Диффлюгия – ең ірі протозоттар туысы. Минералдық бөлшектерден қабықша жасайтын, су ортасында кең таралған тесттемелі амебалар. Жаңа ашылымдар мен жіктемесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Протистердің ірі туысы
Large genus of protists
Дифлугия – Арцеллинидалардың ең ірі туысы, эукариоттардың Amoebozoa супертобындағы Tubulinea тобының бірнеше түрінің бірі. Арцеллинидалар түрлері минералды бөлшектерден немесе биогендік элементтерден (мысалы, диатомдық қабықшалардан) қабықшалар немесе сынақтар жасайды, сондықтан оларды әдетте қабықшалы амебалар деп атайды. Дифлугиялар батпақтарда және басқа да тұщы сулы орталарда кең таралған.
Difflugia is the largest genus of Arcellinida, one of several groups of Tubulinea within the eukaryote supergroup Amoebozoa. Arcellinida species produce shells or tests from mineral particles or biogenic elements (e. g. diatom frustules) and are thus commonly referred to as testate amoebae or shelled amoebae. Difflugia are particularly common in marshes and other freshwater habitats.
Тарих
Дифлугия тұқымдасын алғаш рет 1815 жылы Л. Леклерк ашқан, бірақ оның инфрагендік жіктемесі топ ретінде әлі де нақты емес. Дифлугия тұқымдасы – қабықты амебалардың ең көне және ең алуан түрлісі. Онда 300-ден астам түрі және одан да көп сансыз түршелері бар, себебі морфологиядағы ең кішкентай айырмашылықтар да жаңа түр ретінде жіктелуіне себеп болады. 1958 жылы Готье Ливр мен Томас қабық морфологиясының ерекшеліктеріне сүйене отырып, тұқымдасты 10 топқа бөлді. Бұл 10 топ Африкадағы Дифлугия түрлерін зерттеу нәтижесінде жасалған. 10 қабық пішінінің жіктемелері: лобты, жағалы, қысылған, тостаған тәрізді, шар тәрізді, жұмыртқа тәрізді шар тәрізді, сопақ, өткір бұрышты, мүйізді және пирамида тәрізді.
The genus Difflugia was initially discovered in 1815 by L, Leclerc, but its infra generic classification as a group is still unclear. The genus Difflugia is the oldest and most diverse of the testate amoebae. It contains more than 300 species and countless subspecies since even minor differences in morphology result in classification as a new species. In 1958, Gauthier Lièvre and Thomas divided the genus into 10 groups depending on difference in shell morphology. These 10 groups are based on a survey conducted of the African species of Difflugia The 10 shell shape classifications are lobed, collared, compressed, urceolate, globose, ovoid globose, elongate, acute angled, horned and pyriform.
Таксономия
Дифлугия туысының таксономиясы бойынша нақты консенсусқа келуде қиындықтар туды. 1988 жылы қабығының құрамына сүйене отырып, филогенетикалық ағаш жасауға және сипаттауға әрекет жасалды. Сканерлік электронды микроскопияның қалыптасуы Дифлугияға қатысты таксономиялық жұмыстың егжей-тегжейлігін арттырып, жақсартуға мүмкіндік берді. Дифлугияны зерттеу жұмыстары көбінесе Еуропа мен Африкада таралған түрлерге шоғырланған. Осының салдарынан, бірнеше шар және жұмыртқа тәрізді түрлер Netzelia туысына көшірілді, ал басқа түрлер жаңа Cylindrifflugia туысының құрамына біріктірілді.
There have been issues coming to a specific consensus about the taxonomy of the genus Difflugia. In 1988, an attempt to characterize and create a phylogenetic tree based upon the composition of the shell. The invention of scanning electron microscopy allows for more detail and improved the taxonomic work surrounding Difflugia. Studies surrounding Difflugia have been centered around species found mostly in Europe and Africa. As a result, several globular and oviform species have been transferred to the genus Netzelia and other species have been aggregated in a new genus Cylindrifflugia.
Құрылымы
Дифлюгиялар – агглютинатты қабықшасы бар сынақты амебалар. Сынақ, мекендейтін ортаның өзгеруіне байланысты, әртүрлі минералды бөлшектерден тұруы мүмкін. Бұл минералды бөлшектердің барлығына ксеносомалар деп аталады. Дифлюгия туысының барлық түрлері ксеносомаларын өмір сүретін ортадан алады. Дифлюгияда көбінесе түрге тән сынақтар кездеседі, олар нақты пішін мен мөлшеріне қарай құрылады. Дифлюгия түрлерінің көпшілігінде тек бір ядро болады, бірақ кейбіреулері көп ядролы болып келеді. Ірі түрлерінде ядро, әдеттегі овулярлық ядроға қарамастан, везикулярлы болуы мүмкін. Барлық түрлерінде соңғы апертурасы бар эпиподиум кездеседі, ол протест құрылымының бөлігі болып табылады. Дифлюгияның мөлшері 15 мкм-ден бастап 500 мкм-ге дейін жетеді. Жасуша бөліну кезінде, сынақты құру үшін жиналған бөлшектер тікелей жас жасушаға беріледі. Сынақтың беріктігі Дифлюгия түрлері арасында өте әртүрлі, және оны үш санатқа бөлуге болады: берік, орташа және нәзік. Берік сынақтар нәтижесінде, туыстың қалған бөлігімен салыстырғанда, пішінсіз қабықша пайда болады. Нәзік санатқа жататын қабықшалар диатомдық кристалдардан жасалған болуы мүмкін.
Difflugia are testate amoebae with an agglutinate shell. The test can be composed of various different mineral particles depending on the varying environment. These mineral particles are collectively called xenosomes. All species of the genus Difflugia acquire their xenosomes, from the environment in which they inhabit. Difflugia often have species specific tests, which are arranged based on the specific shape and size. Most species of Difflugia only contain one nucleus but there are a select few that are multinucleated. In the larger species the nucleus can be vesicular as opposed to the regularly ovular nucleus. All species also contain an epipodium which is a terminal aperture in the protist's structure. The size of Difflugia is found to range from 15μm all the way up to 500μm. During cell division, the particles collected that have been used to produce the test are directly passed on to the daughter cell. Strength of the test is quite variable between the Difflugia species and the strength of the test can be separated into three categories; robust, intermediate and fragile. Robust tests are found to result in a shell with an irregular shape in comparison to the rest of the genus. Shells which are a part of the fragile category are most likely to be constructed from diatom crystals.
Мекендейтін орта және экология
Дифлугияның тіршілік ететін орта жағдайларын ескеру маңызды, себебі ол түрдің қабық морфологиясына зор әсер етеді. Қабықтың құрамы қоршаған ортаның pH деңгейіне және қол жетімді материалдарға байланысты. Дифлугияны тұщы су шөгінділері, құрғақ мүктер мен топырақ, немесе көлдер сияқты әртүрлі орталарда кездестіруге болады. Кейбір түрлері планктондық болып келеді және қыс айларында су түбінде қозғалмайтын, бентоникалық фазаға өтеді. Ортаның Дифлугияның қасиеттеріне әсер ететінінің бір жолы – тұщы суда өсетін кейбір түрлерінде жасыл эндосимбионттар немесе зоохлореллалар болуы. Эндосимбионттарды қамтитын Дифлугия түрлері гетеротрофтар емес, олар автотрофты және гетеротрофты біріктіретін миксотрофтар болып саналады. Тамақ көзі ортаға байланысты, бірақ тұқымның көп бөлігінде ол негізінен балдырлар мен саңырауқұлақтармен қоректенеді. Дифлугияның кіші түрлері бактерияларды, сондай-ақ балдырлар мен саңырауқұлақтарды жейтіні анықталды.
The environment conditions in which Difflugia lives is important to consider as it greatly influences shell morphology of the species. Shell composition depends on environmental pH and what materials are available. Difflugia can be found living in a large variety of habitats such as freshwater sediments, dry mosses and soil, or lakes. Some species are planktonic and switch to a benthic phase during the winter in which they stay immobile near the bottom of the body of water. One way environment can influence characteristics of Difflugia is that there are several freshwater species, which have green endosymbionts or zoochlorellae. The species Difflugia that contain endosymbionts are not considered to be heterotrophs, but instead mixotrophs because they combine being autotrophic and heterotrophic. The source of food depends on the environment but across the genus it is found to be mainly algae and fungi. Smaller species of Difflugia are found to consume bacteria as well as algae and fungi.
Қалдықтардың тарихы
Дифлугияда қабықшаның болуы олардың қазба жәндіктерде өте жақсы сақталуына мүмкіндік берді. Қазба деректері 750 миллион жыл бұрынға дейін жететін Дифлугиялар эукариоттардың ең көне туыстарының бірі болып табылады. Организмдердің қазбаларда сақталған жалғыз құрылымы – қабықша. Сондықтан, тек қазба деректеріне сүйене отырып, Криптодифлугияны Дифлугиядан ажыратуда қиындықтар туындады. Тағы бір мәселе қабықшаның деформациялануынан және ксеносомалардың өзгеруінен туындайды, бұл қабықшалы амёбаның қазба үлгісінен ғана анықтауды қиындатады.
The presence of a test in Difflugia allowed them to be extremely well preserved in fossils. Difflugia are part of one of the oldest lineages of eukaryotes based on fossil records which date back 750Mya. The only structure of the organisms that was able to be preserved in the fossils was the test. Therefore, there have been issues differentiating genera such as Cryptodifflugia from Difflugia based on fossil record alone. Another problem arise from the distortion of test and changes to the xenosomes that makes genera difficult to identify from the testate amoebae fossil specimen alone.