Кіріспе
Британдық Үндістан армиясының генералы (1857–1921)
Генерал сэр Джон Экклз Никсон (16 тамыз 1857 – 15 желтоқсан 1921) – Британдық Үндістан армиясының жоғары дәрежелі қолбасшысы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бағдадқа жасалған бірінші британдық экспедицияның, нәтижесінде сәтсіз аяқталған, бұйрықтарын берді.
Ерте мансап
Россалл мектебінде, содан кейін Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алған Никсон 1875 жылы 75-ші жаяу полкіне тағайындалды. 1878 жылы Бенгал штаб корпусына ауысты. Ол 18-ші Бенгал лансерлеріне орналастырылды, содан кейін Екінші ағылшын-афған соғысында қызмет етті, онда ол хабарламаларда аталды. Ол сондай-ақ 1881 жылы Махсуд Вазири экспедициясына қатысты, 1886 жылдың 10 қыркүйегінде капитан болып тағайындалды және 1895 жылы Читралдың көмекші күштерінде қызмет етті. Никсон Екінші Буер соғысы кезінде кавалерия бригадасының командирі болды, 1901 жылдың 10 қыркүйегінде подполковник болып тағайындалды және депештерде есімдері тізілді (1902 жылдың 8 сәуірінде). Соғыс кезінде көрсеткен қызметі үшін ол 1902 жылдың 26 маусымында жарияланған Оңтүстік Африка құрмет тізімінде Бат орденінің серігі (CB) болып тағайындалды. Соғыстан кейін 1902 жылы Үндістанда генерал-квартирмейстердің көмекшісі (барлау қызметі) болды. Барон фон дер Гольц өзінің Осман әскерімен британдықтардан бір аптаға кейін Кутке жетті. Осы кезде Тауншенд Куттен кетуге рұқсат сұрады, ал генерал Никсон тағы бір қателік жіберіп, бас тартты. Тауншендтің кавалериясы мен бірнеше Корольдік әуе күштерінің бөлімдері өзен бойымен жіберілді, ал 6-шы Пуна дивизиясының көп бөлігі Кутта қалды және бекінді. Никсон Лондоннан көліктер мен күшейткіш күштерді сұрады. Бірақ 1915 жылдың желтоқсанына қарай көмекші күш әлі де Суэц аймағында болды. Никсон үш нақты хатта жағдайдың нашарлауына қатты алаңдаушылық білдірді және шұғыл шаралар қабылдау қажеттігін жеткізді. Уайтхоллдағы кешігу мен шешімдерді кешіктіру: қауіп соншалықты үлкен бе? Бір дивизиялық күш жеткілікті ме, әлде кем дегенде екеуі қажет пе? Никсон Тауншендтің барлық әскери хабарламалары жау тарапынан ұсталып алынып жатқанын білмеді. Британ әскери құрылымдарының барлық бөлімдері ақылсыздыққа бой алдырды. Никсонды қорғаушылар, оның ішінде Месопотамиялық науқандардың алғашқы тарихшысы фельдмаршал Робертсон, Соғыс кеңсесінің Батыс майдандағы қиын кезеңде Империяны кең ауқымды қайта ұйымдастыруда болғанын атап өтті. Экспедиция Үндістанның вице-королі мен Үндістан кеңсесінің бірлескен шешімімен мақұлданды. Болашақта барлық әскери операциялар Соғыс кеңсесінің бірлескен басшылығымен жүргізіледі. Бұл өзгеріс Императорлық Бас штабы мен Кабинеттің соғыс саясатында да өзгерістерге әкелді, бұл генерал Никсонның басшылығына кері әсер етті. Куттегі қоршауылғандарға жабдықтар жеткізу мәселесі өте маңызды болды. Шегіну мүмкін болмай қалған соң, генерал-майор Тауншенд тек бір айға ғана азық-түліктері бар екенін хабарлады. Шындығында, оның гарнизоны бес ай бойы төтеп берді, бірақ азық-түлік мөлшері азайтылған күйде. Жабдықтап беру мәселесі Никсонды қалған дивизияларын тез жинап, қоршауды бұзуға асықтырып жіберді. Жергілікті генерал-лейтенант Эйлмердің басшылығындағы көмекші күштер 1916 жылдың қаңтар айының басында әрекетке кірісті. Олар Османдықтарды екі бекінілген позициядан (Шейх Саад пен Вади) ығыстырды, бірақ ауыр шығынға ұшырады. Алайда Ханна шайқасы толық сәтсіздікке ұшырады. Британ әскерлері тіпті Османдық қорғаныс позициясына жетпеді, 2700 адам қаза тапты. Никсон Куттағы апат пен армиясының жағдайды түзетуге келмегені үшін жауапкершілікті мойнына алуға мәжбүр болды, сондықтан ол басшылықтан алынды (ресми түрде денсаулығының нашарлауына байланысты). Оның орнына генерал сэр Перси Лейк тағайындалды, ол да Куттегі гарнизонды құтқара алмады және өзінің сәтсіздігі үшін қызметтен алынды. Никсон үшін стресс пен шаршау тым ауыр болды. Жаңа жылдың басында ол психикалық күйзеліске ұшырады және 1916 жылдың наурыз айында белсенді қызметтен зейнеткерлікке шығуын сұрады. Ол Үндістанға оралды. 1917 жылы Куттағы сәтсіздік туралы ресми комиссия есеп берді. Никсон Месопотамия экспедициясының сәтсіздігіне басты жауапты деп танылды.
Nixon served as a Cavalry Brigade Commander during the Second Boer War, was promoted to lieutenant colonel on 10 September 1901, and mentioned in despatches (dated 8 April 1902). In recognition of services during the war, he was appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) in the South Africa honours list published on 26 June 1902. Following the war, he became Assistant Quartermaster General (Intelligence) in India in 1902. Baron von der Goltz with his Ottoman army reached Kut a week behind the British. At this point, Townshend asked for permission to withdraw from Kut and, in another mistake, General Nixon refused. While Townshend's cavalry and some Royal Flying Corps assets were sent down the river, the vast majority of the 6th Poona Division stayed and dug in at Kut. Nixon had ordered transports and reinforcements from London. But by December 1915, the relief force was still in the Suez region. In three very specific memos Nixon expressed grave concerns at a worsening situation, and expressed deep urgency. The continuing prevarication and delay in Whitehall deliberating on the best course of action: was the threat that serious? Would one divisional reinforcement do, or would at least two be necessary? Nixon could not have known that almost all of Townshend's military communications were being intercepted by the enemy. Increasingly all sides of the British military establishment were operating with blinkers on. Nixon's apologists, that included the first historian of the Mesopotamian campaigns, Field Marshal Robertson, have pointed out that the War Office was undergoing extensive Imperial reorganization, amidst a critical time on the Western Front. The expedition had been authorized by the Viceroy of India in conjunction with the India Office. In future all military operations would be conducted by the joint commands of the War Office. The upheaval led to a change in the Imperial General Staff, and Cabinet war policy that had a delaying impact upon General Nixon's command. The issue of supplies for the defenders at Kut became critical. Once withdrawal became impossible, Major General Townshend reported that he only had enough supplies for a month. In fact, his garrison held out for five months, though at reduced rations. The supply problem caused Nixon to rapidly gather his remaining divisions and launch a hasty effort to break the siege. The relief force, under the local command of Lieutenant General Aylmer began its efforts in early January, 1916. They forced the Ottomans out of two fortified positions (Sheikh Sa'ad and Wadi) while suffering significant casualties. However, the Battle of Hanna was a complete failure. The British troops never even reached the Ottoman defensive positions at a loss of 2,700 casualties. Nixon had to take the blame for the looming disaster at Kut and the inability of his army to rectify the situation and so he was removed from command (officially it was due to ill health). He was replaced by General Sir Percy Lake, who would also fail to rescue the garrison at Kut and be removed from command for his failure. The stress and fatigue became too great for Nixon himself. In the new year he had suffered a mental collapse, and in March 1916 asked to be retired from active duty. He returned to India. In 1917 an official commission reported on the failure at Kut. Nixon was found principally responsible for the failure of the Mesopotamian Expedition.