Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының шайқасы
Battle of the American Civil War
Честер станциясының шайқасы 1864 жылдың 10 мамырында Америка Азамат соғысы барысында Одақ және Конфедерация әскерлері арасында болды. Конфедераттар Бенджамин Батлердің Одақ әскерлерінің бөлімдеріне шабуыл жасады.
The Battle of Chester Station was fought on May 10, 1864, between Union and Confederate forces during the American Civil War. The Confederates attacked portions of Benjamin Butler's Union forces.
Өмірбаян
Честер стансасындағы шайқас Бермуда жүздігі науқанының салыстырмалы түрде шағын шайқасы болды және шешімсіз аяқталды. Ол Ричмонд және Петербург темір жолына қарсы одақтық экспедиция ретінде басталды. Мақсаты – байланыс желісін үзген үшін темір жолын жою болды. Ол генерал-майор Роберт Рэнсом басқаратын екі конфедерациялық бригадасының күшін барлауымен кездесті, олар Дрюридің Блаффынан оңтүстікке қарай Винфри үйінің жанынан шабуыл жасады. Екі тарап та батылдықпен және аяусыз күресті, оның ішінде қолға-қол соғысқа дейін барды.
The Action at Chester Station was a relatively minor battle of the Bermuda Hundred Campaign and ended indecisively. It started as a Union expedition against the Richmond & Petersburg Railroad. The object was to destroy the railroad in order to cut the line of communication. It was met by a reconnaissance in force of two Confederate brigades led by Major General Robert Ransom, who attacked south from Drewry's Bluff near the Winfree House. Both sides fought gallantly and fiercely including hand to hand.
Шайқас
Федералды (Одақ) әскерлері Честер станциясының маңына жеткенде, олар екі қанатқа бөлінді. Сол қанаты, 7-ші Коннектикут пехотасының майоры О. С. Санфорд басқарып, теміржол бойымен Честер станциясына қарай жылжыды, онда 6-шы Коннектикут пехотасы рельстерді қиратып, шамамен бір сағаттай болды, сосын төмендегі жолдағы екінші колоннаға қосылуға бұйрық келді. Онда оң қанаты, 13-ші Индиана пехотасының полковнигі С. Дж. Доббс басқарып, Конфедерация күштерімен кездесті, олар жеңуге тым күшті болды. Доббс күш-жабдық сұрап кері қайтты. Осы уақытта ол сол жақта өз полкімен, оң жақта 169-шы Нью-Йорк пехотасымен, алдыңғы қатарда 1-ші Коннектикут батареясының бір бөлігімен, ал оны 67-ші Огайо пехотасының жасағы қолдап, шайқасқа дайын тұрды және шабуылды күтті. Конфедерация әскерлері – жаяу әскер, атты әскер және артиллерия – алға жылжыды. Олар оқ атуға қолайлы қашықтыққа жеткенде Доббс атуға бұйрық берді. Оның бүкіл желісінен жасалған зор залп Конфедерацияның шабуылын тоқтатты, ал екінші залп оларды шатастырып, қатарларын қайта құру үшін кері шегінуге мәжбүр етті. Осы сәтте Санфорд сол қанатымен келді және 6-шы Коннектикут пехотасын жолдың оң жағына, ал 7-ші пехотаны сол жағына, алдыңғы қатарды қолдау үшін орналастырды. 7-ші Коннектикут пехотасының екі ротасы батареяны қолдау үшін алға жіберілді, ал полктің қалған бөлігі төбеге көтеріліп, Конфедерацияның сол қанатына от ашты, оларды орманға кері ығыстырды. 4-ші Нью-Джерси батареясының бір зеңбірегін әскерлер тастап кетті, бірақ бұл зеңбіректі басып алуға жасалған әрекет полк тарапынан сәтті тоқтатылды. Санфорд лейтенант Баркерді К ротасымен зеңбіректі қайта әкелуге жіберді, ол қарсы отқа қарамастан оны қайта әкелді. 7-ші Нью-Гэмпшир пехотасы келді және Конфедерация күштері қайтадан шабуылға шыққанда, күшейтілген соң, орналасты. Олар тағы да оқ атуға қолайлы қашықтыққа жетті, олар артиллерия мен жаяу әскердің қаһарлы атысымен қарсы алынды. Бұл бәріне нүкте қойды. Конфедерация офицерлері қираған қатарларын қайта жинауға тырысқаннан кейін, бұл әрекеттен бас тартып, орманға қашқанда жасырды. 1-ші дивизияның 10-шы корпусының қолбасшысы генерал А. Х. Терри шайқас басталғаннан кейін алаңға келді және ұрыстың соңғы кезеңінде Одақ әскерлерінің қимылдарына басшылық етті. Жағдайды ушықтыру үшін, шайқас басталғанда орманға от қойылды, түтін мен от біздің қатарларымызға кіріп, көру қабілетімізді нашарлатты және қимылдарымыздың дәлдігін бұзды. Бригадный генерал Сет Бартон, Конфедерация армиясы.
When the Federal (Union) troops reached the vicinity of Chester Station they were divided into two wings. The left wing, commanded by Maj. O. S. Sanford of the 7th Connecticut Infantry, moved up the railroad toward Chester Station, where the 6th Connecticut Infantry was engaged in tearing up the track, and remained there for about an hour, when orders came to join the other column on the turnpike below. Here the right wing, commanded by Col. C. J. Dobbs of the 13th Indiana Infantry, had encountered a force of Confederates too large to overcome, and Dobbs sent back for reinforcements. In the meantime he formed line of battle with his own regiment on the left, the 169th New York Infantry on the right, one section of the 1st Connecticut battery in front, supported by a detachment of the 67th Ohio Infantry, and awaited the onset. The Confederates, with infantry, cavalry and artillery, advanced, and when they were within easy range Dobbs gave the command to fire. A tremendous volley from his entire line checked the Confederate advance, and a second threw them into confusion, compelling them to retire for the purpose of reforming their lines. At this juncture Sanford arrived with the left wing and went into position with the 6th Connecticut Infantry on the right of the road and the 7th on the left as supports to the advanced lines. Two companies of the 7th Connecticut Infantry were sent forward to support a battery, and the remainder of the regiment moved up to the top of the hill and opened fire on the Confederate's left, driving them back to the woods. One of the guns of the 4th New Jersey battery was abandoned by the men, and an effort to capture this piece was thwarted by this regiment, Sanford sending Lieut. Barker with Co. K to bring in the gun, which he did in the face of a galling fire. The 7th New Hampshire Infantry came up and went into position just as the Confederates advanced again, having been reinforced, and again they were allowed to come within easy range, when they were greeted with a murderous fire from both artillery and infantry. This settled the contest. After a vain endeavor to rally the shattered ranks the Confederate officers gave up the attempt and sought the cover of the woods. Gen. A. H. Terry, commanding the 1st division, 10th corps, arrived on the field after the action had begun, and during the latter part of the engagement directed the movements of the Union troops. To add to these difficulties the woods were fired early in the action, and the smoke and flames driving into our lines blinded us and deranged the precision of movements.|Brig. Gen. Seth Barton C. S. A.
Салдары
Генерал Терри Одақтың жоғалтуын 280 адам – өлген, жараланған және жоғалған деп хабарлады, ал Конфедерация тарапындағы жоғалту кем дегенде екі есе көп, шамамен 50 тұтқын федералистердің қолында қалды деп бағалады. Бартон бригадасының жоғалтулары 249 адамды құрады – өлген, жараланған және жоғалған, соның ішінде оның полктерінің бірінің командирі, 38-ші Вирджиния жұмыскерлік полкінің подполковнигі Джозеф Р. Кэбелл де жоғалып кетті. Екі Конфедерация бригадасы Огайо полкіне қарсы тұрды, ол Дрейк бригадасының күшін қосып келгеніне қарамастан, кері шегінді. Конфедерацияның жетістіктері, олардың сандық артықшылығы болғанымен, бір зеңбіректің тартылып алынуын қоса алғанда, Хоули бригадасы шайқас алаңына келген кезде тоқтатылды. Одақтың күшейтілген күштерінің саны артып, оларды Дрюри Блафқа қайта шегінуге мәжбүр етті, ал федералистер сол уақытта шығысқа қарай Бермуда жүзіне шегінді. Нәтиже тең түсті, екі тарап та жеңілмеді, берілмеді және ешқандай аумақты бағындыра алмады. Одақ әскерлері бірнеше теміржол участаларын бұзуға қол жеткізді, ал Конфедерация әскерлері оларды одан әрі зақымдаудан тоқтатуға жетті. Генерал-майор Рэнсом Бриггтің Бартон генералдан қолбасшылықты алып тастады, ал полковник Ворис ерен қызметі үшін бригадир генерал шеніне ие болды.
Gen. Terry reported the Union loss as being 280 in killed, wounded and missing, and estimated that of the Confederates as at least twice that number, some 50 prisoners remaining in the hands of the Federals. The return of casualties in Barton's Brigade showed a total of 249 in killed, wounded and missing, including the loss of a commanding officer of one of his regiments, Lt. Col. Joseph R. Cabell of the 38th Virginia Infantry. Two Confederate brigades faced an Ohio regiment, which was pushed back despite arrival of reinforcements from Drake's brigade. Confederate successes, while they had superior numbers, including the capture of one cannon (which was recovered by the Union forces), were halted when Hawley's brigade arrived on the field. The growing Union reinforcements started to outnumber them, and they were compelled to retire to Drewry's Bluff, while at the same time the Federals withdrew east to Bermuda Hundred. The result was a draw with neither side having surrendered, been defeated, or gained any ground. The Union forces succeeded in destroying some railroad track, and the Confederate forces succeeded in stopping them from doing any more damage. Maj. Gen. Ransom relieved Brig. Gen. Barton of his command, and Col. Voris was brevetted Brigadier General for meritorious service.