Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі, кескінші, мүсінші және фотограф Жан Марк Бустаманте (1952 жылы туған) – француз суретшісі, кескінші, мүсінші және фотограф. Ол танымал концептуалдық және инсталляциялық суретші, өз туындыларында әшекейлік дизайн мен архитектуралық кеңістікті пайдаланған.
French artist, painter, sculptor and photographer
Jean Marc Bustamante (born 1952) is a French artist, painter, sculptor and photographer. He is a noted conceptual and installation artist and has incorporated ornamental design and architectural space in his works.
Ерте өмір
Бустаманте Тулузада дүниеге келді.
Bustamante was born in Toulouse.
Мансап
Ол өнер әлеміне 70-жылдардың ортасында, фотограф Уильям Клейннің ассистенты болып жұмысқа тұрғанда қадам басқан. 1978 жылы Барселона маңындағы ландшафттарды бейнелейтін ірі форматты түсті фотосуреттер жасады. "Табло" деп аталған олар, ағаш жақтаулары бар майлы картиналарға ұқсады. Пенелопа Кертис 2010 жылғы көрме каталогында: "Ештеңе болмайды; уақыт кестесі жоқ, көз алдымыздағыдан басқа ешқандай әңгіме жоқ" деп жазды. Осы новаторлық туындыларының мысалдары Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында, Барселонадағы қазіргі заманғы өнер мұражайында (MACBA) және Париждегі Помпиду орталығында сақтаулы. 1980-жылдардың басынан бастап Бустаманте әртүрлі медиаларды үйлестіріп, фотосурет, мүсін және сурет салуды біріктіретін туындылар жасады. 1983 жылы ол суретші Бернард Базилемен танысып, үш жылдық ынтымақтастыққа кірісті. Осы кезеңде екеуі "BazileBustamante" бірлескен қолтаңбасымен концептуалды туындылар жасады. 1986 жылдан бастап Бустаманте жеке жұмыс істеді және фотосурет пен мүсін арасындағы шекараны зерттеуге белсенді түрде кірісті. Оның нәтижелері 1990 жылы Париждегі Музейде ("Paysages Intérieurs") жеке көрмеде көрсетілді. 2010 жылы Эмма Декстер Бустаманте атауларының маңыздылығын атап өтті: "Оның фотосуреттерін "Табло", ал картиналарын "Панорама" деп атауы, Бустаманте өзінің практикасында ойыншылдық және түсініксіздікті ынталандыратынын көрсетеді". 1987 жылы ол Германияның Кассель қаласында өткен VIII Documenta көрмесіне, сондай-ақ 1992 және 1997 жылдары да шақырылды. 1994 жылы Нидерландыдағы Кроллер-Мюллер мұражайы мен мүсіндер паркі модернист сәулетші Геррит Ритвельд жасаған павильоны үшін көрме тапсырды. 1990-жылдары Бустаманте қабырғаға болат тіреулермен бекітілген, жібек басылған плексигластан жасалған қалың, скульптуралық тақталарда суреттер сериясын жасады. Оның нәтижелері 1998 жылы Лондонның Тейт галереясында жеке көрмеде көрсетілді ("Something is Missing" тақырыбымен). 2003 жылы ол 50-ші Венеция биенналесінде Францияны өкілдік етті. Ол француз павильонының ортасында үлкен мүсін және дәстүрлі суреттерге ұқсайтын бірнеше ірі форматты фотосуреттерді көрсетті. 2006 жылы музей директоры Экхард Шнайдер Австриядағы Брегенц өнер үйінде "Beautifuldays" атты жеке көрме ұйымдастырды. Бустаманте туындылары мұражайдың төрт қабатын алып жатты, ал жарықтандыру орнатылымы ғимараттың сыртқы құрылымын ерекшелендірді. 2007 жылы ол американдық суретші Эд Рушамен бірге Страсбургтегі қазіргі және заманауи өнер мұражайында көрме өткізді. 2011 жылы ол Эрик де Чейзидің кураторлығымен Римдегі Вилла Медичиде жеке көрме өткізді және Эдинбургтегі Фрутмаркет галереясында және сонымен бірге Лидстегі Генри Мур институтында "Dead Calm" атты кең ауқымды көрме ұсынды. Каталогта Эмма Декстер былай деп жазды: "Бустаманте әдісі медиа арасындағы олқылықтарды, екіұштылықтарды және сәйкестіктерді зерттеуге, әр медианың шегінуінің жұқалығын немесе беріктігін сынауға, әрқашан оларды қайта анықтауға және жаңаша құруға бағытталған". 2015 жылдың қыркүйегінде ол Париждегі Сәндік өнер мектебінің директоры болып тағайындалды. 2016 жылдың 7 желтоқсанында Бустаманте Париждегі Сәндік өнер академиясының мүшесі болып сайланды, суретші Зао Ву Кидің (1920–2013) орнын басты.
He first entered the world of art in the mid 70s, when he was employed as an assistant by the photographer William Klein. In 1978 he began to produce huge color photographs landscapes near Barcelona. Entitled Tableaux, they looked like oil paintings with wooden frames. Penelope Curtis wrote in an exhibition catalogue of 2010: "Nothing is happening; there is no timetable, there is no narrative, other than what is in front of our eyes." Examples of these pioneering works are owned by the Metropolitan Museum of Art in New York, Barcelona Museum of Contemporary Art (MACBA) and the Centre Pompidou in Paris. From the beginning of the 1980s, Bustamante was merging different media, producing work that straddled photography, sculpture and painting. In 1983 he met the artist Bernard Bazile and began a three year collaboration during which the pair created conceptual works bearing the joint signature BazileBustamante. From 1986, Bustamante worked on his own and became heavily involved in exploring the boundaries between photography and sculpture. The results were shown in a personal exhibition at the Musée d'Art Moderne de Paris in 1990 (Paysages Intérieurs). In 2010 Emma Dexter noted the importance of Bustamante's titles: "Call ing his photographs Tableaux and his paintings Panorama suggests that Bustamante encourages a playful ambiguity and elusiveness in his practice." In 1987 he was invited to take part in the VIII Documenta exhibition in Kassel in Germany, and again in 1992 and 1997. In 1994 the Kröller Müller Museum and sculpture park in the Netherlands commissioned an exhibit for its pavilion designed by the modernist architect Gerrit Rietveld. In the 1990s Bustamante experimented with a series of paintings on thick, sculptural sheets of silk screened Plexiglas fastened to the wall with steel brackets. The results were shown at a solo exhibition at the Tate Gallery in London in 1998 (title: Something is Missing). In 2003, he was appointed to represent France at the 50th Venice Biennale. He exhibited a huge sculpture at the center of the French pavilion and some large photographic portraits resembling traditional painted portraits. In 2006, the museum director Eckhard Schneider organized a solo exhibition entitled Beautifuldays at the Kunsthaus Bregenz in Austria. Bustamante's works occupied the four floors of the museum and a lighting installation highlighted the external structure of the building. In 2007, he jointly exhibited with the American artist Ed Ruscha at the Strasbourg Museum of Modern and Contemporary Art. In 2011, he had a solo exhibition in Villa Medici in Rome curated by Éric de Chassey, and presented an extensive show of his work entitled Dead Calm, both at the Fruitmarket Gallery in Edinburgh and at the same time at the Henry Moore Institute in Leeds. In the catalogue Emma Dexter wrote: "Bustamante's approach seeks to ex plore the gaps, ambiguities and correspondences between media, testing the thinness or robustness of the delineation of each medium, aiming always at their redefinition and reinvention." In September 2015, he was appointed director of the École des Beaux Arts in Paris. On 7 December 2016, Bustamante was elected member of the Académie des Beaux Arts in Paris, taking the place of the painter Zao Wou Ki (1920–2013).
Оқыту
1990 жылдан 1995 жылға дейін Бустаманте Амстердамдағы Rijksakademie van Beeldende Kunsten-де оқытумен айналысты. 1996 жылдан бастап Париждегі École nationale supérieure des Beaux-Arts мектебінде сабақ берді. 2009 жылдан 2015 жылға дейін Мюнхендегі Akademie der Bildenden Künste сурет классының жетекшісі болды.
From 1990 to 1995 Bustamante taught in the Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. From 1996 taught at the École nationale supérieure des Beaux Arts in Paris. From 2009 to 2015 he was head of the painting class at the Akademie der Bildenden Künste in Munich.