Моңктон Синнот: Австралиялық мал өсірушінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Монктон Синнот (1827 – 1879) – Австралиядағы Викториядағы белгілі помещик, капитан Уолтер Синноттың алтыншы ұлы және оның екінші әйелі Элизабет, туған тегі Хьюстон, сондай-ақ Баллимоер, Арма графтығындағы сер Уолтер Синноттың немересі. Синнот отбасының Баллимоердегі үйінде дүниеге келген ол 1836 жылы әкесі капитан Уолтер Синнот және бауырларымен бірге колонияларға көшіп келді. Бір жылдан кейін екі үлкен ұлы Порт-Филипке, ал 1838 жылы келесі екеуі, Альберт пен 12 жасар Монктон олардың ізінен ерді. Олар қойларын алып келіп, Джилонгқа жақын жердегі Литтл-Ривердегі жерді иеленді және он жылға жуық түрлі серіктестіктерде жұмыс істеді. 1852 жылы олар тарап кетті, ал Монктон Альбертпен бірге Калифорния мен Викториядағы алтын кендеріне жасаған қысқа сапардан кейін Литтл-Ривер ауданында жалғыз қалды, ол кейін Бареакр деп аталған 26 500 акр (10 724 га) Мовионгтың жалғыз иесі болды. 1852 жылы ол Уэдждес Верриби станциясындағы су тасқынынан аман қалғандарды құтқаруға көмектесті және Роберт Уильям Лоуренс пен Энн Уэдждең қызы Энни Эмили Лоуренс немересін құтқарды. 1853 жылдың 25 ақпанында Мельбурндағы Сент-Килдада ол Энни Эмили Лоуренске үйленді. Кейіннен ол Виммерадағы Оңтүстік Брайтон қой шаруашылығын сатып алды, онда 1862 жылы ол алғашқы Хоршам аудандық жолдар кеңесінің мүшесі болды және 1862–1863 жылдары кеңесші қызметін атқарды. Батыс округінің жүлделі, өте жақсы мерино жұнына Томас Шоу, К. Х. Макнайт, Дж. Л. Карри және басқалар жоғары баға берді, бірақ 1860 жылдардың ортасында Синноттың газеттерге жазған хаттары олардың нақты құнын күмәндеңге түсіріп, ұзаққа созылған және кейде ащы пікір алмасуға әкелді. 1868 жылы Оңтүстік Брайтонды сатқаннан кейін ол Мюррей өзенінің жанындағы үлкен Террик Террик шаруашылығын сатып алды және бірнеше жыл бойы ағалары Альберт, Джордж және Нюгентпен бірге Риверинадағы Гунбар және Коул Коул шаруашылықтарында үлесті. 1873 жылы ол Мельбурнға көшіп, Брайтон-роудтағы Бэллирин сарайында тұрды. Ол саудагерлер мен ұн диірмендерінен, Уильям Дегрейвс & Co компаниясынан үлкен орталық қалалық үй-жайларын сатып алып, Флиндерс-Лейнде Флиндерс жүн қоймасын құрды: ол осылайша үлкен ағасы Джорджтың ізімен жүрді, ол Джилонгте мал және станция агенті ретінде ашылып, 1858 жылдың қараша айында жүннің алғашқы аукциондық сатылымын өткізді. Синнот көптеген фирмалар қойма қызметтерін ұсынатын, жүнды аукцион арқылы немесе жеке сатумен сататын, немесе оның шетелге сату үшін тасымалдауын ұйымдастыратын және көбінесе қаржыландыратын өркендеген және кеңейіп келе жатқан Мельбурн жүн брокерлік саласына енді. Шығыспен жүн саудасының пионері болған ол Қытайға сапар шекті, Гонконгқа жүн жіптерін жіберді және Нинг Подағы жібек және мақта тоқымашыларын жүн мата үлгілерін жасауға шақырды, олар Австралия мен Жаңа Зеландияда және 1878 жылғы Париж көрмесінде көрсетілді. Оның күш-жігері бастапқыда сәтсіз аяқталды, бірақ сол жылы Жапонияның алғашқы сауда комиссиясы Австралияға келгенде оның идеялары жеміс берді. Синнот 1879 жылдың 23 сәуірінде Элстернуикте 52 жасында қайтыс болды және Сент-Килдадағы жалпы зиратқа жерленді. Оның жеті ұлының үлкені Монктон Дейви Синнот және үш кіші ұлы жүн брокерлері болып жұмыс істеді. Әкесі де, ұлы Монктон да биік бойлы, сұлу, мейірімді және әңгімеге тартымды болды, ирландтықтарға тән қызу пікірталасқа бейім болды, бірақ үлкен Монктон ғана қоғамдық істерге қатысты.

Monckton Synnot (1827 1879) was a prominent squatter in Victoria, Australia, the sixth son of Captain Walter Synnot and his second wife Elizabeth, née Houston, and the grandson of Sir Walter Synnot, of Ballymoyer, County Armagh. Born at the family seat of Ballymoyer, Synnot settled in the colonies in 1836 with his father Captain Walter Synnot and brothers. A year later two elder sons crossed to Port Phillip, followed in 1838 by the next two, Albert and the 12 year old Monckton. They brought sheep with them and became pioneer landholders at Little River near Geelong, where they remained in various partnerships for about ten years. By 1852 they had scattered and Monckton, after a brief sortie with Albert to the Californian and Victorian goldfields, was the only one left in the Little River district, as sole owner of the 26,500 acre (10,724 ha) Mowyong, later called Bareacres. In 1852 he assisted in the rescue of the survivors of the flood at the Wedge’s Werribee Station and rescued the granddaughter Annie Emily Lawrence (daughter of Robert William Lawrence and Anne Wedge). On 25 February 1853 at St Kilda, Melbourne, he married Annie Emily Lawrence. He later bought the South Brighton sheep station in the Wimmera where, in 1862, he was a member of the first Horsham District Roads Board, and a councillor in 1862 63. The prize winning superfine merino wools of the Western District had been extolled by the Thomas Shaws, C. H. MacKnight, J. L. Currie and others, but in the mid 1860s Synnot's letters to the papers queried their real value and gave rise to a drawn out and sometimes bitter battle of words. Selling South Brighton in 1868, he bought the large Terrick Terrick station near the Murray River, and for a few years had some share with his brothers Albert, George and Nugent in Gunbar and Cowl Cowl in the Riverina. In 1873 he moved to Melbourne, living in Ballyreen, a mansion on Brighton Road, St Kilda. He bought large central city premises from the merchants and flour millers, William Degraves & Co., and set up the Flinders Wool Warehouse in Flinders Lane: in this he followed the lead of his elder brother George who, opening in Geelong as a stock and station agent, had held one of the first auction sales of wool there in November 1858. Synnot entered Melbourne wool broking in prosperous and expansive times, when many firms were offering warehouse services, selling wool by auction or privately, or arranging and often financing its shipping for sale overseas. A pioneer of the wool trade with the East, he visited China, sent a consignment of woollen yarns to Hong Kong and arranged for silk and cotton weavers at Ning Po to produce samples of woollen cloth, which were exhibited throughout Australia and New Zealand and at the Paris Exhibition of 1878. His efforts failed at first, but later that year when the first Japanese Trade Commission visited Australia his ideas bore some fruit. Synnot died on 23 April 1879 at Elsternwick, aged 52, and was buried in St Kilda general cemetery. The eldest of his seven sons, Monckton Davey Synnot, and three of the younger ones carried on as wool brokers. Both fathers and his son, Monckton, were tall, handsome, genial and convivial, with the Irish tendency to enjoy a brisk argument, but the senior Monckton was the only one to take any part in public affairs.

Анықтамалар және қосымша оқу

Р. В. Биллис және А. С. Кенион, Порт-Филлиптің мал шаруашылығын дамытушылары (Мелб, 1932)
А. Хендерсон (ред.), Австралиялық отбасылар, 1-том (Мелб, 1941)
В. Р. Браунхилл, Джилонг және Корио шығанағының тарихы (Мелб, 1955)
А. Барнард, Австралиялық жүн нарығы, 1840–1900 (Мелб, 1958)
Л. Дж. Блейк және К. Х. Ловетт, Виммера округінің жүз жылдығы (Хоршам, 1962)
Economist, 1862, 1863, 2 ақпан 1866. Argus (Мельбурн), 16 қыркүйек 1877, 8 қаңтар 1878, 8 қыркүйек 1883. 'Синнот, Монктон (1826–1879)', Австралиялық өмірбаяндық сөздік, 6-том, Мельбурн университетінің баспасы, 1976, 238–239-беттер.