Кіріспе

Фриско көпірі, бұрын Мемфис көпірі деп белгілі болған, Арканзас штатының Батыс Мемфисі мен Теннесси штатының Мемфисі арасындағы Миссисипи өзені арқылы пойыз жолын өткізетін, тіреулі фермалық көпір.

Құрылыс

Мемфис көпірінің құрылысы кезінде бұл маңызды технологиялық қиындық болды және бас инженер Джордж С. Морисонның ең үлкен жетістігі деп саналады. Төменгі Миссисипи өзенінде бұрын мұндай көпірлер салынған емес. Көпір толығымен ашық ошақта балқытылған болаттан салынған, ол құрылыс кезінде жаңа өңделген материал болатын. Құрылыстың негізгі аралығы 241 метр (790 фут), ал екі қосымша аралығы 183 метр (600 фут) құрайды. Судан 20 метр (65 фут) биіктікте орналасқан бұл көпір, сол дәуірдегі АҚШ-тың барлық көпірлерінің арасында ең биігі болды. Пішіндемелер су бетінен шамамен 30 метр (100 фут) тереңдікте салынды. Кейбір дереккөздер 1930 жылдары көпірге екі жақты консольді жолдар қосылғанын айтса да, бұл ақпарат Мемфис және Арканзас көпірінің 1949 жылы ашылуына дейін 1917 жылдан бері екі консольді жолға ие болған көршілес Харахан көпірімен шатастырылуы мүмкін. (Харахан көпірінің солтүстік жағындағы бұрынғы жол қазір «Биг Ривер Кроссинг» деп аталады және 2016 жылы Миссисипи өзені арқылы жаяу және велосипедтік қозғалыс үшін қайта жабдықталды.) «Фриско» көпірінде консольді жолдар болмаған, бірақ Харахан көпірі ашылғанға дейін жаяу жүргіншілер, ат әбзелдері және кейбір автомобильдер оның негізгі деңгейін пайдаланған (поезд өтетін кезде көпір мұндай көліктерге жабылатын). Канзас-Сити, Форт-Скотт және Мемфис темір жолының құрылысы, кейін «Фриско» компаниясы сатып алған, 1888 жылы басталды және 1892 жылдың 12 мамырында аяқталды. Нәтижесінде, Миссисипи өзеніндегі ең оңтүстік көпір, АҚШ-тағы ең ұзын фермалық көпір салынды және жобаға шамамен 3 миллион доллар жұмсалды. Оның дизайны мен құрылысының куәсі ретінде, көпір әлі де BNSF темір жолымен пайдаланылуда және жүйелік BNSF инфрақұрылымын жақсарту бағдарламасының аясында жаңартылуда. Көпірге дейінгі батыс жағы, жалпы ұзындығы 104 метр (340 фут) болатын 52 аралықтан тұрды, оның орнына 27 аралықтан тұратын жаңа көпір салынды. Бұл жоба 2017 жылы аяқталды. Көпір 1987 жылы Ұлттық тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші ретінде танылды.