Кіріспе
1987 жылғы Андреа Дворкиннің кітабы "Қосу" – американдық радикалды феминист жазушы және белсенді Андреа Дворкиннің бесінші ғылыми-публицистикалық кітабы. Ол алғаш рет 1987 жылы Free Press баспасында жарық көрді. "Қосу" кітабында Дворкин әдебиет пен қоғамдағы жыныстық қатынасты радикалды феминистік тұрғысынан талдайды. Ол көбінесе "барлық гетеросексуалдық жыныстық қатынас – зорлау" деген пікірді айтады деп есептеледі, бұл кітаптағы "Зорлау – жыныстық қатынастың синонимі" деген сөзге негізделген. Дегенмен, Дворкин бұл интерпретацияны жоққа шығарып, "Менің ойымша, жыныстық қатынас әйелдерді бағынышты ете алмайды. Ол өзара құрметке негіделген, тек ер адамның өзін қанағаттандыруға бағытталған агрессиялық әрекет емес болуы керек. Менің сөзім осыған қатысты" деп мәлімдеді.
Intercourse is the fifth nonfiction book by American radical feminist writer and activist Andrea Dworkin. It was first published in 1987 by Free Press. In Intercourse, Dworkin presents a radical feminist analysis of sexual intercourse in literature and society. She is often said to argue that "all heterosexual sex is rape", based on the line from the book that says, "Violation is a synonym for intercourse." However, Dworkin has denied this interpretation, stating, "What I think is that sex must not put women in a subordinate position. It must be reciprocal and not an act of aggression from a man looking only to satisfy himself. That's my point."
Диссертация
"Қозғалыс" еңбегінде Дворкин бұрынғы порнография талдауын гетеросексуалдық қатынастың өзіне қатысты талқылауға кеңейтті. "Әйелдерге деген жеккөру" (1974) және "Порнография: еркектер әйелдерді иеленуі" (1981) сияқты жұмыстарында Дворкин патриархалды қоғамдардағы порнографияның (эротикалық әдебиетті де қамтиды) әйелдердің жыныстық бағыныштылығын тұрақты түрде эротизациялайтынын, сондай-ақ жиі ашық қанаушылық немесе зорлық-зомбылық көріністерін бейнелейтінін айтты. "Қосу" кітабында ол мұндай жыныстық бағыныштылықтың ерлер мен әйелдердің жыныстық қатынас тәжірибесінде ерлер үстемдігі билік құратын қоғамда орталық орын алатынын және бұл мәдениетте, оның ішінде порнографияда ғана емес, сонымен қатар еркекке бағытталған әдебиеттің классикалық туындыларында да нығайтылатынын дәлелдеді. "Крейцер сонатасы" (1889), "Мадам Бовари" (1856) және "Дракула" (1897) сияқты туындыларды кеңінен талқылап, діни мәтіндерден, құқықтық түсіндірмелерден және порнографиядан үзінділер келтіре отырып, Дворкин негізгі ағымдағы өнер мен мәдениетте жыныстық қатынасты бейнелеудің гетеросексуалдық қатынасты "нағыз" жыныстық қатынастың жалғыз немесе ең шынайы түрі ретінде баса көрсетілетінін, зорлық-зомбылық немесе жақындық сипатта бейнеленетінін, зорлық-зомбылықтың немесе жақындықтың оның эротизмінің орталық бөлігі ретінде көрсетілетінін және оның көбінесе еркектің "денелі" әйелге деген жеккөруімен, наразылығымен немесе тіпті өлтіруімен байланыстырылатынын дәлелдеді. Ол мұндай бейнелеу жыныстық қатынасқа еркекке бағытталған және мәжбүрлеу көзқарасын қалыптастыратынын, ал бұл мәдени көзқарастар сексистік қоғамда әйелдердің өмірінің материалдық жағдайларымен біріккенде гетеросексуалдық қатынастың өзі ерлердің әйелдерді бағындыруының маңызды бөлігіне айналатынын, бұл әйелдер үшін ләззат алуға тиіс "басып алу" түрі ретінде қабылдалатынын және олардың әйел ретіндегі мәртебесін анықтайтынын мәлімдеді. 1998 жылы жарық көрген "Өтінішсіз: Андреа Дворкиннің өнері мен саясаты" кітабының 6-тарауында "Жыныстық қатынас: еркек билігінің институты" деп аталатын автор Синди Дженэфски былай деді: "Порнографияның жыныстық бағыныстылығын талдауындағыдай, Дворкиннің жыныстық қатынасты талдауын түсінудің кілті оның жеке жыныстық қатынасты оның кең әлеуметтік контекстінде қалай біріктіретінін түсінуге байланысты. Ол жыныстық қатынасты институционалдық тәжірибе ретінде зерттейтін материалистік талдау жасайды."
Дау
Дворкиннің сыншылары Intercourse-қа сілтеме жасап, ол "Барлық гетеросексуалдық қатынас – зорлау" деп жазғанын жиі айтады. Оны қолдайтындар бұл мәлімдеменің кітапта кездеспейтінін көрсетеді. Сонымен қатар, жыныстық қатынасты "басып алу", "иелену", "бірлесу" сияқты ұғымдармен салыстыру "ерлердің шындығы туралы әңгіме – әдебиет, ғылым, философия, порнография" және ерлердің әйелдерге қатысты әлеуметтік билігі арқылы осы ұғымдарды күшпен жүзеге асыру туралы талқылаулар контекстінде жасалады. Дворкиннің "Барлық гетеросексуалдық қатынас – зорлау" деген интерпретацияны қабылдамауы көптеген сарапшылар тарапынан оның жұмысын дұрыс түсінбеу немесе бұрмалау екендігінің дәлелі деп қарастырылады. Оның жақтастары редактор, сыншы және жазушы Майкл Муркокпен "New Statesman & Society" журналына берген сұхбатына сілтеме жасайды, онда Дворкин: "Intercourse еңбегінде мен бұл мәселеге әлеуметтік практика, материалдық шындық ретінде қарауға шешім қабылдадым. Бұл менің тарихым болуы мүмкін, бірақ менің ойымша, 'барлық жыныстық қатынас – зорлау' деген жаланың әлеуметтік түсіндірмесі басқаша және ықтимал, қарапайым. Көптеген ерлер мен әйелдердің көп бөлігі жыныстық ләззатты теңсіздік аясында сезінеді. Жыныстық қатынас парадигмасы – жаулап алу, иелену және зорлау болғандықтан, көптеген еркектердің оларға әділетсіз артықшылық қажет деп ойлайтынына сенемін, ол шектен шыққан жағдайда зорлау деп аталады. Мен оларға мұндай қажеттілік жоқ деп ойлаймын. Менің ойымша, жыныстық қатынас және жыныстық ләззат теңдікке қол жеткізгенде де, одан кейін де өмір сүре алады және өмір сүреді." Журналист Кэти Янг Дворкиннің түсіндірмесін, Янгтың айтуынша, Дворкиннің қарапайым гетеросексуалдық әрекеттерді зорлық-зомбылық немесе мәжбүрлеу ретінде сынауға жиі дайындығымен салыстыру қиын болғанын айтты. Янг: "Оның қорғаушылары не айтса да, Дворкин жыныстық қатынасқа қарсы болды" деп жазды. 2005 жылы Дворкиннің қайтысынан кейін Кэтрин Винер Дворкиннің досы, өнер сыншысы, жазушы және суретші Джон Бергермен сұхбаттасты. "The Guardian" газетінде жарияланған мақала "Ол ешқашан еркектерді жек көрмеген" деп тақырыпталды.