Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Stromboli, немесе «Stromboli, Land of God» – 1950 жылы Роберто Росселлини режиссерлік еткен, Ингрид Бергман түскен итальяндық-американдық фильм. Бұл драма итальяндық неореализмнің классикалық үлгісі саналады. 2008 жылы фильм Италияның Мәдени мұра министрлігінің сақтауға алынған 100 итальян фильмінің тізіміне енгізілді, бұл тізімде «1942 және 1978 жылдар аралығында елдің ұжымдық естелігін өзгертетін» 100 фильм бар.
Stromboli, also known as Stromboli, Land of God , is a 1950 Italian American film directed by Roberto Rossellini and starring Ingrid Bergman. The drama is considered a classic example of Italian neorealism. In 2008, the film was included on the Italian Ministry of Cultural Heritage’s 100 Italian films to be saved, a list of 100 films that "have changed the collective memory of the country between 1942 and 1978."
Сюжет
Бергман Италияда туған жерінен айрылған литвалық Карин рөлін ойнайды. Ол интернация лагерінен итальяндық бұрынғы әскери тұтқын, балықшы (Марио Витале)мен некелесу арқылы босатылады, оны лагерьде кездестіреді. Ол оған Италия мен Сицилия арасында орналасқан жанартау аралы – Стромболиде керемет өмір сыйлайтынын уәде етеді. Бірақ, көп ұзамай ол Стромболидің өте қатал және шөлейтті екенін, өзі күткендей емес екенін түсінеді. Адамдар, көбінесе балықшылар, өте дәстүрлі және консервативті болып, олардың салтына бағынбаған бұл шетелдік әйелге деген наразылық пен жеккөрушілік сезімін көрсетеді. Карин көңілі күйзеліске түсіп, ақырында жанартау аралынан қашуға бел буады.
Bergman plays Karin, a displaced Lithuanian in Italy, who secures release from an internment camp by marrying an Italian ex POW fisherman (Mario Vitale), whom she meets in the camp. He promises her a great life in his home island of Stromboli, a volcanic island located between the mainland of Italy and Sicily. She soon discovers that Stromboli is very harsh and barren, not at all what she expected, and the people, very traditional and conservative, many fishermen, show hostility and disdain towards this foreign woman who does not follow their ways. Karin becomes increasingly despondent and eventually decides to escape the volcanic island.
Өмірбаян
Фильм Ингрид Бергманның Роберто Росселлиниге жазған әйгілі хатының нәтижесі болып табылады, онда ол оның жұмысына ғибраткерлікпен қарап, онымен бірге фильм түсіргісі келетінін жазды. Росселлини мен ол фильм үшін бірлескен өндіріс компаниясын құрды, Societ per Azioni Berit (Berit Films, кейде Bero Films деп жазылады), сондай-ақ Росселлиниге RKO және оның сол кездегі иесі Говард Хьюзбен өндіріс және тарату туралы келісімге қол қоюға көмектесті, осылайша фильмнің бюджетінің көп бөлігін және халықаралық тарату құқығын қамтамасыз етті. Бастапқыда ол Сэмюэл Голдуинге жүгінген, бірақ Росселлинидің «Германия, нуль жылы» фильмін көргеннен кейін ол бас тартты. Росселлинидің RKO-мен жасасқан келісімшартында барлық түсірілген материал RKO-ға тапсырылуы керек еді, ол Росселлинидің итальяндық нұсқасына негізделген фильмнің американдық нұсқасын монтаждайтын болды. Алайда, АҚШ нұсқасы режиссердің қатысуынсыз жасалды. Росселлини наразылық білдіріп, RKO-ның 81 минуттық нұсқасы өзінің түпнұсқа 105 минуттық нұсқасынан күрт өзгеше екенін мәлімдеді. Бұл қақтығыс Росселлини мен RKO-ның фильмнің халықаралық тарату құқығы үшін бір-біріне қарсы сотқа жүгінуіне әкелді. Көрінерінде, италиялықтардың көпшілігі 1950 жылдың 26 тамызында Венеция халықаралық кинофестивалінде көрсетілгенге дейін бұл фильмді көру мүмкіндігіне ие болмады. «Стромболи» фильмі Росселлини мен Бергман арасындағы фильм түсірілімі кезінде басталган, заңды емес қарым-қатынас және фильмнің американдық көрсетіліміне бірнеше апта бұрын дүниеге келген заңды емес баласы үшін есімде қалды. Шындығында, бұл оқиға АҚШ-та үлкен резонанс туғызды, сондықтан шіркеу ұйымдары, әйелдер клубтары және елдің оннан астам штатындағы заң шығарушылар фильмге тыйым салуды талап етті, ал Бергман АҚШ Сенатында Колорадо сенаторы Эдвин К. Джонсон тарапынан «жамандыққа күшті ықпал ететін тұлға» деп айыпталды. Бұған қоса, Бергманның Голливудтағы мансабы бірнеше жылға тоқтатылды, ол «Анастасия» фильміндегі рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алғанға дейін.
The film is the result of a famous letter from Ingrid Bergman to Roberto Rossellini, in which she wrote that she admired his work and wanted to make a movie with him. Rossellini and she set up a joint production company for the film, Societ per Azioni Berit (Berit Films, sometimes written as Bero Films), and she also helped Rossellini to secure a production and distribution deal with RKO and its then owner, Howard Hughes, thus securing most of the budget together with international distribution for the film. Originally, she had approached Samuel Goldwyn, but he bowed out after having seen Rossellini's film Germany, Year Zero. The terms of Rossellini's contract with RKO stated that all footage had to be turned over to RKO, which would edit an American version of the film, based on Rossellini's Italian version. However, the US version was eventually made without the director's input. Rossellini protested, and claimed that RKO's 81 minute version was radically different from his original 105 minute version. The conflict eventually led to Rossellini and RKO taking legal action against each other over the international distribution rights to the film. Apparently, few Italians had a chance to see the film until it was screened at the 11th Venice International Film Festival on August 26, 1950. Stromboli is perhaps best remembered for the extramarital affair between Rossellini and Bergman that began during the production of the film, as well as their child born out of wedlock a few weeks before the film's American release. In fact, the affair caused such a scandal in the United States that church groups, women's clubs, and legislators in more than a dozen states around the country called for the film to be banned, and Bergman was denounced as "a powerful influence for evil" on the floor of the US Senate by Colorado Senator Edwin C. Johnson. Furthermore, Bergman's Hollywood career was halted for a number of years, until she won an Academy Award
for her performance in Anastasia.
Сыни қабылдау
Италияда «Стромболи» фильмі жылдың ең үздік фильмі деп танылып, Кино үшін Рим сыйлығымен марапатталды. Алайда, Америкада «Стромболи» фильміне алғашқы реакция өте теріс болды. «The New York Times» газетінің редакторы Босли Краутер мақаласын былай бастады: «Барған сайын күшейіп келе жатқан қызығушылықтан кейін – әрине, Ингрид Бергман мен Роберто Росселлини жасаған тағдырлы драма «Стромболи» болғандықтан – осы кеңінен жарияланған фильмнің тым әлсіз, түсініксіз, әсерсіз және қатты мазалайтын екенін білу таң қалдырды». Краутер Бергманның кейіпкері «бір жағынан сценарийдің нашарлығына, екінші жағынан Росселлинидің режиссуралық шеберлігінің бірқалыптылығына байланысты толыққанды ашылмаған» екенін қосты. «Variety» журналының қызметкерлері де келісіп, «Режиссер Роберто Росселлини американдық нұсқаны RKO студиясы танымас етіп өңдегенін айтып, фильмге жауапкершілікті мойындамады. Өңделгенімен, өңделмегенімен, фильм оның есіміне лайық емес. Ингрид Бергманға оқуға қиын диалог пен ойнауға мүмкін емес көріністер берілген, сондықтан ол тізімдегі сөздерді шынайы ете алмайды, ал эмоциялар жаттығу сияқты көрінеді. Атақты итальяндық режиссердің көзге түсетін жалғыз ерекшелігі – аралдың тасты, лавамен жабылған пейзажының реалистік, деректік эффектісін күшейтетін қатаң түсірілім. Алайда, Росселлинидің реализмге құштарлығы Бергманға жеткен жоқ. Ол әрқашан таза, күтімді және әдемі болып көрінеді». «Харрисонның есептері» журналында: «Фильмде көңіл көтеруге лайық бірнеше сәт бар, бірақ жалпы алғанда, ол жай, баяу, нашар өңделген, сценарийі, режиссурасы және актерлік шеберлігі орташа деңгейде». «The New Yorker» журналының редакторы Джон Маккартен фильмде «жай ғана көріністерден артық ештеңе жоқ» екенін айтты және Бергманның «бірде-бір сахнада жүрегімен ойнағаны сезілмейді» деп ойлады. «The Washington Post» газетінің редакторы Ричард Л. Коу: «Шет елдік фильмдерге ешқашан бармайтын көптеген адамдар Росселлини мен Бергман есімдеріне қызығып, осы жалпақ, көңілсіз, нашар фильмді олардың жоғалтқан нәрсесі деп ойлағаны өкінішті» деп қайғырды. Ұлыбританияда «The Monthly Film Bulletin» журналы да теріс пікір білдірді, Росселлинидің «импровизациялық әдісі жеке қарым-қатынастарды бейнелейтін фильмде орынсыз екенін» және «Карин күрделі және қызықты кейіпкер болуы керек болса да, оның мотивтері мен әрекеттері түсініксіз болып қалады. Басқа кейіпкерлердің жекелігі жоқ, олар тірідей сезілмейді. Ингрид Бергман жаман ойластырылған және сценарийленген рөлмен күш салады, бірақ ол осы рөлге қажетті тұлғалық қасиеттерге ие емес». Соңғы жылдардағы бағалаулар көбінесе оңтайлы болды. 2013 жылы «The Criterion Collection» жинағының аясында фильмнің DVD-сі шығарылған кезде, Дейв Кер оны «заманауи еуропалық киноның іргелі қадамын салушы туындыларының бірі» деп атады. Венеция кинофестивалі «Стромболи» фильмін 1942-1978 жылдардағы ең маңызды 100 итальяндық фильмнің («100 film italiani da salvare») қатарына енгізді. 2012 жылы Британдық кино институтының «Sight & Sound» журналының сыншыларының сауалнамасы оны барлық уақыттың ең үздік 250 фильмінің бірі деп таныды.
In Italy, Stromboli was awarded the Rome Prize for Cinema as the best film of the year. Initial reception for Stromboli in America, however, was very negative. Bosley Crowther of The New York Times opened his review by writing: "After all the unprecedented interest that the picture 'Stromboli' has aroused — it being, of course, the fateful drama which Ingrid Bergman and Roberto Rossellini have made — it comes as a startling anticlimax to discover that this widely heralded film is incredibly feeble, inarticulate, uninspiring and painfully banal." Crowther added that Bergman's character "is never drawn with clear and revealing definition, due partly to the vagueness of the script and partly to the dullness and monotony with which Rossellini has directed her." The staff at Variety agreed, writing, "Director Roberto Rossellini purportedly denied responsibility for the film, claiming the American version was cut by RKO beyond recognition. Cut or not cut, the film reflects no credit on him. Given elementary school dialog to recite and impossible scenes to act, Ingrid Bergman's never able to make the lines real nor the emotion sufficiently motivated to seem more than an exercise The only visible touch of the famed Italian director is in the hard photography, which adds to the realistic, documentary effect of life on the rocky, lava blanketed island. Rossellini's penchant for realism, however, does not extend to Bergman. She's always fresh, clean and well groomed." Harrison's Reports wrote: "As entertainment, it does have a few moments of distinction, but on the whole it is a dull slow paced piece, badly edited and mediocre in writing, direction and acting." John McCarten of The New Yorker found that there was "nothing whatsoever in the footage that rises above the humdrum", and felt that Bergman "doesn't really seem to have her heart in any of the scenes." Richard L. Coe of The Washington Post lamented, "It's a pity that many people who never go to foreign made pictures will be drawn into this by the Rossellini Bergman names and will think that this flat, drab, inept picture is what they've been missing." In Britain, The Monthly Film Bulletin was also negative, writing that Rossellini's "extempore method is sadly out of place in a film dealing with personal relationships and, although there are indications that Karin is intended to be a complex and interesting character, these are never developed, and her motives and actions remain unpredictable. Other characters have no real identity, and hardly begin to come alive Ingrid Bergman makes a gallant effort with a part ill conceived and scripted, and calling for a personality and quality which she cannot command." Recent assessments have been more positive. Reviewing the film in 2013 in conjunction with its DVD release as part of The Criterion Collection, Dave Kehr called the film "one of the pioneering works of modern European filmmaking." The Venice Film Festival ranked Stromboli among the 100 most important Italian films ("100 film italiani da salvare") from 1942–1978. In 2012, the British Film Institute's Sight & Sound critics' poll also listed it as one of the 250 greatest films of all time.
Кассалық жинақ
Фильм 1950 жылдың 15 ақпанында АҚШ-та көрсетілді, бірақ кассада сәтсіздікке ұшырады, алайда Бергман мен Росселлинидің қарым-қатынасы осылайша үлкен дау тудырмаған шетелде жақсы нәтижелер көрсетті. Барлығында RKO бұл фильмнен 200 000 доллар зиян шекті.
The film opened Feb. 15, 1950 in the United States and was a box office bomb, but did better overseas, where Bergman and Rossellini's affair was considered less scandalous. In all, RKO lost $200,000 on the picture.