Кіріспе
Джозеф Бурстин, Инк. В. Уилсон, 343 U. S. 495 (1952), сондай-ақ «Керемет шешім» деп аталатын, АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды және АҚШ-тағы киноцензураның күрт төмендеуіне әкелді. Ол Нью-Йорк штатының білім беру заңының цензуралық органды «құдайға қарсы» деп санайтын кинофильмдердің коммерциялық көрсетілімін тоқтатуға рұқсат беретін ережелері «сөз бостандығына шектеу» екенін және осылайша Бірінші түзетуді бұзатынын анықтады. Фильмді Бірінші түзетуге сәйкес қорғалатын көркемдік құрал ретінде мойындау арқылы, Сот бұрынғы «Mutual Film Corporation v. Industrial Commission of Ohio» шешімін жойды, онда фильмдер Бірінші түзетумен қорғалатын сөз бостандығының бір түрі емес, тек бизнес екені жайлы шешім қабылданған болатын.
Өмірбаян
Бұл іс Жозеф Бурстин Жоғарғы Сотқа берген апелляциясы болды. Нью-Йорк штаты «The Miracle» қысқаметражды фильмінің лицензиясын алып тастағаннан кейін, ол бастапқыда итальяндық «L'Amore» фильмінің бөлігі ретінде жасалған. Бурстин фильмнің ағылшын тіліндегі субтитрленген нұсқаларын АҚШ-та таратты. Фильмді итальяндық неореалист Роберто Росселлини режиссерлік етті. Оның сюжеті «қасиетті Жозеф» (режиссер Федерико Феллини сомдаған) атты адам туралы болды, ол өзін Мария деп санайтын «Нанни» (Анна Магнани) жүкті етеді. Феллини мен Росселлини «The Miracle» фильмінің сценарийін де бірге жазды. «The Miracle» 1948 жылы Еуропада «L'Amore» антологиялық фильмі ретінде екі бөлімнен – «Il Miracolo» және «La voce umana» тұратын фильм ретінде көрсетілді. Соңғысы Жан Коктоның «Адам дауысы» пьесасына негізделген және Магнани де басты рөлді сомдады. Фильм алғаш рет 1950 жылдың қараша айында Нью-Йоркте «Махаббат жолдары» деген атпен, ағылшын тіліндегі субтитрлермен көрсетілді. Желтоқсан айында «Махаббат жолдары» Нью-Йорк киносыншыларының шешімімен 1950 жылғы ең үздік шетелдік фильм деп танылды. Әсіресе «The Miracle» фильмі кеңінен моральдық наразылық тудырды және «жаман, зиянды және құдайға қарсы» деп сынға алынды. Фильм көрсетілген Париж театрының алдында наразылық білдіргендер «Бұл сурет әрбір адал әйел мен оның анасына ұят», «Коммунист болма» және «Лақтыру шұңқырына кірме» сияқты жазулары бар плакаттармен пикетке шықты. Фильм АҚШ-та көрсетілгеннен кейін Нью-Йорк штатының Регенттер кеңесіне «жүздеген хаттар, телеграммалар, пошта карточкалары, анттар және басқа да хабарламалар» келіп түсті, наразылық білдіргендер де, фильмді қорғағандар да болды. Содан кейін кеңестің үш мүшесі фильмді тексеруге бұйырылды, олар «The Miracle» фильмінің «қасиеттілікке қарсы» екенін анықтады және апелляциялық шағымданушылардан сотта басқаша дәлелдеуді талап етті. Сотта фильм діни экстремизмді қоздырады деп шешілді және 1951 жылдың 16 ақпанында Білім комиссарына фильмнің лицензиясын алып тастау туралы бұйрық берілді. Апелляция беруші Регенттер кеңесінің шешімін Нью-Йорк соттарына қайта қарау үшін ұсынды, себебі заң «сөз және баспасөз бостандығын бұзушылық ретінде Бірінші түзетуді бұзады», «осы түзету бойынша шіркеу мен мемлекеттің бөлек болу кепілдігін бұзу және дін бостандығын шектеу ретінде жарамсыз» және ««қасиеттілікке қарсы» терминінің мағынасы нашар анықталған және процессуалдық талаптарға қайшы келеді» деген негіздер келтірді. Бұл шешімді штаттық соттар, соның ішінде Нью-Йорк апелляциялық соты да қолдады. Содан кейін бұл шешім АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданылды. 1952 жылы Жоғарғы Соттың шешімі фильмдерді Бірінші түзетудегі сөз және баспасөз бостандығы ережелеріне бағындырды, 1915 жылдан бері фильмдерді цензуралауға негіз болған «Mutual» ісін жоққа шығарды. Шындығында, шешім фильмдерді әлі де жексұрындыққа қатысты тар заң бойынша цензуралауға болады деп айтқандықтан, штаттар мен муниципалитеттер цензуралауды жалғастырды, көбісі 1960 жылдардың ортасына дейін, ал Мэриленд штаты 1981 жылға дейін цензуралады. Алайда, Бурстин ісі бұрылыс болды, өйткені ол көптеген басқа да даулы істерде прецедент ретінде пайдаланылды.
The film was directed by Italian neorealist Roberto Rossellini. Its plot centered on a man, "Saint Joseph" (played by director Federico Fellini), who villainously impregnates "Nanni" (Anna Magnani), a disturbed peasant who believes herself to be the Virgin Mary. Fellini and Rossellini also co wrote the script for "The Miracle." "The Miracle" originally premiered in Europe in 1948 as the anthology film L'Amore with two segments, "Il Miracolo" and "La voce umana," the latter based on Jean Cocteau's play The Human Voice and also starring Magnani. The film was first shown in New York in November 1950, presented under the title Ways of Love, with English subtitles. In December, Ways of Love was voted the best foreign language film of 1950 by the New York Film Critics Circle. "The Miracle" in particular sparked widespread moral outrage, and was criticized as "vile, harmful, and blasphemous." Protesters at the Paris Theater, where the film was screened, picketed the film with vitriolic signs carrying messages like "This Picture Is an Insult to Every Decent Woman and Her Mother," "Don't Be a Communist," and "Don't Enter the Cesspool." After its American release, the New York State Board of Regents reportedly received "hundreds of letters, telegrams, postcards, affidavits and other communications" both protesting and defending the exhibition of the film. Three members of the board were subsequently ordered to examine it, and they concluded that "The Miracle" was "sacrilegious" and directed the appellants to show otherwise at a hearing. The hearing determined that the film indeed constituted religious bigotry and on February 16, 1951, the Commissioner of Education was ordered to rescind the picture's license. The appellant brought the Board of Regents' decision to the New York courts for review, on the grounds that the statute "violates the First Amendment as a prior restraint upon freedom of speech and of the press," "that it is invalid under the same Amendment as a violation of the guaranty of separate church and state and as a prohibition of the free exercise of religion" and "that the term 'sacrilegious' is so vague and indefinite as to offend due process." The decision was upheld by the state courts, including the New York Court of Appeals. The decision was then appealed to the U. S. Supreme Court. The Supreme Court decision in 1952 brought films under the free speech and free press provisions of the First Amendment, overturning the Mutual case that had stood as precedent to censor films since 1915. It is true that, because the decision said that films could still be censored under a narrowly drawn statute for obscenity, states and municipalities continued censoring, many until the mid 1960s and Maryland until 1981. However, the Burstyn case was the turning point, as it became the precedent used in many other challenge cases.