Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Люк Фокс (шамамен 1757 – 1819) – 19 ғасырдың басында Ирландиядағы Жалпы Соттың судьясы. 1805 жылы ол бірнеше істі қарау барысында сот әрекетінде бұзушылық жасады деген айып тағылды. Лордтар палатасына үш петиция ұсынылды, онда ол саяси пікірлерінің судья ретіндегі қызметіне әсер еткені айтылды. Ол саяси себептермен үлкен қазылар алқасын өз шешіміне көндіруге тырысқан, себепсіз кешіккені үшін жоғары шерифке айып салған, сот алқасын қорлаған және «жазасыз шабуылдай алатын соңғы адам» деп сипатталған Аберкорнның 1-ші маркизі Джон Гамильтонды жамандаған. Премьер-министр Лордтарды Фоксқа қарсы істі тоқтатуға шақырды; олар оның өтінішін қабылдады, ал Фокс тағы он бір жыл қызмет етті, ол тағайындалғаннан кейін көп ұзамай зейнетке шығуға ниеттенген. Фоксқа жеке оқытушы ретінде доктор Армстронг сабақ берген. 1779 жылы Дублин Тринити колледжін бітіріп, 1781 жылы Линкольн Иннге қабылданды. Оның әкесі бай адам емес еді және үлкен отбасын асырауға тиіс болды, ал Люк университетте оқу ақысын жеке сабақтар беріп төледі. 1784 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданды және солтүстік-батыс аймағында тәжірибе жинады. Ол өте жақсы заңгер еді. Виг клубына қосылып, Виг партиясы үшін саяси памфлеттер жазды. 1790 жылы Ричард Энсли мен Мэри Тоттенхэмнің қызы, Эллидің 1-ші маркизі Чарльз Лофтустың немересі Аннаға үйленді, бұл өте тиімді неке болды. Оның жоғары лауазымға тағайындалғаннан кейінгі мінез-құлқы үкіметті ашу үшін жасалғандай көрінді: 1803 жылы оны қызметтен алуға әрекет еткен ерекше мінез-құлқынан басқа, ол Англияда бірнеше ай бойы жұмыстан тыс болды. Тағы бір маңызды куәгер оны «вульгарлық, қабақтық, қатыгездік және ашкөздікпен» сипаттады. Ол соттың тәуелсіздігіне берік сенді. Оның 1803 жылы Солтүстік-Батыс аймағындағы ерекше мінез-құлқы, оның қызметтен алынуына әкелген, түсіндіру қиын, тіпті оның шаршаңқы мінезін ескерсек те: Болл оның «толыққанды ақылынан айырылғанын» айтады. Оны партиялық саяси мақсаттармен айыптады; алайда, Боллдың айтуынша, Роберт Эмметтің көтерілісі және Ирландияның Лорд-бас судьясы Артур Вулфтың өлтірілуі сот жүйесін қатты дүрліктірді, тіпті Фокстан да жақсы мінезді адамдар өзін ерекше ұстады.
Luke Fox (c. 1757 – c. 1819) was a judge of the Court of Common Pleas in Ireland in the early 19th century. In 1805, he was accused of judicial misconduct over his handling of a number of cases. Three petitions were presented to the House of Lords alleging that he had allowed his political preferences to sway his conduct as a judge. He was accused of trying to persuade a grand jury to find a verdict for political reasons, fining a High Sheriff for tardiness without good cause, insulting a trial jury, and defaming John Hamilton, 1st Marquess of Abercorn, who was described as "the last man whom one could attack with impunity". The Prime Minister urged the Lords to abandon the case against Fox; they complied with his request, and Fox continued to serve for a further eleven years, altogether he had sought early retirement quite soon after his appointment. Fox was privately educated by a Dr. Armstrong. He graduated from Trinity College Dublin in 1779 and entered Lincoln's Inn in 1781. His father was not a rich man, and had a large family to support, and Luke paid his way through university by giving private tuition lessons. He was called to the Irish Bar in 1784 and practised on the north western circuit. He was an excellent lawyer. He joined the Whig Club and wrote political pamphlets for the Whig Party. In 1790 he made an extremely advantageous marriage to Anne, daughter of Richard Annesley and Mary Tottenham, and niece of Charles Loftus, 1st Marquess of Ely. His conduct after his elevation seemed to be specially designed to irritate the Government: apart from his extraordinary behaviour on circuit in 1803, which led to the attempt to remove him from office, he was often absent from duty in England for months on end. while another critical witness described him as "vulgar, coarse, harsh and cunning". He was a firm believer in judicial independence. His strange conduct while on the North West circuit in 1803, which led to his abortive impeachment, is difficult to explain, even allowing for his hot temper: Ball states that he "lost his head completely". He was accused of partisan political motives; on the other hand, as Ball remarks, the Robert Emmet rising and the murder of the Lord Chief Justice of Ireland, Arthur Wolfe, 1st Viscount Kilwarden, had left the whole judiciary in an extremely agitated state, and better tempered men than Fox were behaving strangely.