АҚШ ұлттық қауіпсіздік саясаты: Эйзенхауэрдің «Жаңа көрінісі» стратегиясы, ядролық қаруға баса назар, әскери шығындарды үнемдеу, Кеңес Одағына қарсы тұру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ ұлттық қауіпсіздік саясаты
US national security policy
«Жаңа көзқарас» – президент Дуайт Д. Эйзенхауэр басқарған кезеңде АҚШ-тың ұлттық қауіпсіздік саясатына берілген атау. Ол Эйзенхауэрдің АҚШ-тың Суық соғыстағы әскери міндеттемелерін елдің қаржылық мүмкіндіктерімен үйлестіруге деген қабілетін көрсетеді. Бұл саясат стратегиялық ядролық қаруға сенуді, сондай-ақ Кеңес Одағы жетекшілігіндегі Шығыс блогы елдерінен туындаған ықтимал, конвенциялық және ядролық қауіптерді ұстап тұру мақсатында дәстүрлі күштерді қайта құруға баса назар аударды.
The New Look was the name given to the national security policy of the United States during the administration of President Dwight D. Eisenhower. It reflected Eisenhower's concern for balancing the Cold War military commitments of the United States with the nation's financial resources. The policy emphasised reliance on strategic nuclear weapons as well as a reorganisation of conventional forces in an effort to deter potential threats, both conventional and nuclear, from the Eastern Bloc of nations headed by the Soviet Union.
Тарих
Ең тар мағынасында, «Жаңа көзқарас» деген атау 1955 қаржы жылына арналған Қорғаныс министрлігінің бюджетіне берілді. Бұл Эйзенхауэрдің Бірлескен штабтар басшылары әзірлеген алғашқы қорғаныс бюджеті болды. Ол 1952 жылғы қарашада Эйзенхауэр сайланғаннан кейін бірден оның ең жақын кеңесшілерімен бірге бастаған АҚШ-тың әскери қажеттіліктерін кең ауқымды қайта қарастыруға негізделген. Ол Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің 162/2 құжатында (NSC 162/2) ресми түрде бекітілді, Эйзенхауэр 1953 жылдың 30 қазанында мақұлдады.
In its narrowest sense, the New Look was the name applied to the Department of Defense budget for Fiscal Year 1955, which was the first defense budget prepared entirely by Eisenhower's own Joint Chiefs of Staff. It was based on an extensive reappraisal of U. S. military requirements that began among Eisenhower and his closest advisers immediately following his election in November 1952. It was formalized in National Security Council document 162/2 (NSC 162/2), which Eisenhower approved on October 30, 1953.
Тактикалық ядролық қаруға деген сенім артады
Айзенхауэр тактикалық ядролық қару туралы: «Тек әскери нысаналарда және тек әскери мақсаттар үшін, оларды сіз оқ немесе басқа да нәрсе қолданғандай қолдануға ешқандай себеп көре алмаймын» деді. NSC 162/2 Эйзенхауэрдің қауіпсіздік жоспарлауға «ұзақ мерзімді» көзқараспен қарауын, АҚШ экономикасының жағдайына сәйкес, әскери дайындық деңгейін шамалы немесе көп жағдайда тұрақты сақтайтынын көрсетті. Бұл тұрғыдан ол 1950 жылдың 30 қыркүйегінде президент Гарри Трумэн бекіткен NSC 68-ден өзгеше болды. Трумэннің кеңесшілері Кеңес Одағының әскери мүмкіндіктері 1950 жылдардың ортасында АҚШ және оның одақтастарына қарағанда ең жоғары деңгейге жетеді деп сенді. Айзенхауэр бір кезеңнің екіншісінен гөрі қауіптірек болатынына келіспеді және жоспарлаушыларын кеңестік қауіп-қатерді экономикалық және әскери аспектілерде қарастыруға шақырды. Ол өзінің сөзімен айтқанда, «экономикалық апатқа әкелетін көтере алмайтын қауіпсіздік жүгінен» сақтануды қалады. Шағын, тасымалданатын ядролық қаруларға негізделген Арнайы атомдық қирату оқ-дәрісі (SADM) бағдарламасы да «Жаңа бағыт» саясатына сәйкес келді. АҚШ-тың құпия жаттығуларда дайындалған «Жасыл жарық» командалары, олар нақты ядролық қаруды алып жүрді, құрылды. Олардың міндеттері ядролық қаруды нысанаға жасырып жеткізіп, жарып, кейін шығу болған, бірақ коммандостар көбінесе олардың камикадзе миссиясына жіберілетінін түсінді.
Eisenhower said of tactical nuclear weapons that "on strictly military targets and for strictly military purposes, I see no reason why they shouldn't be used just exactly as you would use a bullet or anything else". NSC 162/2 reflected Eisenhower's desire for a "long haul" approach to security planning that would maintain a more or less constant level of military preparedness, consistent with the health of the U. S. economy. In this respect, it differed from NSC 68, approved by President Harry S. Truman on September 30, 1950. Truman's advisers believed that Soviet military capabilities would reach a maximum relative to those of the United States and its allies in the mid 1950s. Eisenhower rejected the idea that one period would be any more dangerous than another and urged his planners to think in terms of a Soviet threat that was economic as well as military. He wanted to avoid, in his own words, "an unbearable security burden leading to economic disaster." The Special Atomic Demolition Munition (SADM) program, relying on small, portable nuclear weapons, also was consistent with the New Look policy. Green Light Teams, U. S. commandos trained in secret exercises in which they carried actual nuclear weapons, were set up. Their missions would have been to infiltrate targets carrying nuclear weapons, to detonate and to be exfiltrated, although the commandos often understood that they were to be sent on kamikaze missions.
АҚШ үкіметінің үгіт-насихаттары
Психологиялық соғыс – кеңестік режимге қарсы күрестің зорлықсыз тәсілі болатын және Эйзенхауэрге ерекше ұнаған стратегия, мақсаты – коммунистік мемлекеттерді антисоветтік үгітпен толтыру.
Psychological warfare was a nonviolent technique of combatting the Soviets that especially appealed to Eisenhower, with the goal of flooding communist states with anti Soviet propaganda.