Кіріспе

Луис Фернандо Вериссимо (Порту-Алегри, 26 қыркүйек 1936 ж. туған) – бразилиялық жазушы. Вериссимо – бразилиялық жазушы Эрико Вериссимоның ұлы. Бала кезінде әкесімен бірге АҚШ-та тұрған. Күнделікті түрде Бразилияның бірнеше газеттерінде жарияланатын хроникалары мен юморлық мәтіндері, атап айтқанда, әдеп-ғұрыпты сатиралайтын туындыларымен танымал. Верриссимо сонымен қатар карикатурист, аудармашы, телешоу сценарийлерінің авторы, драматург және романист. Ол жарнама саласында және газет редактурасында да жұмыс істеген. Музыкант ретінде де танымал, бірнеше музыкалық топта саксофонда ойнаған. 60-тан астам кітабы жарық көрген, қазіргі бразилияның ең танымал жазушыларының бірі.

Жеке өмір

Вериссимо – джаздың үлкен жанкүйері және Jazz 6 тобында саксофонда ойнайды. Вериссимо футболға құмар және "Спорт Клуб Интернационал" клубының белгілі жанкүйері. Ол футболға деген құштарлығы туралы көптеген мәтіндер жазған. 1964 жылы Версиссимо Лусия Хелена Массаға үйленді, олардың үш баласы бар: журналист Фернанда, жазушы Мариана және музыкант Педро. Ол әйелімен Порто-Алегреде тұрады. Порто-Алегреде туып өскен Луис Фернандо балалық шағы мен жасөспірім кезегінің көп бөлігін отбасымен бірге АҚШ-та өткізді, себебі оның әкесі Беркли университетінде профессор (1943–1945 жж.) және Вашингтондағы Америка мемлекеттері ұйымының мәдени директоры (1953–1956 жж.) болып жұмыс істеген. Осының нәтижесінде ол Сан-Франциско мен Лос-Анджелесте бастауыш білім алды, ал орта мектепті Вашингтондағы Рузвельт орта мектебінде аяқтады. 14 жасында ол әпкесі Кларисса және туысымен бірге отбасы жаңалықтарын жариялайтын жергілікті журнал шығарды, ол үйдің дәретханасына ілінді және "Патентино" деп аталды ("патент" – Рио-Гранде-ду-Сулда дәретхананы атаудың бір жолы). Вашингтонда тұрған кезінде Вериссимо джазға деген құштарлығын дамытып, саксофон ойнауды үйренді және Нью-Йоркке жиі сапарлап, Чарли Паркер мен Диззи Гиллеспи сияқты сол дәуірдің ең ұлы музыканттарының концерттеріне қатысты.

Алғашқы еңбектері

1956 жылы Порто-Алегреге оралғаннан кейін, ол Editora Globo баспасының өнер бөлімінде жұмыс істей бастады. 1960 жылдан бастап ол "Ренато және оның секстеті" музыкалық тобына қосылды, ол штаттың астанасында кәсіби бишілер тобы ретінде танымал болды және тоғыз мүшесі болғандықтан "әлемдегі ең үлкен секстет" деп аталды. 1962-1966 жылдары Рио-де-Жанейрода тұрып, аудармашы және копирайтер болып жұмыс істеді. Сол жерде ол Рио Лусия Хелена Массамен танысып, 1963 жылы үйленді, ол бүгінгі күні оның серігі және үш баласының (Фернанда, 1964 ж., Марианна, 1967 ж., және Питер, 1970 ж.) анасы. 1967 жылы туған қаласына қайта оралып, "Зеро-Хора" газетінде жұмыс істей бастады, алдымен корректор (редакциялық бөлім) ретінде. 1969 жылы колоннист Серхио Жокиманның демалысын алмастырғаннан кейін және мәтіннің сапасы мен жылдамдығын көрсету үшін, ол газетте өзінің күнделікті колонкасына қол қойды. Оның алғашқы мақалалары футбол туралы болды, Бейра Рио стадионының құрылысы және "Интернационал" клубының ойындарына арналды. Сол жылы ол MPM Propaganda жарнама агенттігінің редакторы болды. 1970 жылы ол "Folha da Manhã" газетіне ауысты, онда 1975 жылға дейін күнделікті колонкасын жүргізді, спорт, кино, әдебиет, музыка, тағам, саясат және мінез-құлық туралы жазды, әрқашан ирониямен және жеке ойларымен, сондай-ақ оның көзқарасын көрсететін әзіл-қалжың әңгімелерімен бөлісті. 1971 жылы ол Porto Alegre қаласындағы баспасөз және жарнама саласындағы достарымен бірге "O Pato Macho" апталығын құрды, ол әзіл-қалжың мәтіндері, карикатуралар, әңгімелер мен сұхбаттардан тұратын және жыл бойы қалада таралды.

Бразилиядағы атақ және оңтүстік Бразилияның гаучо мәдениеті

1981 жылы "О Аналист де Баге" кітабы Порту-Алегридегі кітап жәрмеңкесінде жарық көрді және алғашқы басылымы екі күнде сатылып, бүкіл елде бестселлер атанды. Бұл кейіпкер Жо Соареспен бірге телекомедиялық бағдарлама үшін жасалған (бірақ пайдаланылмаған), ол ортодоксалды фрейдистік психоаналитик, бірақ акценті, тілі және Рио-Гранде-ду-Сул, Уругвай және Аргентина шекарасына тән әдет-ғұрыптарымен ерекшеленеді. Психоанализдің күрделілігі мен шекарадағы гаучоның "қатаң" карикатурасы арасындағы қайшылық өте күлкілі жағдайларды тудырды, оны Вериссимо екі әңгімелер жинағында, комикс кітабында (Эдгар Васкес салған суреттерімен) және антологияда шеберлікпен көрсетті. 1982 жылы Вериссимо "Veja" журналында апталық юморлық бет жариялай бастады, ол 1989 жылға дейін жарияланды. 1983 жылы жарық көрмеген хроникалардың онінші томы үлкен жетістікке ие болған жаңа кейіпкерді ұсынды – "Таубатедегі қарт әйел" (A Velhinha de Taubaté), ол "әлі күнге дейін үкіметке сенеді" деп сипатталды. Өзінің сүйікті мысығына президент генерал Фигейредоның өкілі деген ат берген бұл кейіпкер, Бразилияның шамамен 20 жылға созылған әскери үкіметінің құлдырауын бейнеледі. Бірақ бірнеше жылдан кейін, демократия орнағаннан кейін, Вериссимо "Таубатедегі қарт әйелді" қайта жандандырып, азаматтық президенттердің, әсіресе Фернандо Коллор мен Фернандо Энрике Кардозоның беделін әжуалады. 1980-жылдар бойы Вериссимо бразилиялық жазушылар арасында сирек кездесетін танымалдылыққа ие болды, бірнеше газетте апталық бағаналар жазып, жылына кем дегенде бір кітап шығарды, олар әрқашан бестселлер тізіміне енді және "TV Globo" үшін ситкомдар жазды. 1986 жылы ол отбасымен бірге Римде алты ай тұрып, "Playboy" журналы үшін әлем чемпионатын жариялады. 1988 жылы "MPM Propaganda" компаниясымен келісімшарт жасасып, өзінің алғашқы романын – "Шайтанның бағы" (The Devil's Garden) жазды.

Жаңа нұсқаулар

1999 жылы Верриссимо «As Cobras» комикстерін салуды тоқтатып, L&PM баспасынан Objetiva баспасына ауысты, ол оның барлық туындыларын қайта жариялауды бастады. Осы антологиялардың бірі – «As Mentiras que os Homens Contam» («Ерлер айтқан өтіріктер») (2000) – 350 000-нан астам данада сатылды. 2003 жылы ол баспасөздегі жұмысының көлемін аптасына алты бағаннан екі бағанға дейін азайтуға шешім қабылдады, қазір оның туындылары Zero Hora, O Globo және O Estado de São Paulo басылымдарында жарияланады. Баспагерлердің өтініштері бойынша Верриссимо «қысқа мәтіндердің шебері» атағынан бас тартып, өзінің туындыларына романдық және повестьтік шығармалардың бірнеше серияларын қосты: «Gula O Clube dos Anjos» («Пәктіктің клубы») – Objetiva баспасының «Plenos Pecados» («Толық күнәлар») жинағы үшін (1998), «Borges e os Orangotangos Eternos» («Борхес және мәңгілік орангутандар») (2000) – Companhia das Letras баспасының «Literatura ou Morte» («Әдебиет немесе өлім») жинағы үшін, «O Opositor» (2004) – Objetiva баспасының «Cinco Dedos de Prosa» («Прозаның бес саусағы») жинағы үшін, «A Décima Segunda Noite» («Он екінші түн») (2006) – «Devorando Shakespeare» («Шекспирді жұту») жинағы үшін, тіпті «Sport Club Internacional, Autobiografia de uma Paixão» («Махаббаттың автобиографиясы») (2004) – Ediouro баспасының «Camisa 13» («13-ші жейде») жинағы үшін. 2003 жылы «Veja» журналындағы мақалада Верриссимо «Бразилияда ең көп кітап сататын жазушы» деп аталды. Сонымен қатар, «O Clube dos Anjos» («Пәктіктің клубы») романының ағылшын тіліндегі нұсқасы Нью-Йорк қалалық кітапханасының жылдың 25 үздік кітабының бірі деп танылды. 2004 жылы Францияда ол Биаррицтегі Prix Deux Oceans латын мәдениеті фестивалінің жүлдесіне ие болды. 2006 жылы Верриссимо 70 жасқа толды және қазіргі заманғы ең ұлы бразилиялық жазушылардың бірі ретінде танылды, оның кітаптарының жалпы саны 5 миллионнан астам данада сатылды. 2008 жылы оның қызы Фернанда оның тұңғыш немересі Люсинданы дүниеге әкелді, ол «Sport Club Internacional» клубының мерейтойында, 4 сәуірде дүниеге келді.

Дәйексөздер

"Америкалықтар әлемді құтқарып, одан кейін оны өздері сақтап қалды". Екінші дүниежүзілік соғысқа Американың араласуы туралы. "Менің шабытымның көзі - мерзімім."