Әскери тағайындама: артиллерия сарапшылары. Ұлыбритания және АҚШ қарулы күштеріндегі мергеншілердің техникалық білімі, дәрежелері мен міндеттері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артиллерия мамандары үшін әскери тағайындама. Бас қару шебері – Ұлыбритания және АҚШ қарулы күштеріндегі сержанттық шен.
Military appointment for artillery experts
Master gunner is an appointment of the warrant officer rank in the British and United States armed forces.
Ұлыбритания
Британдық армияның Корольдік артиллериясында басты мергендер – артиллерияның техникалық жақтары бойынша сарапшылар. Олар басқарушылық емес, кеңесшілік лауазымдарды иеленеді. Лауазым екі классқа бөлінеді: 2-ші және 1-ші класс басты мергендер, екеуі де 1-ші класс сержанттық шеніне ие. Бұрын 3-ші класс басты мергендер де болған, олар 2-ші класс сержанттық шеніне ие болған. Басты мерген лауазымын Корольдік артиллерия полкінің рәсімдік басшысы болып табылатын Сент-Джеймс паркінің басты мергенімен шатастыруға болмайды.
In the British Army's Royal Artillery master gunners are experts in the technical aspects of gunnery. They fill advisory rather than command posts. The appointment is split into two classes: Master gunners 2nd and 1st class, both holding the rank of warrant officer class 1. Formerly there was also an appointment of master gunner 3rd class, who held the rank of warrant officer class 2. The appointment of master gunner should not be confused with that of Master Gunner, St James's Park, who is the ceremonial head of the Royal Regiment of Artillery.
Тарихи қолданысы
Мастер-пулеметші атағы кем дегенде он төртінші ғасырдан бері пулеметшілер тобына басшылық ететін және бір немесе бірнеше қарудың қолданылуын және күтімін бақылайтын адамды білдірген. Бұл термин кемелерде («атқыш» терминімен алмастырылды) және жауынгерлік жағдайда (артиллерия жасақтарының басқару құрылымы басым болды) қолданыстан шықты. Дегенмен, ол Генрих VIII тұсынан бастап, 1956 жылға дейін, Ұлыбританияның жағалаудағы артиллерия желісі таратылғанға дейін, жағалаудағы бекіністерде қолданылып келді. Бастапқыда мастер-пулеметшілер шайқас кезінде қаруларын тікелей басқарған, бірақ бұл жауапкершілік теңіз жағалауындағы форттар мен гарнизондарға артиллерия офицерлері тағайындалғаннан кейін тоқтатылды. Содан кейін артиллерияшылар қаруды бағыттап, атумен айналысты, бірақ әр бекіністе мастер-пулеметші қаруды күтіп ұстауға, дайындауға және оқ-дәрілерді қауіпсіз сақтауға жауапкершілікті сақтап қалды. Олар сондай-ақ салют ату және басқа да күнделікті міндеттерді орындады. Бұл міндеттерді орындау үшін әр мастер-пулеметші өзіне бағынышты «аудандық пулеметшілер» тобын жинауға тиіс болды: 18 және 19 ғасырларда бұл міндетті көбінесе «жарақат алғандар» (әдетте соғыста жараланған артиллерияшылар) орындады, әйтпесе мастер-пулеметші жақын маңдағы гарнизоннан тұрақты артиллерияны іздеуге тырысуы керек еді (немесе жергілікті милиция, еріктілер немесе тіпті азаматтар жұмылдырылуы мүмкін). 1824 жылғы тізімде Британ аралдарының жағалауындағы жеке станцияларда 59 мастер-пулеметші және оларға көмектесетін 90 «жарақат алған» тіркелген. (1859 жылға қарай жарамсыз артиллерияның саны 450-ге дейін өсуі күтілді.) Әр мастер-пулеметшінің осы лауазымға тағайындалғанға дейін Корольдік артиллерияда кемінде он алты жыл қызмет еткені атап өтілуге тиіс. 1855 жылы таратылғанға дейін Орднанс кеңесі (немесе кеңсесі) жауынгерлік және қорғаныс гарнизондарында қолданылатын барлық артиллериялық құралдарды қамтамасыз етіп, басқарды. Англияның бас мастер-пулеметшісі артиллерияның барлық аспектілері бойынша Корольдікке негізгі техникалық сарапшы болып табылды. Ол патшалықтағы барлық сертификатталған артиллерияшылардың тізімін жүргізіп, олардың оқуын қадағалады, форттағы, кемедегі және басқа жерлердегі барлық қарулардың тізімін жүргізіп, олардың дайындық деңгейін бақылап, сондай-ақ қару мен оқ-дәрілерді сынауға жауапты болды. Алғашқы сынақтар Лондон мұнарасының (Кеңестің штаб-пәтері) солтүстігінде орналасқан «Артиллерия бағы» деп аталатын аумақта жүргізілді, ал Англияның бас мастер-пулеметшісі жақын маңдағы ресми резиденциямен қамтамасыз етілді. Бірақ қарудың қуаты артқан сайын, оларды аз халық тығыздығы бар жерлерде сынау қажет болды, бұл (басқа факторлармен қатар) 1670 жылдары Корольдің Кенттегі Теміздің оң жағалауында орналасқан Уоррен деп аталатын ашық жерді сатып алуына әкелді (бұл аудан тез арада қару-жарақ өндірісінің орталығына айналып, кейіннен Корольдік қару-жарақ арсеналы болып өзгертілді). 1685 жылы Артиллерия бағы сатылып, мастер-пулеметші өзі Уорренге көшіп, онда (жергілікті орднанс қоймашысымен бірге) Тауэр-Плейс деп аталатын Тюдор особнягінде орналасты. (Қару-жарақ пен артиллерияны сынау Вулвичте 19 ғасырдың ортасына дейін жалғасты, содан кейін бұл іс-әрекет (қайтадан) үлкен және аз халық тығыздығы бар аймаққа: Эссекс жағалауындағы Шоуберинесске көшірілді.) Вулвичте тұратын соңғы мастер-пулеметші (полковник Джордж Браун) 1702 жылы қайтыс болды; оның ізбасары (капитан Томас Сильвер) Уайтхолл және Сент-Джеймс паркінің бас мастер-пулеметшісі болып, сол парктегі пулеметшілер үйінде тұрды. 1716 жылы Уолвичте Артиллерия полкін құрғаннан кейін Ұлыбританияның бас мастер-пулеметшісі лауазымы ескірді; сол жылы генерал-майстер экономия шараларының бір бөлігі ретінде оны жоюды ұсынды және ол 1731 жылы соңғы иесі (полковник Джеймс Пендлбери RA) қайтыс болғаннан кейін жоғалып кетті.
The title of master gunner was in use from at least the fourteenth century for the person commanding a team of gunners and directing the use and upkeep of one or more guns. The term gradually fell out of use on board ship (where the term 'gunner' took its place), and in the field (where the command structure of artillery trains took precedence). It remained in use, however, in coastal fortifications, from the time of Henry VIII through to 1956 when Britain's coastal artillery network was disbanded. Initially, master gunners had executive command of their guns in times of battle, but this responsibility ceased when commissioned Artillery officers began to be appointed to coastal forts and garrisons. Thereafter, the artillerymen took charge of aiming and firing the guns; but within each fortification, the master gunner retained responsibility for gun maintenance and preparation, and for the safe storage and supply of ammunition. They were also responsible for firing gun salutes, and other routine tasks. To carry out these duties, each master gunner had to recruit a team of 'district gunners' to serve under them: in the 18th and 19th centuries detachments of 'invalids' (usually war wounded artillerymen) often fulfilled this task; otherwise, the master gunner would have to try to recruit regular artillery from a nearby garrison (or else local militiamen, volunteers or even civilians might be seconded). A list of 1824 records 59 master gunners at separate stations around the coast of the British Isles, and 90 'invalids' assisting them. (The number of invalid artillery was set to increase, to 450 by 1859.) It is noted that every master gunner listed had served a minimum of sixteen years in the Royal Artillery prior to being appointed to that position. Until its dissolution in 1855, the Board (or Office) of Ordnance provided and operated all artillery pieces used in the field of battle and in defensive garrisons. The Master Gunner of England served as the principal technical expert to the Crown in all aspects of artillery. He maintained a register of all certified gunners in the realm and oversaw their training, he maintained a list of all guns in forts, on board ships and elsewhere and monitored their state of readiness, and also had responsibilities for proving guns and gunpowder. Proof testing initially took place in an area known as the 'Artillery Garden' just north of the Tower of London (the Board's headquarters), and the Master Gunner of England was provided with an official residence nearby. As weapons were growing more powerful, however, it became desirable for them to be proved in less populated areas, and this (among other things) led to the Crown in the 1670s purchasing an area of open land known as the Warren, at Woolwich in Kent, on the south bank of the Thames (the area soon developed into a centre for arms manufacture, and was later renamed the Royal Arsenal). In 1685 the Artillery Garden was sold, and the Master Gunner himself moved to the Warren, where he was housed on site (along with the local Ordnance Storekeeper) in a Tudor mansion known as Tower Place. (Proof testing of guns and artillery continued at the Woolwich site until the mid 19th century, at which point this activity was (once again) moved to a larger and less populated area: to Shoeburyness on the Essex coast.) The last Master Gunner to reside at Woolwich (Col. George Brown) died in 1702; his successor (Capt. Thomas Silver) already held the office of Master Gunner of Whitehall & St James's Park, and as such he continued to reside in the Gun House by the Park. The office of Master Gunner of Great Britain became obsolescent after the Board of Ordnance established its Regiment of Artillery at Woolwich in 1716; in that year, the Master General recommended its abolition as part of a series of economies, and it disappeared with the death of the last incumbent (Col. James Pendlebury RA) in 1731.
Ирландия
Ирландия Ұлыбритания билігінде болған кезде, Ирландия Бас қару шебері лауазымы болды. Бізге кем дегенде екі лауазым иесінің есімдері белгілі: Томас Эллиот (1595 жылы қайтыс болған) және Сэмюэл Молино (1693 жылы қайтыс болған). Молино жағдайында, кем дегенде, бұл жалақысы бар, бірақ міндеті жоқ лауазым болған сияқты.
So long as Ireland was under British rule, there was an office of Master Gunner for Ireland. We have the name of at least two holders of the office, Thomas Elliott (died 1595) and Samuel Molyneux (died 1693). In Molyneux's case at least it seems to have been a sinecure.