Кіріспе
Асемикалық жазу – сөзсіз, ашық семантикалық жазу нысаны. Асемикалық сөздің мағынасы "нақты семантикалық мазмұны жоқ" немесе "мағынаның ең кішкентай бірлігі жоқ" дегенді білдіреді. Асемикалық жазудың белгілі бір ерекшелігі болмайды, мағыналық кеңістік қалады, оны оқырман толтырып, түсіндіруге тиіс. Бұл, абстрактілі өнер туындысынан мағына табуға ұқсас. Асемикалық жазу абстрактілі өнер дәстүрлерінен өзгешелігі – асемикалық автордың қимыл-қозғалыс шектеуін пайдалануы және сызықтар мен белгілер сияқты жазудың физикалық ерекшеліктерін сақтауы. Асемикалық жазу – мәтін мен бейнені біртұтас ететін гибридтік өнер түрі, содан кейін оны субъективті түсіндіруге еркін жібереді. Оны сөздік мағынаны шығару үшін жазудың орнына еркін жазумен немесе өзі үшін жазумен салыстыруға болады. Асемикалық туындылардың ашық табиғаты тілдік түсінік арқылы мағынаның пайда болуына мүмкіндік береді; асемикалық мәтін оқырманның ана тіліне қарамастан бірдей түсінілуі мүмкін. Бір символиканың бірнеше мағынасы болуы – асемикалық туындының тағы бір мүмкіндігі, яғни асемикалық жазу полисемантикалық болуы мүмкін немесе мүлдем мағынасыз, шексіз мағыналы болуы мүмкін, немесе оның мағынасы уақыт өте келе өзгеріп отыруы мүмкін. Асемикалық туындылар оқырманға асемикалық мәтінді қалай аударуды және зерттеуді шешуге мүмкіндік береді; осы тұрғыдан алғанда, оқырман асемикалық туындының бірлескен авторына айналады. 1997 жылы визуалды ақындар Тим Гейз және Джим Лефтвич асемикалық сөзді алғаш рет өздерінің квази каллиграфиялық жазу қимылдарына қолданды. Содан кейін оларды онлайн және баспа түрінде поэзия журналдарына тарата бастады. Авторлар жазудың сөзсіз және әріпсіз формаларын, сондай-ақ мәтіндік асемияны шығармашылық мүмкіндік ретінде және қасақана практика ретінде зерттеді. 1990 жылдардың соңынан бері асемикалық жазу – әлемдік әдебиеттік/көркемдік қозғалысқа айналды. Ол әсіресе XXI ғасырдың басында қарқынды дамыды, бірақ қазіргі асемикалық қозғалыстың іс-әрекеттерінен бұрын, әсіресе абстрактілі каллиграфия, сөзсіз жазу және оқылмайтын жазу туралы ұзақ және күрделі тарих бар екені ескеріледі. Джим Лефтвич жақында асемикалық туындының асемикалық жағдайына жету мүмкін емес мақсат екенін және мағынасыз өнер/әдебиеттік туынды жасау мүмкін емес екенін мәлімдеді. Ол "пансемия" терминін де қолдана бастады. Ол сондай-ақ (2020 жылы) былай түсіндірді: "Пансемия" термині менің ойымда "асемия" терминін алмастырмады (немесе "пансемия" "асемикалық" терминін алмастырмады); ол маған асемикалық жазудың теориясы мен практикасын түсінуді кеңейтуге көмектесті". Трэвис Джеппсен сияқты басқалар асемикалық терминді қиын деп тапты, себебі "ол мағынасы жоқ жазуды білдіреді".
Asemic writing is a wordless open semantic form of writing. The word asemic /ei//'//s//i://m//I//k/ means "having no specific semantic content", or "without the smallest unit of meaning". With the non specificity of asemic writing there comes a vacuum of meaning, which is left for the reader to fill in and interpret. All of this is similar to the way one would deduce meaning from an abstract work of art. Where asemic writing distinguishes itself among traditions of abstract art is in the asemic author's use of gestural constraint, and the retention of physical characteristics of writing such as lines and symbols. Asemic writing is a hybrid art form that fuses text and image into a unity, and then sets it free to arbitrary subjective interpretations. It may be compared to free writing or writing for its own sake, instead of writing to produce verbal context. The open nature of asemic works allows for meaning to occur across linguistic understanding; an asemic text may be "read" in a similar fashion regardless of the reader's natural language. Multiple meanings for the same symbolism are another possibility for an asemic work, that is, asemic writing can be polysemantic or have zero meaning, infinite meanings, or its meaning can evolve over time. Asemic works leave for the reader to decide how to translate and explore an asemic text; in this sense, the reader becomes co creator of the asemic work. In 1997, visual poets Tim Gaze and Jim Leftwich first applied the word asemic to name their quasi calligraphic writing gestures. They then began to distribute them to poetry magazines both online and in print. The authors explored sub verbal and sub letteral forms of writing, and textual asemia as a creative option and as an intentional practice. Since the late 1990s, asemic writing has blossomed into a worldwide literary/art movement. It has especially grown in the early part of the 21st century, though there is an acknowledgement of a long and complex history, which precedes the activities of the current asemic movement, especially with regards to abstract calligraphy, wordless writing, and verbal writing damaged beyond the point of legibility. Jim Leftwich has recently stated that an asemic condition of an asemic work is an impossible goal, and that it is not possible to create an art/literary work entirely without meaning. He has begun to use the term "pansemic" too. He also explained (in 2020): "The term 'pansemia' did not replace the term 'asemia' in my thinking (nor did 'pansemic' replace 'asemic'); it merely assisted me in expanding my understanding of the theory and practice of asemic writing". Others such as author Travis Jeppesen have found the term asemic to be problematic because "it seems to infer writing with no meaning."
Стильдер
Асемикалық жазу көптеген түрлі формаларда кездеседі. Ол көбінесе қалам немесе қылқаламмен жасалады, бірақ құмда таяқпен қолмен салынғаннан бастап, фотосурет арқылы тіркелген нәрселерге дейін, сондай-ақ кенеп, қағаз, компьютерлік кескіндер мен анимациялар да осы санатқа жатады. Асемикалық жазудың мәні – ол дәстүрлі түрде «оқылмайтын» болғанымен, оқырманның көзіне әдемі әсер етеді. Әртүрлі асемикалық жазуларға пиктограммалар мен идеограммалар жатады, олардың мағыналары кейде пішіндері арқылы білдіріледі, бірақ ол жазуға ұқсас, бірақ сөздерден қашып, абстрактілі экспрессионизмнің сызықтарынан да құралуы мүмкін. Асемикалық жазу кейде дәстүрлі жазу практикасының тұжырымы немесе көлеңкесі болып табылады. Жазуды шағылыстыратын, бірақ дәстүрлі жазу жүйесі ретінде толыққанды қалыптаспаған асемикалық жазу, оқырманды оқу мен көру арасындағы күйде ұстауға тырысады. Асемикалық жазуда сөздік мағына болмаса да, нақты мәтіндік мағынасы болуы мүмкін. Форматы мен құрылымы арқылы асемикалық жазу белгілі бір құжат түрін ұсынып, осы арқылы мағына бере алады. Бұл өнер түрі әлі де жазу болып табылады, көбінесе каллиграфиялық формада, және оның түсінікті болуы оқырманның жазу жүйелері туралы біліміне және түсінігіне байланысты. Асемикалық жазуға әсер ететін нәрселер – оқылмайтын, ойлап табылган немесе алғашқы жазулар (үңгірдегі суреттер, сызбалар, балалардың суреттері және т.б.). Бірақ бұл әрекетті әдебиетке дейінгі өрнектің еліктеуі деп қараудың орнына, асемикалық жазуды жазудың жаһандық постсауаттық стилі деп санауға болады, ол шабыт алу үшін шығармашылықтың барлық түрлерін пайдаланады. Асемикалық жазуға басқа да ықпал ететін факторлар – ғылыми фантастикадағы шетел тілдері, көркем тілдер, белгілер, шешілмеген жазулар және граффити. Асемикалық жазуды қолданудың мақсаты – ой-қиялды және шығармашылық идеяларды ынталандыру, сөзсіз коммуникация, медитация, әдемі әзілдер жасау, жазушының қабілетін дамыту, жеке өмірге қатысты мәселелерді сақтау және жалпы авторлық өзін-өзі тану.
Жалған жазу жүйелері
Жалған жазу жүйелері – жасанды түрде құрастырылған әліпбилер немесе жазулар, олар (кейде жалған құжаттар контекстінде) нанымдылық деңгейін жеткізу үшін қолданылады. Мұндай мысалдарға комикстерде, анимациялық мультфильмдерде және графикалық романдағы (мысалы, Алан Мурдың "The League of Extraordinary Gentlemen" және "Валериан мен Лорелин" серияларындағы) шетелдіктердің диалогтарын жатқызуға болады. Луиджи Серафинидің 1981 жылғы "Codex Seraphinianus" кітабындағы жазудың ешқандай құпия мағынасы жоқ екені автордың өзі растады. Войнич қолжазбасында әлішешіртелмеген жазу жүйесі қолданылған, оны кейбіреулер әдейі жасалған алдау деп санайды.