Кеешхонд – күміс-қара жүнді орташа денелі ит тұқымы
Keeshond
Кеешхонд – орташа денелі, күміс-қара түсті, қалың жүнді ит. Неміс шпицтерінің туысы, бұрын Голландия баржаларында көп кездесетін. Саяси символ да болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ит тұқымы
Dog breed
Кешхонд (Keeshond, көпше түрі Keeshonden) – күміс және қара түсті, жұмсақ, екі қабатты түкпен жабылған орташа өлшемді ит. Оның құйрығы иілген және мойнында жаға бар. Оның ең жақын туыстары – неміс шпицтері, мысалы Гроссшпиц (ірі шпиц), Миттельшпиц (орта шпиц), Кляйншпиц (кішкентай шпиц), Цвергшпиц (карлик шпиц) немесе Померандық шпиц. Кешхонд бұрын Голландия баржа иті деп белгілі болған, себебі ол Голландияның каналдары мен өзендерінде жүретін баржаларда жиі кездесетін. Кешхонд Франция революциясына дейінгі жылдары Нидерландтағы патриоттар фракциясының символы болды. 19 ғасырдың соңында бұл тұқым Англияда Нидерланд пен Германиядан әкелінген иттерден өрбітілді. 1930 жылы Кешхонд алғаш рет Америка Кеннел клубында тіркелді.
The Keeshond ('/k//eɪ//s//h//ɒ//n//d/ KAYSShond, plur. Keeshonden) is a medium sized dog with a plush, two layer coat of silver and black fur with a ruff and a curled tail. Their closest relatives are the German spitzes such as the Großspitz (Large Spitz), Mittelspitz (Medium Spitz), Kleinspitz (Miniature Spitz), Zwergspitz (Dwarf Spitz) or Pomeranian. The Keeshond was previously known as the Dutch Barge Dog, as it was frequently seen on barges traveling the canals and rivers of the Netherlands. The Keeshond was the symbol of the Patriot faction in the Netherlands during political unrest in the years immediately preceding the French Revolution. In the late 19th century, the breed was developed in England from imports obtained in both the Netherlands and Germany. In 1930, the Keeshond was first registered with the American Kennel Club.
Сыртқы келбеті
Шпиц тұқымдас иттер тобының мүшесі, American Kennel Club (AKC) стандартында Кишондтың бойы және Fédération Cynologique Internationale (FCI) стандартында салмағы ±. Олар мықты денелі, шпицке тән сыртқы түріне ие. Қарапайым да, әсем де емес, басы үшбұрышты, тұмсығы орташа ұзындықта, анық тоқтаусы бар, құлақтары кішкентай, үшкір, бет-әлпеті айқын. Құйрығы тығыз оралған және профиль бойынша иттің денесінен ажыратуға болмайтындай етіп алып жүруі керек.
A member of the spitz group of dogs, the Keeshond in American Kennel Club (AKC) standard is to tall and ± in the Fédération Cynologique Internationale (FCI) standard and weighs to Sturdily built, they have a typical spitz appearance. Neither coarse nor refined, they have a wedge shaped head, medium length muzzle with a definite stop, small pointed ears, and an expressive face. The tail is tightly curled and, in profile, should be carried such that it is indistinguishable from the compact body of the dog.
Жамылғы
Көптеген шпиц тұқымдас иттер сияқты, Кишондтың да тығыз қос қабатты түгі бар, мойнында қалың, қалың жүні болады. Әдетте, осы тұқымның еркектерінің мойнындағы жүні әйелдерге қарағанда қалыңдау және айқынрақ болады. Денесі қалың, қалың астыңғы түгінен жақсы көрінетін, ұзын, түзу, қатаң түкпен жабылуы керек. Аяқтарындағы түк тегіс және қысқа болуы керек, бірақ алдыңғы аяқтарында қауырсын, ал артқы аяқтарында "шарвары" болуы мүмкін. Құйрығындағы түк көп болуы керек, әсем қауырсын құрады. Басы, тұмсығы, бас сүйегі және құлақтары тегіс, жұмсақ, қысқа түкпен жабылуы керек, ал құлақтары жұмсақ, барқыттай болуы керек. Түгі арқасынан екіге бөлінбеуі тиіс. Түк күтімі үшін оны үнемі жуып тұру қажет. Кишонд әдетте еркектерде жылына бір рет, ал әйелдерде жылына екі рет түлеуге түседі. Осы кезде түгі тым көп түсіп, қорғаныш түктері арқасына жатып қалады. Жаңа астыңғы түк өсуі үшін "түлеу" процесі әдетте екі аптаға созылады. Кишондты ешқашан қырқып алмау керек, себебі оның астыңғы түгі ыстыққа да, суыққа да қарсы табиғи қорғаныш болып табылады. Түгін жақсы күйде ұстау ыстық және суық ауа райында тиімді жылу сақтауға мүмкіндік береді.
Like most spitz type dogs, the Keeshond has a dense double coat, with a thick ruff around the neck. Typically, the males of this breed will have a thicker, more pronounced ruff than the females. The body should be abundantly covered with long, straight, harsh hair standing well out from a thick, downy undercoat. The hair on the legs should be smooth and short, except for a feathering on the front legs and "trousers" on the hind legs. The hair on the tail should be profuse, forming a rich plume. The head, including muzzle, skull, and ears, should be covered with smooth, soft, short hair—velvety in texture on the ears. The coat must not part down the back. Coat care requires line brushing on a fairly regular basis. The Keeshond typically 'blows' its undercoat once a year for males, twice a year for females. During this time, the loss of coat is excessive and their guard hairs will lie flat to their back. It usually takes two weeks for the 'blow' to complete, in order for new undercoat to begin growing back in. A Keeshond should never be shaved, as their undercoat provides a natural barrier against heat and cold. Keeping their coat in good condition will allow efficient insulation in both hot and cold weather.
Түсі
Түсі сұр және қараның қоспасынан, сондай-ақ ақтан тұруы керек. Төменгі қабаты өте ашық сұр немесе қаймақ түсті болуы тиіс (қоңыр емес). Сыртқы қабатының түктері ұшы қара, қара ұштардың ұзындығы түстің ерекше көлеңкесін құрайды. Түсі ашықтан қараға дейін өзгерсе де, сұр түстен елеулі ауытқуға жол жоқ. Құйрықтың өршілген бөлігі өте ашық сұр, ал құйрықтың ұшы қара болуы керек. Аяқтары мен табандары қаймақ түсті болуы тиіс. Құлақтары өте қара, дерлік қара болуы керек. Иық сызығындағы белгілер (ашық сұр) анық көрінуі керек. Жұмсақ жүні мен "шарварының" түсі әдетте денеден ашық болуы керек. "Көздік" және көлеңкелер, кейін сипатталатындай, осы тұқымға тән және белгілі бір деңгейде болуы міндетті. Көзге түсетін ақ дақтар болмауы керек. Американдық Кеннел Клубы стандартына сәйкес, аяқтары мен табандары қаймақ түсті болуы керек; толығымен қара немесе ақ табандар – ауыр кемшілік. Алдыңғы аяқтың жартысынан астыңғы бөлігіндегі қара белгілер (сызуды қоспағанда) кемшілікке жатады. Тағы бір маңызды белгі – "көздік", ол әр көздің сыртқы бұрышынан әр құлақтың төменгі бұрышына дейін созылатын жұқа қара сызық, ол қасқа сияқты белгілермен бірге тұқымның ерекше көркі үшін қажет. Барлық белгілер анық, бүлінген немесе үзілген болмауы керек. "Көздіктің" жоқтығы – ауыр кемшілік. Көздері қара қоңыр, бадам пішіндес, қара көз шеңберімен. Құлақтары кішкентай, қараңғы, үшбұрышты және тік болуы керек.
The color should be a mixture of grey and black and some white as well. The undercoat should be very pale grey or cream (not tawny). The hair of the outer coat is black tipped, the length of the black tips producing the characteristic shading of color. The color may vary from light to dark, but any pronounced deviation from the grey color is not permissible. The plume of the tail should be very light grey when curled on back and the tip of the tail should be black. Legs and feet should be cream. Ears should be very dark—almost black. Shoulder line markings (light grey) should be well defined. The color of the ruff and "trousers" is generally lighter than that of the body. "Spectacles" and shadings, as later described, are characteristic of the breed and must be present to some degree. There should be no pronounced white markings. According to the American Kennel Club breed standard, the legs and feet are to be cream; feet that are totally black or white are severe faults. Black markings more than halfway down the foreleg, except for pencilling, are faulted. The other important marking is the "spectacles", a delicate dark line running from the outer corner of each eye toward the lower corner of each ear, which, coupled with markings forming short eyebrows, is necessary for the distinct expressive look of the breed. All markings should be clear, not muddled or broken. Absence of the spectacles is considered a serious fault. The eyes should be dark brown, almond shaped with black eye rims. Ears should be small, dark, triangular, and erect.
Тендерлік
Кишхендер өте ойыншыл, жылдам реакциялы және күшті секіру қабілетіне ие. Олар ойлы, иесін қуантуға құштар және өте тез үйренеді, сондықтан иелері үйретпеген нәрселерді де оңай қабылдайды. Дегенмен, кишхендер өте жақсы икемділік пен бағынуға үйретіледі. Шындығында, осы ақылды, мықты итті дұрыс тәрбиелесе, соқыр адамдарға жол көрсетуші ит ретінде табысты оқытуға болады; олардың кіші ғана бойы болмағанда, олар осы рөлде одан да кеңінен қолданылуы мүмкін еді. Олар балаларды жақсы көреді және тамаша отбасылық иттер, мүмкіндігінше иелеріне жақын болуды қалайды. Олар көбінесе басқа иттермен де жақсы тіл табысады және аулада қуанышпен ойнайды. Кишхендер өте сезімтал және көңілді, сондықтан оларды көбінесе жұбатушы иттер ретінде пайдаланады. Ең қызығы, 11 қыркүйек шабуылынан кейін Тиква атты кем дегенде бір кишхен, құтқарушыларға көмектесу үшін "Нольдік аймаққа" барған. Бұл тұқым иесіне ерекше жабысуға бейім, көптеген басқа тұқымдардан гөрі көбірек. Егер иесі үйде болмаса немесе жабық есік артындағы басқа бөлмеде болса, олар иесінің қайта оралуын күтіп отырады, тіпті жанында басқа адамдар болса да. Көптеген кишхендерді "иесінің көлеңкесі" немесе "липучка" деп атайды. Олар дауысты, ерекше қағайғанымен танымал. Ғасырлар бойы кишхендер Нидерланд пен Орталық Еуропаның каналдарындағы баржаларда күзетші ит ретінде өте танымал болған. Бұл қасиет бүгінге дейін сақталған, олар ешқандай жаңа келгендер туралы иелерін ескертетін сақ иттер. Дауысты және еңкейгенімен, кишхендер қонақтарға агрессивті емес. Олар әдетте отбасы мүшелері қабылдаған жағдайда қонақтарды жылы қарсы алады. Өкінішке орай, дұрыс бағытталмаса, қағайлау мәселе тудыруы мүмкін. Аулада ұсталып, иелерімен бірге болуға рұқсат етілмеген кишхендер бақытсыз болады және көбінесе мазасыздық тудырады.
Keeshonden tend to be very playful, with quick reflexes and strong jumping ability. They are thoughtful, eager to please and very quick learners, which means they are also quick to learn things their humans did not intend to teach them. However, Keeshonden make excellent agility and obedience dogs. In fact, so amenable to proper training is this bright, sturdy dog that they have been successfully trained to serve as guide dogs for the blind; only their lack of size has prevented them from being more widely used in this role. They love children and are excellent family dogs, preferring to be close to their humans whenever possible. They generally get along with other dogs as well and will enjoy a good chase around the yard. Keeshonden are very intuitive and empathetic and are often used as comfort dogs. Most notably, at least one Keeshond, Tikva, was at Ground Zero following the September 11 attacks to help comfort the rescue workers. The breed has a tendency to become especially clingy towards their owners, more so than most other breeds. If their owner is out, or in another room behind a closed door, they may sit, waiting for their owner to reappear, even if there are other people nearby. Many have been referred to as their "owner's shadow", or "velcro dogs". They are known by their loud, distinctive bark. Throughout the centuries, the Keeshond has been very popular as a watch dog on barges on canals in the Netherlands and middle Europe. This trait is evident to this day, and they are alert dogs that warn their owners of any new visitors. Although loud and alert, Keeshonden are not aggressive towards visitors. They generally welcome visitors affectionately once their family has accepted them. Unfortunately, barking may become a problem if not properly handled. Keeshonden that are kept in a yard, and not allowed to be with their humans, are unhappy and often become nuisance barkers.
Оқыту
Кішхонд жұмыс істеуге және бағынуға өте қабілетті. Кішхонд Стэнли Кореннің "Иттердің ақылы" кітабында 18-ші орында тұр, олардың жұмысқа және бағынуға қабілеті өте жоғары. Осы қабілет Кішхондты иесі итке дұрыс білім беруге дайын болса, тамаша таңдауға айналдырады, бірақ сонымен қатар қосымша жауапкершілікті де білдіреді. Кішхондтардың мінезі жылы болғанымен, тәжірибесіз жаттықтырушы үшін олармен жұмыс істеу қиын. Тұрақтылық пен әділдік қажет; және көптеген иттерге құрылымдалған орта қажет болса да, Кішхонд үшін бұл ерекше маңызды. Көптеген тәуелсіз шпиц тұқымдары сияқты, Кішхондтар қатаң немесе күш қолданылатын жаттығу әдістеріне жақсы жауап бермейді. Кішхондтардың көптеген мінез-құлқының проблемалары осы ақылды иттердің көңілдесуден туындаған өздігінен ойлап тапқан іс-әрекеттерінен (көбінесе зиянды, мысалы, қазу және шайнау) туындайды. Олардың бақытты болуы үшін иелерімен күнделікті байланыста болуы және көп қозғалыс жасауы керек. Кішхондтар үйдің ішінде немесе аулада жалғыз бақытты өмір сүрмейді. Кішхондтар ұяң болуы мүмкін. Оларды иелері мен отбасы мүшелеріне құрметпен қарауға, бірақ қорқытуға үйрету маңызды. Кішхондтар жағынуға тырысады, сондықтан ит қалағандай жылдам бағынбаса, қатаң жазалаудың қажеті жоқ. Олар иелерімен уақыт өткізуді және назар аударуды жақсы көреді.
The Keeshond is very bright in work and obedience. The Keeshond ranks 18th in Stanley Coren's The Intelligence of Dogs, being of excellent working/obedience intelligence. This intelligence makes a Keeshond a good choice for the dog owner who is willing to help a dog learn the right lessons, but also entails added responsibility. While affectionate, Keeshonden are not easy for the inexperienced trainer. Consistency and fairness are needed; and, while most dogs need a structured environment, it is especially necessary with a Keeshond. Like most of the independent minded spitz breeds, Keeshonden respond poorly to heavy handed or forceful training methods. Many behavioral problems with Keeshonden stem from these intelligent dogs inventing their own activities (often destructive ones, like digging and chewing) out of boredom. They need daily contact with their owners and much activity to remain happy. Keeshonden do not live happily alone in a kennel or backyard. Keeshonden can also be timid dogs. It is important to train them to respect, but not fear, their owners and family. Keeshonden want to please, so harsh punishment is not necessary when the dog does not obey as quickly as desired. They like to spend time with their owners and love attention.
Денсаулық
Кишондар әдетте өте сау тұқым. Туа біткен денсаулық мәселелері жиі кездеспесе де, кейде кишондарда жамбас дисплазиясы, тоқпанды буынның шығуы (трик-буын), эпилепсия, Кушинг ауруы, қант диабеті, бастапқы гиперпаратиреоз және гипотиреоз сияқты жағдайлар кездесуі мүмкін. Фон Виллебранд ауруы кишондарда белгілі, бірақ өте сирек. Бастапқы гиперпаратиреозды (немесе PHPT) тудыратын генді анықтауға арналған дәл тест жақында Корнелл университетінде әзірленді. Кез келген тұқым сияқты, күштік сатып алғанда, екі ата-анасының да мұрагерлік проблемалардан бос екеніне көз жеткізу маңызды. Тест нәтижелерін өсірушіден және тікелей "Жануарларға арналған ортопедиялық қорынан" алуға болады. Ұлыбритания Кеннел клубының сауалнамасында кишондардың орташа өмір сүру ұзақтығы 12 жыл 2 айды құрады; 4-тен 1-і 14-15 жасқа жетіп қартайып қайтыс болды.
Keeshonden are generally a very healthy breed. Though congenital health issues are not common, the conditions which have been known to sometimes occur in Keeshonden are hip dysplasia, luxating patellas (trick knee), epilepsy, Cushing's disease, diabetes, primary hyperparathyroidism, and hypothyroidism. Von Willebrand's disease has been known in Keeshonden but is very rare. An accurate test for the gene causing primary hyperparathyroidism (or PHPT) has recently been developed at Cornell University. As with any breed, it is important when buying a puppy to make sure that both parents have been tested and certified free from inherited problems. Test results may be obtained from the breeder, and directly from the Orthopaedic Foundation For Animals site. Keeshonden in a UK Kennel Club survey had a median lifespan of 12 years 2 months; 1 in 4 died of old age, at an average of 14–15 years.
Тарих
Кишхонд 18 ғасырдағы голланд патриоты Корнелис (Кис) де Гизелердің (қазіргі голланд тілінде 'Gijzelaar' деп жазылады) құрметіне аталған. Ол Оранж үйіне қарсы көтерілістің жетекшісі болды. Иттер көтерілісшілердің символына айналды, ал Оранж үйі билікке оралғанда, бұл тұқым дерлік жоғалып кетті. "Keeshond" сөзі екі бөліктен тұрады: "Kees" – Корнелиус (де Гизелер) есімінің лақап аты, ал "hond" – голланд тілінде "ит" деген сөз. Нидерландыда "keeshond" термині барлық неміс шпицтерін қамтиды, олардың ішінде ойыншық немесе карлик (померан) түрінен бастап Вольфшпицке (Кишхонд) дейін. Неміс шпицтерінің арасындағы жалғыз айырмашылық – түсі мен мөлшері. Тұқымның шығу тегі туралы пікірталас бар; көптеген ағылшын тіліндегі сілтемелер біздің Кишхондтың Нидерландыда пайда болғанын көрсетеді. Алайда, FCI мәліметтері бойынша, тұқым Германиядағы неміс шпицтерінің отбасының бір бөлігі болып табылады, және Померания (ойыншық немесе карлик неміс шпиці) мен американдық эскимо итімен (кішкентай немесе стандартты неміс шпиці) бірге Германияда шыққан. "Wolfspitz" стандартының алғашқы нұсқасы 1880 жылы Берлинде өткен иттер көрмесінде жарияланды. Неміс шпицтері клубы 1899 жылы құрылды. 1901 жылы неміс стандарты жаңарып, бүгінгі таңда белгілі "көк түстегі күміс сұр" түске ие болды. 19 ғасырдың соңында "Артық салмақты Померания", ақ неміс шпиці және, мүмкін, стандартты неміс шпиці Британдық Кеннел клубында көрсетілді. 1915 жылы "Артық салмақты Померания" Британдық Кеннел клубында танылмай қалды. 1920 жылдары баронша ван Харденброк тұқымға қызығушылық танытып, оны қайта дамытуға кірісті. Голланд Кишхонд клубы 1924 жылы құрылды. 1925 жылы миссис Уингфилд Дигби Голланд баржалық иттер клубын құрды, ол 1926 жылы Британдық Кеннел клубына қабылданды, сонда тұқым мен клубтың атауы Кишхонд деп өзгертілді. Карл Хиндерер 1922 жылы Германияда құрған Schloss Adelsburg Kennel-ін 1923 жылы Америкаға әкелді. Оның Германия чемпионы Вольфшпиці 1926 жылы оның ізінен екі-екіден келді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін он жыл өтпеген кезде Германия Англия мен Америкада жақсы қаралмады; және Вольфшпиц/Кишхонд AKC-де танылған жоқ. Сондықтан Хиндерер АҚШ-та туған әрбір күшікті Германиядағы клубында тіркеуге мәжбүр болды. Осыған қарамастан, ол Мэриленд КК-ге қосылып, жергілікті көрмелерге қатысты. Хиндерер AKC-ге, оның ішінде Нью-Йорк штаб-пәтеріне, тұқымды насирдеу үшін үнемі хат жазды. 1930 жылы Германияға бара жатқанда Нью-Йорк арқылы өтіп бара жатқанда, Хиндерер AKC кеңсесіне барып, өзінің Германия чемпионы "Вахтерді" AKC президенті доктор Демондқа ұсынды, ол дереу танылу процесін бастауға келісті, бірақ тұқымның атын Кишхондқа өзгерту және Германиядан барлық қажетті деректерді әкелу сияқты шарттар қойды. Хиндерер сондай-ақ неміс стандартын AKC үшін ағылшын тіліне аударды. 1930 жылы Кишхонд AKC тіркеуіне қабылданды. FCI-нің қарсылығына қарамастан, Кишхондты жеке тұқым ретінде қабылдаудан бас тартты, өйткені Вольфшпиц пен Кишхондты бірдей деп есептеді. 1997 жылы неміс шпиц клубы стандартын жаңартты, соның арқасында Америкада және басқа ағылшын тілді елдерде танымал кішкентай Кишхондты да қосуға мүмкіндік болды. Бұл гендік қорды кеңейтіп, тұңғыш рет халықаралық стандартты біріктірді. Бүгінде көптеген буын бойы үй иті ретінде өсіріліп, Кишхонд отбасының сүйікті мүшесіне айналады. Тарихы мен достық мінезінің арқасында Кишхондты кейде "Күлкілі голланд" деп атайды.
The Keeshond was named after the 18th century Dutch Patriot, Cornelis (Kees) de Gyselaer (spelled 'Gijzelaar' in Modern Dutch), leader of the rebellion against the House of Orange. The dog became the rebels' symbol; and, when the House of Orange returned to power, this breed almost disappeared. The word 'keeshond' is a compound word: 'Kees' is a nickname for Cornelius (de Gyselaer), and 'hond' is the Dutch word for dog. In the Netherlands, "keeshond" is the term for German Spitzes that encompass them all from the toy or dwarf (Pomeranian) to the Wolfspitz (Keeshond). The sole difference among the German Spitzes is their coloring and size guidelines. There are debates over the origin of the breed; many English references point to the Keeshond as we know it originating in the Netherlands. On the other hand, according to the FCI, the breed is cited as being part of the German Spitz family, originating in Germany along with the Pomeranian (toy or dwarf German Spitz) and American Eskimo dog (small or standard German Spitz). The first standard for "Wolfspitz" was posted at the Dog Show of 1880 in Berlin. The Club for German Spitzes was founded in 1899. The German standard was revised in 1901 to specify the characteristic color that we know today, "silver grey tipped with black". In the late 19th century the "Overweight Pomeranian", a white German Spitz and most likely a Standard German Spitz, was shown in the British Kennel Club. The "Overweight Pomeranian" was no longer recognized by the British Kennel Club in 1915. In the 1920s, Baroness van Hardenbroeck took an interest in the breed and began to build it up again. The Nederlandse Keeshond Club was formed in 1924. The Dutch Barge Dog Club of England was formed in 1925 by Mrs. Wingfield Digby and accepted into the British Kennel Club in 1926, when the breed and the club were renamed to Keeshond. Carl Hinderer is credited with bringing his Schloss Adelsburg Kennel, which he founded in 1922 in Germany, with him to America in 1923. His German Champion Wolfspitz followed him two by two in 1926. At that time, less than ten years after World War I, Germany was not regarded fondly in England and America; and the Wolfspitz/Keeshond was not recognized by the AKC. Consequently, Hinderer had to register each puppy born in the U. S. with his club in Germany. Despite this, he joined the Maryland KC and attended local shows. Hinderer regularly wrote to the AKC, including the New York headquarters, to promote the Wolfspitz. While going through New York on his way to Germany in 1930, Hinderer visited the AKC offices and presented "Wachter", his Germany champion, to AKC President, Dr. DeMond, who promptly agreed to start the recognition process, with some caveats including changing the name to Keeshond, and asked Hinderer to bring back all the relevant data from Germany. Hinderer also translated the German standard to English for the AKC. The Keeshond was accepted for AKC registration in 1930. Despite intense lobbying the FCI would not accept the Keeshond as a separate breed since it viewed the Wolfspitz and Keeshond as identical. In 1997, the German Spitz Club updated its standard so that the typically smaller Keeshond preferred in America and other English speaking countries could be included. This greatly expanded the gene pool and unified the standard internationally for the first time. Now bred for many generations as a companion dog, the Keeshond easily becomes a loving family member. As a result of the breed's history and friendly disposition, Keeshonden are sometimes referred to as "The Smiling Dutchman".