Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбритания Парламентінің актілері сериясы
Series of United Kingdom Acts of Parliament
1840, 1853, 1867 және 1898 жылдарғы Ұлыбритания вакцинация актілері – Ұлыбритания Парламенті елдің вакцинация саясаты бойынша қабылдаған бірнеше заңнамалық актілер еді.
The UK Vaccination Acts of 1840, 1853, 1867 and 1898 were a series of legislative Acts passed by the Parliament of the United Kingdom regarding the vaccination policy of the country.
1867 жылғы акт
1867 жылғы вакцинация туралы заң (30 және 31 Vict. c. 84) вакцинацияға қатысты қолданыстағы заңдарды біріктіріп, жаңартты және 1946 жылғы Ұлттық денсаулық сақтау қызметі туралы заңмен күшін жойды. Кедейлер заңын қорғаушылары еншілес аудандар негізінде құрылған вакцинация аудандарын басқаруға және ауданда вакцинацияланған әр бала үшін 1 пен 3 шиллингтен вакцинаторларға төлеуге міндетті болды (төленген сома олардың сапар қашықтығына байланысты өзгерді). Баланың тууы тіркелгеннен кейін жеті күн ішінде тіркеуші вакцинация туралы хабарлама тапсыруы керек еді; егер бала үш ай ішінде вакцинацияланбаса немесе кейіннен қарап тексерілмесе, ата-аналары немесе қамқоршылары жедел сотқа беріліп, 20 шиллинг айып төлеуге жазаланатын еді. Заң сондай-ақ, егер біреу шешекпен жұқтыруға тырысса немесе басқа біреуге шешек жұқтырса, бір айға түрмеге қамалуға жазаланатынын да қарастырды.
The Vaccination Act 1867 (30 & 31 Vict. c. 84) consolidated and updated the existing laws relating to vaccination, and was repealed by the National Health Service Act 1946. The poor law guardians were to control vaccination districts formed out of the parishes, and pay vaccinators from 1s to 3s per child vaccinated in the district (the amount paid varied with how far they had to travel). Within seven days of the birth of a child being registered, the registrar was to deliver a notice of vaccination; if the child was not presented to be vaccinated within three months, or brought for inspection afterwards, the parents or guardians were liable to a summary conviction and fine of 20s. The Act also provided that any person who produced or attempted to inoculate another with smallpox could be imprisoned for a month.
1871 жылғы акт
1871 жылы тағы бір заң қабылданды, 1871 жылғы вакцинация туралы заң (34 және 35 Vict. c. 98), ол вакцинация бойынша инспекторды тағайындады, сонымен қатар сотталушыға өз отбасының кез келген мүшесі немесе оның уәкілеттік берген кез келген адамы арқылы сотқа қатысуға рұқсат берді. Бұл заң мәжбүрлеу принципін де бекітті, бұл, әрине, осы практикаға деген қарсылық пен наразылықты күшейтті.
In 1871 another act, the Vaccination Act 1871 (34 & 35 Vict. c. 98) was passed appointing a Vaccination Officer, also authorising a defendant to appear in a court of law by any member of his family, or any other person authorised by him. This act also confirmed the principle of compulsion, which evidently sparked hostility and opposition to the practice.
1874 жылғы акт
Вакцинация туралы заң 1874 (37 және 38 Vict. c. 75) 1871 жылғы заңды іске асыру үшін қамқоршыларға ережелер қабылдау бойынша Жергілікті Өкімет Кеңесінің рөлін анықтады.
The Vaccination Act 1874 (37 & 38 Vict. c. 75) clarified the role of the Local Government Board in making regulations for guardians to implement the 1871 act.
1889 жылғы корольдік комиссия
1889 жылы патшалық комиссия құрылды, ол 1892 жыл мен 1896 жыл аралығында алты баяндама жариялады. Оның ұсыныстары, жиынтық айыптарды жою және қауіпсіз вакцина қолдануды қоса алғанда, 1898 жылғы вакцинация заңына енгізілді.
A royal commission was established in 1889, which issued six reports between 1892 and 1896. Its recommendations, including the abolition of cumulative penalties and the use of safer vaccine, were incorporated into the Vaccination Act 1898.
1898 және 1907 жылдардағы заңдар
1898 жылы вакцинация туралы жаңа заң қабылданды, ол кейбір жағынан бұрынғы заңдарды өзгертіп, бірақ толығымен алмастырмады, сонымен бірге сана-сезіміне қарсылық білдіргендерге шартты босату мүмкіндігін берді (және гуманизацияланған лимфаны бұзау лимфасымен ауыстырды). Бұл заң жинақталған айыптарды жойды және ар-ождан ережесін енгізді, бұл вакцинацияның тиімді немесе қауіпсіз екеніне сенбеген ата-аналарға босату туралы куәлік алуға мүмкіндік берді. 1898 жылғы Вакцинация заңы вакцинациядан бас тартуға мүмкіндік берді, бірақ бұл мүмкіндік толыққанды қолданылған жоқ. Ата-аналар босату туралы куәлік алу үшін екі судьяға немесе бір стипендиялық судьяға сана-сезіміне қарсы екендіктерін дәлелдеуі керек еді. Бірқатар стипендиялық судьялар және көптеген судьялар оларды қанағаттандырудан бас тартып, кешіктірулер жасады. Егер босату куәлігі бала төрт айлыққа толғанға дейін алынбаса, ол сәтке келмейтін еді. Осының салдарынан 1906 жылы Англия мен Уэльсте шамамен 40 мыңға жуық адам ғана босату алды. 1907 жылы Үкімет 1898 жылғы заңды іске асырудан бас тартқан судьяларды мойындады, нәтижесінде жаңа заң – 1907 жылғы Вакцинация заңы (7 Edw. 7. c. 31) қабылданды. Бұл заң бойынша, ата-ана баласын вакцинацияламаған жағдайда жазадан босатылды, егер ол бала туылғаннан кейін төрт ай ішінде вакцинация баланың денсаулығына зиян келтіреді деп сенетінін жазбаша мәлімдеме арқылы растап, ал одан кейін жеті күн ішінде сол мәлімдемені аудандық вакцинация қызметкеріне тапсырған немесе пошта арқылы жіберген болса.
In 1898 a new vaccination law was passed, in some respects modifying, but not superseding, previous acts, giving conditional exemption of conscientious objectors, (and substituting calf lymph for humanised lymph). It removed cumulative penalties and introduced a conscience clause, allowing parents who did not believe vaccination was efficacious or safe to obtain a certificate of exemption. The Vaccination Act 1898 purported to give liberty of non vaccination, but this liberty was not really obtained. Parents applying for a certificate of exemption had to satisfy two magistrates, or one stipendiary, of their conscientious objections. Some stipendiaries, and many of the magistrates, refused to be satisfied, and imposed delays. Unless the exemption was obtained before the child was four months old, it was too late. The consequence was that in the year 1906, only about 40,000 exemptions were obtained in England and Wales. In the year 1907 the Government recognised that the magistrates had practically declined to carry out the law of 1898, and, consequently, a new law, the Vaccination Act 1907 (7 Edw. 7. c. 31), was passed. Under this law the parent escaped penalties for the non vaccination of his child if within four months from the birth he made a statutory declaration that he confidently believed that vaccination would be prejudicial to the health of the child, and within seven days thereafter delivered, or sent by post, the declaration to the Vaccination Officer of the district.