Епископ сайлауды бекіту тарихы және канондық құқықтары
Confirmation of bishops
Епископ сайлауды бекіту – канондық құқықтағы маңызды рәсім. Тарихы, Никей кеңесінен бастау алып, Рим Католик шіркеуінде қалыптасқан тәртібі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канондық құқықта епископты бекіту – бұл жаңа епископ сайлауына тиісті рухани биліктің келісімін білдіретін акт.
In canon law the confirmation of a bishop is the act by which the election of a new bishop receives the assent of the proper ecclesiastical authority.
Ерте тарих
Христиан шіркеуі тарихының алғашқы ғасырларында суфраган епископты сайлау немесе тағайындау митрополит пен оның суфрагандары синодта жиналғанда расталып, бекітілді. Алайда, Никейдің бірінші соборының 4-ші қағидасы (325 ж.) растау құқығы әр провинциядағы митрополит епископқа тиесілі болуы керек деп шешім қабылдады, бұл ереже Лаодикия соборының 12-ші қағидасымен нығайтылды. Митрополитті тағайындау үшін Батыста да, Шығыста да Папаның растауы қажет болған жоқ; бірақ 6-шы ғасырдан бастап Папалардың жаңа тағайындалған митрополиттерге паллий табын ету практикасы, бастапқыда құрмет ретінде, біртіндеп митрополиттік билікті жүзеге асыруға рұқсат беруді білдірді. 8-9-шы ғасырларда Папаның осы арқылы растау құқығы қатаң түрде жарияланды; дегенмен, 13-шы ғасырдың соңына дейін митрополиттер паллий алмастан өздерінің міндеттерін атқаратын жағдайлар кездесті, және осыдан кейін ғана Рим-католик шіркеуінің қазіргі ережесі мен тәжірибесі толыққанды қалыптасты. Грациан митрополиттің өзінің суфрагандарының сайлануын растаудың канондық құқығын әлі де мойындады; бірақ Папа Александр III (1159–1181) тұсында қанондық заңгерлер, жалған декреттердің ықпалымен, осы құқықты Папаға талап етуді бастады.
In the early centuries of the history of the Christian Church the election or appointment of a suffragan bishop was confirmed and approved by the metropolitan and his suffragans assembled in synod. By the 4th Canon of the First Council of Nicaea (325 AD), however, it was decreed that the right of confirmation should belong to the metropolitan bishop of each province, a rule confirmed by the 12th Canon of the Council of Laodicaea. For the appointment of a metropolitan no papal confirmation was required either in the West or East; but the practice which grew up, from the 6th century onwards, of the popes presenting the pallium, at first honoris causa, to newly appointed metropolitans gradually came to symbolize the licence to exercise metropolitan jurisdiction. By the 8th and 9th centuries, the papal right of confirmation by this means was strenuously asserted; yet as late as the 13th century, there were instances of metropolitans exercising their functions without receiving the pallium, and it was not until after this date that the present rule and practice of the Roman Catholic Church was definitively established. The canonical right of the metropolitan to confirm the election of his suffragans was still affirmed by Gratian; but from the time of Pope Alexander III (1159–1181) the canon lawyers, under the influence of the False Decretals, began to claim this right for the pope.
Қауымның құлшылық етуі мен паптық
13 ғасырдан бастап бұл тиімді қолданылды, бірақ Папа Климент V бастаған, папалардың бос епископтықтарды резервтеу және қамтамасыз етудің дерлік барлық жағдайдағы тәжірибесі мәселені жасырды, себебі папалық тағайындамалар жағдайында растау қажет болмады. Алайда, бұл мәселе Констанц және Базель соборларында папалық резервтеулер мен ережелермен байланысты көтерілді. Біріншісі оны бейбітшілік үшін тоқтатты; бірақ екіншісі шіркеулердегі сайлаудың еркін болуы және олардың нәтижесі жалпы құқық ережелеріне (juxta juris communis dispositionem) сәйкес расталуы керек деген қағиданы қайтадан тұжырымдады, яғни бекіту құқығына ие тікелей жоғары тұрған адам арқылы. Бірақ бұл қаулы заңдар кітабына енгізілмеді. Папалық вакансия кезінде Генри Чичеле, Кентербери архиепискобы үш епископты ғана растады: Солсбери епискобы Джон Чандлер (немесе Чайондлер), Херефорд епискобы Эдмунд Лейси және Норвич епискобы Джон Уэйкинг. 1417 жылы Мартин V папа сайланғаннан кейін епископтарды тағайындау тәжірибесін қайта бастады, және осы уақыттан бастап Англия реформациясына дейін Англияда епископты каноникалық сайлау және растау сирек кездесетін жағдай болды. Англия шіркеуінің тәуелсіздігімен папалықтың епископтарды тағайындаудағы рөлі жойылды, бірақ растау формальды сипатқа ие болды. 25 Ген. 8. c. 20, 4-тармақ бойынша, епископтық сайлаудан кейін провинция архиепискобына осы сайлауды растауды талап ететін, немесе архиепископ сайланған жағдайда, бір архиепископ пен екі епископқа немесе төрт епископқа, оны растауды барлық жылдамдықпен және шапшаңдықпен талап ететін патшалық бұйрық беріледі. Бұл тәжірибе әлі күнге дейін епархияларда тараулар сайлау жүргізетін жағдайларда сақталған. Растауды әдетте архиепископтың бас викарийі жүзеге асырады, ал оңтүстік провинцияда – Лондонның Сент-Мэри-ле-Боу шіркеуінде (Арксорттың тұрақты орны ретінде); бірақ 1901 жылдан бастап ол әртүрлі жерлерде де жүзеге асырылды: Чиркхаус, Вестминстерде; Ламбет сарайында; Архиепископтың факультет кеңсесінде (1 Қасиетті орын, Вестминстер); және Сент-Полс шіркеуінде – Артур Уиннингтон Инграмды Лондон епископы ретінде растау рәсіміндегі тәртіпсіздіктердің салдарынан. Барлық наразылар ескі форма бойынша қарсылық білдіру үшін шақырылады; бірақ қарсылық ұсынылуы мүмкін екендігі туралы білім дұрыс емес тағайындамаларға қарсы сақтандырғанмен, мысалы, Самуэль Кларк арианның жағдайында, реформациядан бері растаудан ешқашан бас тартылмаған. 1628 жылы доктор Ривз, бас викарь атынан әрекет ете отырып, Ричард Монтегюдің Чичестер кафедрасына сайлануына қарсылық білдіруді қабылдамады, себебі олар заңды түрде жасалмаған. 1848 жылы Джеймс Принс Лидің Манчестер епископы болып бекітілуіне қарсы бейресми наразылыққа, Рейн Хэмпденге қарсы ресми наразылық тез арада жасайтын болды. Бас викарь қарсылықтарды қабылдаудан бас тартты және Корольдікке мандамус беру туралы өтініш сәтсіз аяқталды, судьялар екіге екіге бөлінді. 2002 жылы Роуэн Уильямстың Кентербериде діни қызметкер болып тағайындалған кезде Ламбет сарайы ақсақалдар сайлауын «біз қызмет ететін епархияның епископын таңдау» деп, ал діни қызметкерді бекітуді «біздің сайлануымызды бүкіл шіркеудің растауы» деп сипаттады. Бұл жағдайда (2002 жылдың 2 желтоқсанында) және Джастин Уэлбидің (4 ақпан 2013 жылы) растауында, Йорк архиепископтарына Кентербери провинциясының сегіз епискобы көмектесті: провинциялық тараудың басқа алты лауазым иесі (Лондон, Винчестер, Солсбери, Ворчестер, Рочестер және Линкольн); сонымен қатар ең ұзақ қызмет еткен екі адам (яғни 2002 жылы Личфилд пен Оксфорд). Осылайша, сайлауды растау үшін епископтардың жиналуы «Қасиетті Синод» деп белгілі болды. Бұл термин 1939 жылға дейін қолданылды, ал 1999 жылға қарай ресми түрде қолданысқа енді.
From the 13th century onwards, it was effectively exercised, though the all but universal practice of the popes of reserving and providing to vacant bishoprics, initiated by Pope Clement V, obscured the issue, since in the case of papal nominations no confirmation was required. The question, however, was raised, in connection with that of the papal reservations and provisions, at the councils of Constance and Basel. The former shelved it in the interests of peace; but the latter once more formulated the principle that elections in the churches were to be free and their result confirmed according to the provisions of the common law (juxta juris communis dispositionem), i. e. by the immediate superior to whom the right of confirmation belonged. but the ordinance was not recorded on the Statute Roll. Three bishops only, namely: John Chandler (or Cjaaundeler), Bishop of Salisbury; Edmund Lacey, Bishop of Hereford; and John Wakering, Bishop of Norwich, were confirmed by Henry Chichele, Archbishop of Canterbury during the papal vacancy. When Martin V was elected pope in 1417 he resumed the practice of providing bishops, and from this time until the English Reformation the canonical election and confirmation of a bishop in England was a rare exception. With the independence of the Church of England the role of the papacy in appointing bishops was abolished, but the confirmation became almost formal in character. By 25 Hen. 8. c. 20, s. 4 it is provided that after an episcopal election a royal mandate shall issue to the archbishop of the province requiring him to confirm the said election or, in case of an archbishop elect, to one archbishop and two bishops, or to four bishops, requiring and commanding them with all speed and celerity to confirm it. This practice still prevails in the case of dioceses which have chapters to elect. The confirmation has usually been performed by the archbishop's vicar general and, in the southern province, at the church of St Mary le Bow, London (as the permanent home of the Arches Court); but since 1901 it has also been performed variously at: Church House, Westminster; at Lambeth Palace; at the Archbishop's Faculty Office (1 The Sanctuary, Westminster); and at St Paul's—in consequence of the disorder in the proceedings at St Mary le Bow on the confirmation there of Arthur Winnington Ingram as Bishop of London. All objectors are cited to appear on pain of contumacy after the old form; but although the knowledge that opposition might be offered has been a safeguard against improper nominations, e. g. in the case of Samuel Clarke the Arian, confirmation has never been refused since the Reformation. In 1628, Dr. Rives, acting for the vicar general, declined to receive objections made to Richard Montagu's election to the See of Chichester on the ground that they were not made in legal form. An informal protest against the confirmation of James Prince Lee as Bishop of Manchester in 1848 was almost immediately followed by another in due form against that of Renn Hampden, Bishop elect of Hereford. The vicar general refused to receive the objections and an application to the Queen's bench for a mandamus was unsuccessful, the judges being divided two against two. Around the time of Rowan Williams' confirmation to Canterbury in 2002, Lambeth Palace described the canonical election as "the choice of the bishop by the Diocese [they] will serve" and the confirmation as "the affirmation of [their] Election by the wider Church." On that occasion (2 December 2002) and at Justin Welby's confirmation (4 February 2013), the respective Archbishops of York were assisted by eight bishops of the Province of Canterbury: the six other officers of the provincial chapter (London, Winchester, Salisbury, Worcester, Rochester, and Lincoln); plus the two next most longest serving (i. e. Lichfield and Oxford in 2002, As such, an assembly of the bishops in order to confirm an election has become known as a Sacred Synod. The use of the term occurs as early as 1939, and was in formal use by 1999.