міндеттемелерден (құлдық түрлерінің көпшілігі) аулақ болу үшін жерді басқа біреудің пайдалануына беру арқылы қолданылған заңдық тәсіл. Бұл құралды көбінесе ұзақ уақытқа елден кеткен адамдар (мысалы, крест жорығына немесе кәсіби сапарға) қолданған, олар жерді жалға алып, оған жалдама ақысы ретінде феодалдық міндеттемелерді (қызметтерді) төлеуге міндетті болған. Жерді үшінші тарапқа пайдалануға беруге болады, ол осы міндеттемелерді жер иесіне төлемейді. Мұндай "сенімдік" құқықтық мәртебе, ішінара, Mortmain заңын айналып өту мақсатында қолданылды, ол жалға алушының қайтысымен жылжымайтын мүлікті (жер, диірмен құқықтары, базарлар, балық шаруашылығы) шіркеуге (оның кез келген тармақтарын білдіреді) берудің кең таралған тәжірибесін тоқтатуға тырысты, осылайша төлемдерді (өлгеннен кейінгі сауалдарды) болдырмауға, олар төленбеген жағдайда жалға алу құқығының жер иесіне қайтарылуына/қайтарып алынуына әкелуі мүмкін. Мортменнің ("өлген қол") шығу тегін екі тұжырым түсіндіреді. Біріншіден, бұл қайтыс болған сый берушіге және бұрынғы иесіне, олардың өсиетнамаларында шіркеуге мүлікті беру ниетіне қатысты. Екіншіден, шіркеу (жалпы құқықпен танылған заңды тұлға емес) ешқашан өлмейді, сондықтан жер ешқашан оның "өлген қолынан" шықпайды. Осы заңнан бұрын, жердің үлкен бөлігі тікелей шіркеуге берілді, және шіркеу одан ешқашан бас тартқан жоқ. Басқа жерлер кез келген адамға берілуі мүмкін, отбасылық желі арқылы (кейде тек еркек желісі арқылы) мұрагерлікпен берілуі мүмкін немесе жалға алушының қайтысымен жоғары тұрған иелікке немесе Корольге қайтарылуы мүмкін. Шіркеу жері ғасырлар бойы патшалық билік пен шіркеу арасындағы шиеленіс көзі болды. Тағы да, траст құру шіркеу тармақтарына жерді тиімді пайдалануға мүмкіндік берді, ал заңдық құқық (қажет болған жағдайда беру құқығы және капиталда пайда немесе зиян табу құқығы) заңгерлер немесе басқа да ұйымдарға тиесілі болды, олар шіркеуге пайда әкелу үшін дискрециялық құқыққа ие болды, осылайша заң күшіне енгенге дейінгі тәжірибені сақтап қалды.

Both cestui ques are rooted in medieval law, a legal device for avoiding feudal services (most forms of servitude) due to an overlord, by granting the land for the use of another, one who owed none of these to the lord. The law of cestui que tended to defer jurisdiction to courts of equity as opposed to the less flexible common law courts. The device was often used by people who might be absent from the kingdom for an extended time (as on a Crusade, or a business venture), who held a tenancy in the land and in return owed feudal incidents (services) to the landlord. The land could be left for the use of a third party, who did not owe those incidents to the lord. Any such "in trust" legal status was partly to circumvent the Statute of Mortmain, which sought to end the relatively common practice of leaving real property (land, milling rights, markets, fisheries) to the Church (meaning any of its branches), on the tenant's death, so as to avoid dues (inquisitions post mortem) which could, unpaid, lead to reversion/repossession of the tenancy to the landlord. Two concepts explain the origin of mortmain ("dead hand"). First, it can be characterised as referring to the deceased donor and former owner, and their desire, in their Will that the Church inherit. Second, as the Church (a nonnatural person recognized by the common law) never dies, the land never leaves its "dead hand". Before this act, vast tracts land were left directly to the Church, which never relinquished it. Other land could be transferred to anyone, inherited only through a family line (sometimes only the male line), or revert to an over lord or the Crown upon the death of the tenant. Church land had been a source of contention between the Crown and the Church for centuries. Creating a trust, again, allowed branches of the Church to farm the land beneficially, while the legal title (meaning right to transfer if needed and gain or lose in capital) belonged to a corporation of lawyers or other entities, with discretion to benefit the Church, so preserving the pre Statute practice.

Неміс және римдік құқықтағы тарих

Уильям Холдсуорт, Гилберт, Сандерс, Блэкстоун, Спенс және Дигби сияқты ғалымдардың пікірінше, ағылшын құқығындағы cestui que римдік текті. Cestui que uses пен usufructus (узуфруктус) немесе fideicommissum мұрасы арасында аналогия бар. Бұлардың барлығы біреудің пайдасы үшін екінші біреуге қорды беруге бағытталған. Гилберт (Блэкстоун да көрсетеді) «олар азаматтық құқықтың пайдалануынан гөрі fideicommissum-ға көбірек жауап береді» деп жазады. Бұл заңдар Англияның Эдуард III патшалығының соңында шетелдік дін қызметкерлері арқылы Мортмен заңынан қашу үшін римдік азаматтық құқығынан Англияға әкелінді. Басқалар cestui que мен римдік құқықты салыстырудың сыртқы ғана екенін айтады. Жерді белгілі бір мақсаттар үшін біреуге беру, оны берушінің өмірінде немесе қайтыс болғаннан кейін орындалуы герман құқығының негізінде жасалған. Жерді жергілікті әдет-ғұрып бойынша бір адамнан екіншісіне пайдалануға беру қабылданған. Ағылшын немесе саксон құқығы бұл әдет-ғұрыпты әрқашан мойындамайтын. Бұл практика Салман немесе Треуханд деп аталды. «Сала» сөзі неміс тілінде «беру» деген мағынаны білдіреді. Ол көне ағылшын тіліндегі sellen, «сату» сөзімен байланысты. Орта ғасырлардағы cestui que-нің алғашқы көрінісі feoffee to uses болды, ол, Салман сияқты, басқа біреудің есебінен сақталды. Бұл cestui que use деп аталды. Феофор оған көптеген міндеттерді жүктей алатындықтан, жер иелері оның көмегімен өздерінің жерлерімен көптеген нәрселерді жасауға мүмкіндік алды. Бұл ортағасырлық жалпы құқықтың қатаңдығынан және оның қолданылуынан қашу үшін қолданылды. Герман құқығында мүлікті басқа біреудің пайдасы үшін сақтайтын адам оның сенімін орындауға міндетті деген идея бар еді. Меровингтер дәуіріндегі франк формулалары шіркеуге берілген мүлікті ad opus sancti illius («онының киелісінің пайдалануы үшін») деп сипаттайды. 9 ғасырдағы мерциялық кітаптарда жер ad opus monachorum («монахтардың пайдалануы үшін») деп жазылған. Domesday Book-та «geld» немесе ақша, «sac» және «soc» ad opus regis («патшаның пайдалануы үшін») немесе reginae («патшайымның») немесе vicecomitis («виконттың») деп аталады. Англияның Вильгельм I патшасының заңдарында шерифтің ақшаны al os le rei («патшаның пайдалануы үшін») ұстауы туралы айтылған. Басқалар cestui que use сенімгерлігі римдік құқықтың туындысы болды деп санайды. Англияда бұл Мортмен заңынан қашуға тырысқан дін қызметкерлерінің ойлап тапқан нәрсесі болды. Мақсаты – мүлікті пайдалануды бастапқы иесіне қалдыру ниетімен, оны достық тұлғаға немесе корпорацияға беру болды. Поллок пен Мейтланд cestui que use-ті агенттік құқығына жасалған алғашқы қадам ретінде сипаттайды. Олар ортағасырлық ағылшын құқығында қолданылған «use» сөзі латынның usus сөзінен емес, латынның opus сөзінен, яғни «жұмыс» деген мағынаны білдіретінін атап өтеді. Осыдан көне француз тіліндегі os немесе oes сөздері пайда болды. Уақыт өте келе, жерді Иоаннның пайдалануына беру туралы латын құжаты ad opus Johannis («Жоханның жұмысы үшін») деп жазылатын болды, ол ad usum Johannis немесе толық формула, ad opus et ad usum, алмастырылатын болды, бірақ ерте тарих «пайдалану» терминінің ad opus-тан пайда болғанын көрсетеді.

It is the opinion of William Holdsworth quoting such scholars as Gilbert, Sanders, Blackstone, Spence and Digby, that cestui que in English law had a Roman origin. An analogy exists between cestui que uses and a usufructus (usufruct) or the bequest of a fideicommissum. These all tended to create a feoffment to one person for the use of another. Gilbert writes (also seen in Blackstone) "that they answer more to the fideicommissum than the usufructus of the civil law". These were transplanted into England from Roman civil law about the close of the reign of Edward III of England by means of foreign ecclesiastics who introduced them to evade the Statute of Mortmain. Others argue that the comparison between cestui que and Roman law is merely superficial. The transfer of land for the use of one person for certain purposes to be carried out either in the lifetime or after the death of the person conveying it has its basis in Germanic law. It was popularly held that land could be transferred for the use from one person to another in local custom. The formal English or Saxon law did not always recognize this custom. The practice was called Salman or Treuhand. Sala is German for "transfer". It is related to the Old English sellen, "to sell". The earliest appearance of cestui que in the medieval period was the feoffee to uses, which, like the Salman, was held on account of another. This was called the cestui que use. It was because the feoffor could impose on him many various duties that landowners acquired through his instrumentality the power to do many things with their land. This was used to avoid the rigidity of medieval common law of land and its uses. Germanic law was familiar with the idea that a man who holds property on account of, or to the use of another is bound to fulfill his trust. Frankish formulas from the Merovingian period describe property given to a church ad opus sancti illius ("for the use of its saint"). Mercian books in the ninth century convey land ad opus monachorum ("for the use of monks"). The Domesday Book refers to geld or money, sac and soc held in ad opus regis ("for the use of the king"), or in reginae ("of the queen") or vicecomitis ("of the viscount"). The laws of William I of England speak of the sheriff holding money al os le rei ("for the use of the king"). Others state that the cestui que use trust was the product of Roman law. In England it was the invention of ecclesiastics who wanted to escape the Statute of Mortmain. The goal was to obtain a conveyance of an estate to a friendly person or corporation, with the intent that the use of the estate would reside with the original owner. Pollock and Maitland describe cestui que use as the first step toward the law of agency. They note that the word "use" as it was employed in medieval English law was not from the Latin usus, but rather from the Latin word opus, meaning "work". From this came the Old French words os or oes. Although with time the Latin document for conveying land to the use of John would be written ad opus Johannis ("for the work of John") which was interchangeable with ad usum Johannis, or the fuller formula, ad opus et ad usum, the earliest history suggests the term "use" evolved from ad opus.

Ортағасырлық өнертабыс

Құқықтық құрал ретінде cestui que пайдаланудың көптеген себептері айтылған. Крест жорықтары мен Еуропадағы басқа соғыстар кезінде жер иелері ұзақ мерзімге кетіп қалуы мүмкін еді. Ал кейбіреулері іскерлік ізденістерге немесе діни саяхаттамаларға байланысты жоғалып кеткен. Олардың үйлеріне қайта оралуына ешқандай кепілдік болмады. Cestui que use оларға сенімді досына немесе туысына қанағаттандырарлық билік, дискреция және міндеттерді беруге мүмкіндік берді. Бүгінде бұл құқық "сенімхат" деп аталады. Францискан, цистерциан, бенедиктин және басқа да кедейлер ордендері сияқты діни ордендер кедейлікке серт бергенімен, сыйға алынған мүлікті пайдалану құқығын сақтап қалды. Cestui que use оларға заңды меншіксіз жердің пайдасын беруге мүмкіндік берді. Мортмен, Уэз және Уасияттар туралы заңдармен cestui que-ге қойылған тікелей шектеулерден басқа, оның заңдылығы Magna Carta және Quia Emptores шарттарымен тікелей емес жолмен қалыптастырылды.

Қалпына келтіру әдісі ретінде алаяқтық

Бұл жағдайда термин сенімгерлік қордың өзін білдіреді. "Дәрігер мен студент" (1518) еңбегінде: "Барлық себептерді толық көрсету біршама ұзаққа соғып, тіпті мазасыз болуы мүмкін". Он бесінші ғасырда cestui que use кредиторларды алдау құралы ретінде қолданылды. Оның негізгі мақсаты – жерді немесе жердің бір бөлігін негізгі мұрагерден өзге отбасы мүшелеріне қалдыру болды. Бұл – тұңғыш мұрагерлік құқығынан қашудың немесе ұл мұрагер болмаған жағдайда мұраны қыздар арасында бөлісуді қамтамасыз етудің жолы еді. Cestui que use қолданыста болған кезде, жерді иемденуші феодалдық төлемдер мен міндеттемелерден (инциденттерден) қашу үшін оны пайдаланатын. Қамқорлық, некеге тұруға байланысты айыппұлдар, сондай-ақ сыйлықтар, салықтар, айыптар, алымдар және рыцарьдық қызмет сияқты инциденттер ауыр болып саналды. Бұл әсіресе қамқорлыққа қатысты, себебі орта ғасырдың соңына таман көптеген феодалдық төлемдер қолданыстан шықты. Азаматтық құқық cestui que use-ті мойындамады, сондықтан осы жағдайларды қолданыстағы сот актілері мен сот практикасына енгізу қиын болды. Он бесінші ғасырдың ортасына қарай, Канцлерлікте қаралатын істердің көп бөлігі жерді пайдаланумен байланысты болды. Инциденттер крест жорығына немесе басқа соғысқа, кәсіби сапарға шыққан адамдарға қатысты қолданылмайтын, себебі олар патшалықта болып, міндеттемелерді орындауға мәжбүр бола алмады. Феодалдық ант адамға берілетін болғандықтан, жерге қатысты талап-қарыз болмайды. Орта ғасырлық феодализмнің ерекшелігі – адамнан адамға адалдық серті. Феодалдық инциденттерді пайдаланушыларға жүктеуге болмайды, себебі олар жердің иелері емес еді. Пайдаланушылар Иеге ант бермеген. Сондықтан олар Иеге ешбір қарыз емес еді. Олар сенімгерлік аяқталғанға дейін мүлікке ие болмады, егер олар қалдыққа құқылы болса. Олар мүлікті иеленген жоқ, сондай-ақ мүліктен бас тартқан жоқ, демек, оларды жерден шығаруға болмайды. Бұл үшін иелік қажет. Assumpsit ешқандай нәтиже бермеді. 1402 жылы Халық өкілдері корольге адал емес феофистерге қарсы шаралар қабылдау туралы петиция жіберді, бірақ нәтиже болмады. Сенімгерлік мүліктің жаңа түріне және мүлікті пайдаланудың жаңа тәсіліне айналды. Егер cestui que use жалға алу үшін талап қойса және жауапкер nihil habuit tempore dimissions деп мәлімдесе, талапкер істің мән-жайын көрсететін арнайы жауап бермесе, оның ісі қарастырылмайтын еді. Бұл өзгерістердің мақсаты – жалпы алғанда, cestui que және italic=unset трасттарды күрделірек және экономикалық тұрғыдан тиімсіз ету болды.

In this context, the term is used to mean the trust itself. From the Doctor and Student (1518) "It will be somewhat long and peradventure somewhat tedious to show all the causes particularly." By the fifteenth century, cestui que use was a vehicle to defraud creditors. The main use was to leave land, or parts of land, to members of the family other than the primary heir. This was a way to avoid primogeniture inheritance, or to ensure it in cases where the estate would be partitioned among heiresses when there is no son to inherit. While the use was intact, the occupant of the land could take advantage of the cestui que use to avoid the feudal payments and duties (incidents). Incidents such as wardship, marriage penalties and other gifts, taxes, fines, fees, and knight service were onerous. This was particularly true of wardship, because most other feudal dues had fallen from practice by the late Middle Ages. Common law did not recognize cestui que uses as such, and there was difficulty fitting these cases into the existing writs and case law. By the mid fifteenth century most of the cases at Chancery, which dealt with equity law, involved land use. The incidents could not be enforced against a person who was on a Crusade or other war, or business adventure, as they were not present in the kingdom to be enforced to perform. Since the feudal oath was to the person, and not the land, there could be no lien against the land. A hallmark of medieval feudalism was the person to person oath of allegiance. Feudal incidents could not be enforced upon the beneficiaries, since these were not the owners of the land. The users had not sworn an oath to the lord. Therefore, they owed the lord nothing. They lacked the estate until the trust ended, if entitled to its residue. They had no seisin, nor trespassed, and therefore, ejectment could not be effected. These required possession. Assumpsit was of no avail. In 1402, the Commons had petitioned the king for a remedy against dishonest feoffees to uses, apparently with no result. A trust became a novel kind of property and property use. If a debt was brought for rent by a cestui que use, and the defendant pleaded nihil habuit tempore dimissions, the plaintiff would have lost his action if he had not made a special replication setting out the facts. The purpose of these changes was to make cestui que in general, and italic=unset trusts more cumbersome and economically unattractive.

Генрих VIII

Генрих VIII барлық cestui que пайдалануларын жоюға және олардан айырылған оқиғаларды (ақылар мен төлемдерді) қайтаруға тырысты. Томас Мордың орнын басқан Томас Кромвель мен Одли сотта cestui que пайдалануларын қатаң түрде жойды, судьяларды оларды заңсыз немесе күшін жойған деп жариялауға көндірді. 1538–39 жылдары 800-ден астам діни жерлер Корольдікке қайтарылды. Олардың көптегені кейін сатылып, жеке тұрғын үйлерге айналдырылды, Англия реформациясының адал қолдаушыларына берілді, құрылыс материалдары үшін бұзылды немесе тасталып, уақыт өте келе қирап кетті. Діни сыбайлас жемқорлық туралы айыптаулар көбінесе Корольдің оларды қайтаруын ақтау үшін пайдаланылды. Көптеген діни ордендер қайырымдылықпен айналысқандықтан, жергілікті медициналық және әлеуметтік қызметтердің көп бөлігі күйреп қалды.

Пайдалану ережесі

1535 жылы Пайдалану туралы заң қабылданды, ол «cestui que use» арқылы туындаған «әрекетсіздіктерге» тоқтама беруді мақсат еткен. Ол кез келген «cestui que use» иеленушісінің толық меншік құқығының заңды иесі болатынын жариялады. Бұл «cestui que use» артықшылықтарын жойды. Пайдалануға арналған төлем айналып өтті. «Cestui que use» иеленуге құқық алды. Генрих VIII өзінің құқықтарын қайта алды. Жер иесі жерді тікелей туысқан емес мұрагерлерге беру мүмкіндігінен айырылды. «Cestui que use» арқылы мұрагерлерді айналып өтуге болмады. Бұл шарт 1540 жылғы Өсиет заңында өзгертілді. Пайдалану туралы заңның пайдалануды орындаудағы әсерлерінің бірі – жерді ресми мемлекеттік берусіз (феофмент) сату арқылы заңды мүліктік құқықты берудің күшіне енуі болды. Сатып алушы заң бойынша меншік иесі болды. Бұл жасырын түрде басқа біреуге сатылған жерді анықтау үшін, сату туралы жариялау қажеттігін білдірді. Пайдалану туралы заң жерді сатудың мемлекеттік тіркелімін талап етті, кейіннен ол Тіркеу заңы деп аталды. Лорд Хардвик бұл заңның жеткізуге үш сөзден артық әсер етпегенін жазды. Ол өзінің заманынан бұрын қалыптасқан доктринаға сілтеме жасады: ескі пайдалану «пайдалануға пайдалану» арқылы заңға қарамастан орындалуы мүмкін. Пайдалану туралы заң үлкен сәтсіздікке ұшырады. Ол заңмен және әділдікпен қосқандағы меншік құқығын жойған жоқ, ол сенім қорларының қазіргі жүйесіне дейін сақталды. Заңның кіріспесі пайдалану жүйесіне әкелген бұзушылықтарды кеңінен сипаттады. Заң бұрын айтылғандай, осы бұзушылықтарды жою үшін қолданылудың күшін жойған жоқ. Ол тек иеленуді пайдалануға беру керектігін және «cestui que use» иеленуді пайдаланудан бұрынғы тәсілмен және нысанда алу керектігін жариялады.

Чадли ісі

Чадли ісі – Пайдалану туралы заңның алғашқы қолданылуы, ол заң қабылданғаннан кейін елу жыл өткен соң болды. Бұл іс Англияның бірнеше сотында бірнеше рет қарастырылды. Ол "пайдаланудың пайдалануға қатыстылығын" сот қарауы ретінде сипатталды. Фрэнсис Бэкон қорғау тарапынан сөз сөйледі. Іс лорд Хардвиктің пікірінше, түсіну қиын, мазмұны шашыраңқы және қызығушылық тудыратын талқылауларға толы. Судьялардың ниеті мен саясаты зиянды және мәңгілікке соланатын кездейсоқ пайдалануларды тексеру болды. Олар Пайдалану туралы заңның мақсаты пайдалануды жою екенін санады, олар көбінесе жасырын және алаяқтық схемалар болып табылды. Олардың басты мақсаты – жалпы құқықтың қарапайымдылығы мен тұтастығын қайта орнату еді. Чадли ісіндегі негізгі дау Пайдалану туралы заң феофалды пайдалануға иелік құқығын толығымен беруге, яғни иелікті cestui que use-ке беруге айналдырды ма, әлде ол Пайдалану туралы заңға дейін болған өкілеттіктерін сақтап қалды ма деген мәселе болды. Көпшілік судьялардың іздегені – Англиядағы қазіргі мүліктік реформаны жобалаушылардың мақсатына сай, жердің еркін шешілуі еді. Чадли ісі Мәңгілік ісі ретінде танылды. Іс Бэкон ең нашар метафизика деп атаған "scintilla juris" доктринасы төңірегінде өрбіді. Scintilla juris (латынша: құқықтың ұсқыны) – пайдаланулар пайда болған кезде оларды қолдауға мүмкіндік беретін заңдық фикция, соның арқасында Пайдалану туралы заң оларды іске асыруға мүмкіндік алады. Бейкон әділеттеме Коктың "пайдалануды оның бесігінен жұлып алғанын" айтқан.

Паулет қаласы Кларкқа қарсы (1815)

1815 жылы «Паулет қаласы Кларкқа қарсы» ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Англия шіркеуіне Нью-Гэмпшир колониясындағы жерді берген корольдік жарлық толыққан жоқ деп шешті. Жарлық американдық революциядан бұрын жасалған, ал Вермонт штаты, Англия тәжінің мұрагері ретінде, жерді талап етуге және оны Паулет қаласына мектептер үшін беруге құқылы болды. Жерді ұстап тұрған сенімгерлік қордың «cestui que» мәлімдемесі күшсіз деп танылды. Қаладағы Епископальдық шіркеудің жерге ешқандай құқығы немесе меншік құқығы болған жоқ.

Террет Тейлорға қарсы (1815)

1815 жылы «Террет против Тейлор» ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Виргиния штатының бұрынғы Епископальдық шіркеудің мүлкін экспроприациялауға немесе оның құрылтайын таратуға құқығы жоқ екенін анықтады. Даулы мәселе 18 қыркүйек 1770 жылы шіркеудің сол кездегі кеңесінің нұсқауымен жасалған сауда-саттық шарты бойынша берілген жер учаскесі болды. Жер Таунсенд Дейд пен Джеймс Ренге, сондай-ақ округтың және тағы 44 шіркеудің қамқоршыларына, олардың қызметтегі ізбасарларына аталған шіркеудің пайдалануы мен игілігі үшін cestui que нысанында берілді.

Евангелие тарату қоғамы Нью-Хейвен қаласына қарсы (1823)

1823 жылы «Ізгі хабарды тарату қоғамы» Нью-Хейвен қаласына қарсы сот ісінде ағылшын корпорациясына берілген жерлер мәселесі қарастырылды, бұл «Қоғам» діни мақсатта құрылған еді. Бұл жер 1761 жылы Ұлыбританияның королі Георг III Нью-Гэмпширде берген болатын. Жер корпорация ретінде cestui que нысанында сақталды. 1794 жылдың 30 қазанында Вермонт штаты қоғамға тиесілі жерді мемлекетке беру туралы заң қабылдады. Жоғарғы сот мүшелерінің пікірлері екіге жарылды. Сот революция кезінде ағылшын корпорацияларының мүлігі 1783 жылғы Бейбітшілік шартымен қорғалғанын шешті. Париж (1783) және Версаль (1783) шарттарын қараңыз. Шартыға сәйкес, мұндай корпоративтік мүліктерді немесе жерлерді тәркілеуге болмайды.

Бити Курцқа қарсы (1829)

1829 жылы «Бити мен Курц» ісі бойынша АҚШ Жоғарғы Соты, корпорация құрамаған лютеран шіркеуіне тиесілі жер мәселесін қарады. Бұл жер зират ретінде қолданылған. Жерді корпорация емес тұлғаның меншігінде ұстауы заң бойынша жеткіліксіздік тудырды. Дегенмен, әділеттік, діни құрмет пен сезімталдықтан туындап, шіркеу ұйымының пайдасына меншік құқығын реттеуге мүмкіндік берді. Көзі көргендерге, марқұмның жақындарына деген құрмет сезімі болуы тиіс.

Гёзель Б. Бимелер (1852)

Неміс сепаратистерінің бір тобы Огайо штатына жерді мекендеді. Жерлер қауымдық түрде ұсталып, жеке меншікке қатысты бас тарту болды. Барлық егін мен тауарлар қауымға берілді. Кейін қауым бұрынғы тіркелмеген бірлестіктің шарттарын пайдалана отырып, ресми түрде құрылды. Мүліктің ұстау нысаны дәстүрлі cestui que use нысанында болды. Сепаратистер қоғамының қайтыс болған мүшесінің мұрагерлері қауымдық жерлердің бір бөлігін алу үшін сотқа шағым түсірді. Goesele v. Bimeler (1852) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты қайтыс болған мүшенің ұрпақтарының мұрагерлері өтемалдама ала алмайтынына үкім шығарды.

АҚШ-тың сот практикасы бойынша, осы жағдайда

Кейбір американдық юрисдикциялар сатып алушыға олардың мәмілесі күшіне енуіне кепілдік беру үшін ерекше талаптар қояды. Жері заңсыз иеленген адамнан сатып алған немесе грант алған сатып алушыға, заңсыз иеленушіні және кез келген басқа заңды иеленушіні сотқа шақыруға өз атынан талап ашуға рұқсат етілмейді. Мұндай жерді беру – шартсыз және күшсіз. Жерге қатысты шектеулі (заңсыз) құқық берушіде қалады, ал алушы беру шартының бұзылуы үшін сотқа шағымдана алмайды. Мәміле әділ және шынниетті болған жағдайда да (тараптар арасында заңдық байланыс болмаған, ескертусіз және құны төленген) ереже өзгеріссіз күшінде қалады. Ортақ құқық доктринасы ескірген, осы елдің жағдайы мен жағдайларына сәйкес келмейді деп айтылады. Сенімгерлікпен иелену оның сенімгеріне қарсы болмайды, және мұндай иелену соңғысын шартсыздыққа жатқызбайды.

Құрама Штаттар мәңгілікке қарсы ереже

АҚШ-та мәңгілікке тыйым салатын ереже, қолданыста болған жағдайда, траст арқылы құрылған заңды және әділетті мүдделерге қатысты қолданылады. Бұл ереже штаттан штатқа өзгереді. Ортақ құқық бойынша ереже былай тұжырымдалады: "Мүдде пайда болуы керек болса, онда ол мүдде құрылған күнінен бастап жиырма бір жылдан кешіктірмей пайда болуы тиіс, әйтпесе жарамсыз болады". Мүддеге ие болу трасттағы мүддеге құқық беруді білдіреді. Бұл ереже мүддеге ие болудың алыстауына толыққанды қарсы бағытталған. Трастпен анықталған мүддесі бар адамды анықтау, белгілі бір мерзімде ие болуы немесе жоғалуы керек. Ереже қолданылған мерзімнен кейін шартты болып қала беретін кез келген мүдде жарамсыз болып табылады. Бенефициар траст шеңберінде туған және оған иелік ететін анықталған адам болуы тиіс. Қайырымдылық трастың барлық мүдделері, бірнеше ерекшеліктермен, ережеге бағынады. Бірінші қайырымдылық ұйымынан екінші қайырымдылық ұйымына алдын ала шартпен сыйлық берілген қайырымдылық трасты, осы ережеге сәйкес мерзім ішінде шарт орындалмаса да, жарамсыз деп есептелмейді. (2-мысалға қараңыз). Қайырымдылық емес ұйымнан алыс болашақта қайырымдылық ұйымына берілген мүлік жарамсыз болып саналады. (3-мысалға қараңыз).

Тұрақтылықтарға қарсы ережеге мысалдар

1-ші мысал: Алекс мүлкін Биллге сенімділікпен қалдырады, ол оны Алекстің балаларының өмірі бойына пайдалануына ұстайды, ал Алекстің соңғы тірі баласының қайтыс болуымен, принципті Алекстің немерелеріне, сол кезде тірі болғандарын бөліп беру үшін. Алекс қайтыс болған кезде оның үш баласы тірі, C1, C2 және C3. Немерелерге қалған мүлік үш баланың біреуінің өлімімен белгілі болады, оның өмірі мүдде пайда болған кез (Алекстің өлімі) және мүдде белгілі болған кез (өзінің өлімі) аралығында созылады. Бұл C1, C2 немесе C3 болатынын анықтаудың қажеті жоқ. 2-ші мысал: Альфонс мүлкін Брэндонға сенімділікпен қалдырады, ол Anytown қаласында орналасқан Сент-Джон шіркеуіне, 1789 жылғы «Ортақ дұғалар кітабына» сәйкес тұрақты қызметтерін жүргізе беруінің шартымен табыс төлеуі керек. Егер ол кез келген уақытта осы практиканы тоқтатса, сенімділік кірісі Сент-Мэтью шіркеуіне қайтарылады. Бұл – жарамды шарт. 3-ші мысал: Бет Марияның балаларына өмір бойына сенімділікпен қамқорлық ету үшін мүлкін қалдырады, ал Марияның соңғы тірі баласының қайтыс болуымен мүлік Марияның тірі қыз немерелеріне қайтарылады. Егер қыз немерелер болмаса, мүлік Қыздар кафедралық мектебіне беріледі. Мария Бет қайтыс болған кезде тірі. Кафедралық мектепке жасалған сыйлық жарамсыз. 4-ші мысал: Альберт мүлкін Томасқа сенімділікпен қалдырады, ол 1789 жылғы «Ортақ дұғалар кітабына» сәйкес тұрақты қызметтерін жүргізе беруінің шартымен Сент-Марк шіркеуіне табыс төлеуі керек. Егер ол болашақта осылай қызметтерін жүргізуді тоқтатса, кіріс Робертке немесе Роберттің сол кездегі тірі мұрагерлеріне өтеді. Бұл сыйлық жарамсыз, өйткені ол мәңгілікке қарсы ережеден ұзақ мерзімге шартты болып қалуы мүмкін. Бұрын қайырымдылыққа сыйлық жасалғанының еш маңызы жоқ. 5-ші мысал: Мартин мүлкін Джозефке сенімділікпен қалдырады, ол 1970 жылы өткен діни конвенцияда ұсынылған жаңа литургияны қабылдаса, Сент-Винсент шіркеуінің пайдасына ұстауы керек. Бұл сыйлық жарамсыз. Шарт мерзімі ішінде осы жағдай орын алуы мүмкін емес. Мұндай жағдайда қайырымдылыққа сыйлық жасауға ешқандай ерекшелік қарастырылмаған.

Example 1: Alex leaves property in trust to Bill to hold for the benefit of Alex's children during their lives and on the death of the last survivor of Alex's children, to distribute the principle to Alex's grandchildren then living. At Alex's death he has three children living, C1, C2 and C3. It is certain that the remainder to the grandchildren will vest at the death of one of the three whose life will span both the time of the creation of the interest (Alex's death) and the vesting of the interest (his own death). It is unnecessary to determine whether it will be C1, C2 or C3. Example 2: Alphonse leaves property to Brandon in a trust to pay the income to St. John's Church, located in Anytown, so long as it conducts its regular services in accordance with the Book of Common Prayer, 1789 Version. If at any time it should discontinue this practice, then the trust income reverts to St. Matthew's Church. This is a valid contingency. Example 3: Beth leaves property in trust to hold for Mary's children for life and on the death of Mary's last surviving child, the property reverts to Mary's living female grandchildren. If no female grandchild is living, then the property reverts to the Cathedral School for Girls. Mary is living at the time of Beth's death. The gift to the Cathedral School is void. Example 4: Albert leaves property to Thomas in trust to pay the income to St. Mark's Church so long as it conducts its regular services in accordance with the Book of Common Prayer, 1789 Version. If at any time in the future, it should discontinue to so conduct its services in such a manner, the income passes to Robert, or Robert's heirs then living. The gift over is void because it may remain contingent for a period longer than the rule against perpetuities. It makes no difference that it is preceded by a gift to charity. Example 5: Martin leaves property to Joseph in trust to hold for the benefit of St. Vincent's Church if it should adopt a new liturgy proposed by the religious convention held in 1970. The gift is void. The contingency may not occur within the period of the Rule. There is no exception for a gift to charity under such circumstances.

Күте тұрыңыз

Күту және көру тәсілі, сенімдік қорды мәңгілікке байланысты болжамды, кейінірек немесе қалдық пайдаланудың жарамсыздығы негізінде жойғысы келген соттасушыларды уақыт бойынша шектейді.

Кипр ережесі

Cy près ілімі сонымен қатар мәңгілікке қарсы ортақ құқық ережесінің қаталдығын азайту үшін құрылды. Cy près "мүмкіндігінше жақын" немесе "салыстырмалы түрде жақын" деген мағынаны білдіреді. Cy près сотқа мүдделерді құрушының ниетіне ең жақын болу үшін ереже шегінде мүдделерді өзгертуге рұқсат береді. Америка құқық институты күту және бақылау, сондай-ақ Cy près тәсілдерін мәңгілікке қарсы дәстүрлі ережеге қатысты қабылдады.