Шіркеу салымы – Англия мен Ирландиядағы діни қауымдастықтарды қаржылау үшін жиналған бұрынғы салық. 1868 ж. міндетті төлем жойылды, бірақ ерікті түрде сақталуда.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шіркеу салығы - Англия мен Ирландиядағы әрбір қауымдағы шіркеудің игілігі үшін бұрын жиналатын салық еді. Бұл салықтар қасиетті қызметтерді өткізуге, шіркеу ғимаратын жөндеуге және байланысты лауазымдардағы қызметкерлердің жалақысын төлеуге пайдаланылды. Англияның 17 ғасырдағы Ұлттық Достастығы кезіндегі қысқа мерзімнен басқа, шіркеу салығын жинау ешқашан заңмен бекітілген емес. Бұл әрқашан жалпы құқық мәселесі болды. Шіркеу салығын міндетті түрде жинау 1868 жылы заңмен жойылды, бірақ көптеген қауымдарда ерікті негізде сақталып келеді. Дегенмен, Англияда шатырды жөндеуге байланысты жауапкершілік заңмен сақталады.
The church rate was a tax formerly levied in each parish in England and Ireland for the benefit of the parish church. The rates were used to meet the costs of carrying on divine service, repairing the fabric of the church and paying the salaries of the connected officials. Except for a brief period during the Commonwealth of England in the 17th century, the raising of church rates has never been confirmed by statute. It was always a matter of common law. The compulsory levying of the church rate was abolished by statute in 1868; however, it remains on a voluntary basis in many parishes. Chancel repair liability in England, however, remains enforceable by law.
Тарих
Шіркеу салығының мөлшері шіркеу күзетшілерімен және олардың шіркеудің вестибюлінде немесе шіркеуде тиісті хабарлама жарияланғаннан кейін лайықты жиналған дінбасыларымен бірге белгіленді. Осылайша белгіленген салықтар шіркеу сотында өндірілуге жататын, немесе егер төлем қарызы 10 фунт стерлингтен аспаса және заңдық жауапкершілік туралы сұрақтар туындамаса, екі бейбіт судья алдында өндірілуге жататын. Заңмен қатаң мойындалмаған салықтан төленген кез келген төлем оның күшін жоятын. Шіркеу салығы – бұл ауылдағы жерді немесе үйді иеленушіге жүктелетін жекелеген төлем, және ол міндетті болғанымен, оны орындау көбінесе қиын болды: әсіресе, Діни ережелерге қарсы шығушылар үшін, олар қалыптасқан шіркеуді қолдауға қарсы болды; Ирландияда, халықтың көп бөлігі Рим-католик дінін ұстанған жерде, бұл мәселе ерекше ашу-ыза тудырды. Діни ережелерге қарсы шығушылардың наразылығы тек принциптік сипатта ғана емес еді. Англия шіркеуі Парламенттен қаржылық қолдау алса, Діни ережелерге қарсы шығушылар қауымдары толығымен ерікті үлесімдерге тәуелді болды. Олар өз қауымдарын басқа бір қауымды да қолдауға мәжбүр болғысы келмеді. Салықты енгізу ел бойынша біркелкі болған жоқ. Салыққа қарсы наразылық білдіретін қаулылар қабылданды және салықты жою үшін қоғамдар елдің барлық аймақтарында құрылды. 1836 жылы Лондонда өткен қоғамдық жиналыста, жергілікті жоюшылар қоғамдарының күш-жігерін үйлестіру үшін орталық комитет, Шіркеу Салығын Жою Қоғамы құрылды. 1837 жылы Парламент Діни ережелерге қарсы шығушыларға екі жеңілдік жасады: қабылдану рәсіміне қатысты жақсартулар және туу, өлім және некелердің мемлекеттік тіркеуі. Дегенмен, шіркеу салығы 1868 жылға дейін міндетті болып қала берді. Парламенттегі Вигтердің жетекшісі лорд Джон Расселл бұл салықты қолдады, бірақ 1856 жылы «Таймс» газеті үкіметтің назарын редактордың елде шіркеу салығы мәселесі бойынша азаматтық соғыс болып жатқанына аударды деп сендірді. 1868 жылғы Мәжбүрлі Шіркеу Салығын Жою Актісі (31 & 32 Vict. c. 109) шіркеу салықтарын енді міндетті емес, тек ерікті деп белгіледі, ал салықты төлеуге дайын емес адамдар оның жұмсалуына қатысты сұрақ қоюдан, наразылық білдіруден немесе дауыс беруден мүлдем шеттетілді.
The church rates were set by the churchwardens together with the parishioners, who were duly assembled after proper notice had been posted in the church vestry or the church. The rates thus set were recoverable in the ecclesiastical court, or, if the arrears did not exceed £10 and no questions were raised as to the legal liability, before two justices of the peace. Any payment made out of the rate which was not strictly recognised by law destroyed its validity. The church rate was a personal charge imposed on the occupier of land or of a house in the parish, and, though it was compulsory, it was often difficult to enforce: especially so in the case of Nonconformists, who had conscientious objections to supporting the Established Church; in Ireland, where the population was mostly Roman Catholic, the grievance was specially felt and resented. The objections of the Nonconformists were not only on principle. The Church of England received financial support from Parliament, while Nonconformist congregations were entirely dependent on voluntary contributions. They did not want to have to support another parish as well as their own. Enforcement of the rate was not uniform across the country. Resolutions were passed protesting against the rate, and societies to abolish the rate were formed all over the country. In 1836 at a public meeting in London, a central committee, the Church Rate Abolition Society, was formed to co ordinate the efforts of local abolitionist Societies. In 1837, Parliament made two concessions to the Nonconformists: a more acceptable marriage ceremony, and the civil registration of births, deaths and marriages. However, the parish rate remained compulsory until 1868. The Whig leader in the House of Commons, Lord John Russell, supported the rate but in 1856 The Times called the government's attention to what the editor believed was a civil war raging throughout the country on the church rate question. The Compulsory Church Rate Abolition Act 1868 (31 & 32 Vict. c. 109) church rates no longer compulsory, but merely voluntary, with those who were not willing to pay the rate being excluded from inquiring into, objecting to or voting in respect of their expenditure.
Қазіргі күн
Парахиялық шіркеу кеңестері 1956 жылғы Парахиялық шіркеу кеңестерінің (Өкілеттіктер) заңы (4 және 5 Елизавета II, № 3) бойынша ерікті салымын жинауды жалғастыра алады. Лондон қаласындағы Англия шіркеулерінің барлығы шіркеу салымын жинауды жалғастыруда. Хэмпстед қалалық шіркеуі жақсы тәжірибе ретінде ерікті салымды жинау рәсімдерін жазбаға алған.
Parochial church councils may continue to levy voluntary rates by virtue of the Parochial Church Councils (Powers) Measure 1956 (4 & 5 Eliz. 2. No. 3). All Church of England churches within the City of London continue to levy the church rate. Hampstead Parish Church has documented their procedures for raising a voluntary rate, by way of good practice.