Кортеней Илберт: Британдық заңгер және мемлекеттік қызметкердің өмірі мен қызметі
Courtenay Ilbert
Сер Коуртени Илберт: британдық заңгер, Үндістан вице-королінің кеңесшісі, Парламенттік кеңесші және Коммуналар үйінің хатшысы. Өмірбаяны мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық заңгер және мемлекеттік қызметкер Сэр Куртенэй Перегрин Ильберт (12 маусым 1841 – 14 мамыр 1924) – көп жылдар бойы Үндістанның вице-королі кеңесіне заң кеңесшісі қызмет еткен, содан соң Англияға оралған көрнекті британдық заңгер және мемлекеттік қызметкер. Оның кейінгі мансабында Бірінші парламенттік кеңесші (1899–1902) және 1902 жылдан 1921 жылға дейін Халық палатасының хатшысы қызметін атқарды.
British lawyer and civil servant
Sir Courtenay Peregrine Ilbert, (12 June 1841 – 14 May 1924) was a distinguished British lawyer and civil servant who served as legal adviser to the Viceroy of India's Council for many years until his eventual return from India to England. His later career included appointments as the First Parliamentary Counsel (1899–1902) and as Clerk of the House of Commons from 1902 to 1921.
Ерте өмір және мансап
Ильберт Девон қаласындағы Кингсбриджде, Тюрлстоун шлютері Артур Ильберт пен Роза Эннның (Лоуман Грин, Тивертон, Девонның Джордж Уэльш Оуэннің қызы) отбасында дүниеге келген. Ол 1852–60 жылдары Марлборо колледжінде, ал кейін Оксфордтың Баллиол колледжінде білім алған, онда Гертфорд, Ирландия, Крейвен және Элдон стипендияларын жеңіп алған. Ол классикалық модерациялар және literae humaniores пәндері бойынша бірінші сыныптық диплом алды және 1864 жылы Баллиолдың мүшесі болып сайланды, онда 1871 жылдан 1874 жылға дейін бурсар қызметін атқарды. 1865 жылғы Майклмас семестрінде Оксфорд одағының президенті болды.
Ilbert was born at Kingsbridge, Devon to the Reverend Peregrine Arthur Ilbert, rector of Thurlestone, and Rose Anne (daughter of George Welsh Owen, of Lowman Green, Tiverton, Devon). He was educated at Marlborough College (1852–60) and at Balliol College, Oxford, where he won the Hertford, Ireland, Craven, and Eldon scholarships. He took first class honours in classical moderations and literae humaniores and was elected a fellow of Balliol in 1864, where he was Bursar from 1871 to 1874. He was President of the Oxford Union in Michaelmas 1865.
Заң мансабы
1869 жылы Ильберт Линкольн қонақүйінің адвокатурасына қабылданды және мүлік құқығы саласында тәжірибе жинады, оның ішінде сенімхаттар мен басқа да құжаттарды дайындауға ерекше назар аударды. Оның құжат дайындау саласындағы шеберлігі сэр Генри Трингтің назарын аударды, ол оны заң жобаларын әзірлеуге шақырды. Оның қатысуымен 1881 және 1883 жылдарғы Заң актілерін қайта қарау және азаматтық іс жүргізу туралы заң жобасы дайындалды. Үндістанның вице-королі Рипон маркизі Лорд Маколей, сэр Генри Мэн және сэр Джеймс Фитцджеймс Стивен сияқтылардың орнына вице-король кеңесінің заң жөніндегі мүшесі болу үшін жаңашыл конституциялық заңгер және либералды іздеді. 1882 жылы Үндістанның мемлекеттік хатшысы Лорд Хартингтонның шақыруымен Ильбертке бұл лауазым ұсынылды, ол 1886 жылға дейін қызмет еткен Үндістанға аттанды. Үндістанда Ильберт көптеген маңызды заң жобаларын жасады, бірақ ең танымал заң жобасы – оның атымен аталатын Ильберт заң жобасы болды. 1883 жылы Ильберт ұсынған бұл заң жобасы еуропалық емес судьялар мен сессия судьяларына «Еуропалық британдық азаматтарды» соттауға рұқсат беруді көздеді, бұл бұрынғы заңнамамен тыйым салынған еді. Бұл ұсынысқа Үндістандағы еуропалықтардың реакциясы өте теріс болды, бұл өз кезегінде үнділік ұлтшылдықтың өсуіне серпін берді. Ұлыбританиядағы жағдай көбірек екіұшты болды: заң жобасын кейбір адамдар, әсіресе Ильберттің ізашары сэр Джеймс Фитцджеймс Стивен сынға алды, бірақ Ұлыбританияда да заң жобасына қолдау көрсетілді. Осы даудың нәтижесінде заң жобасына маңызды түзетулер енгізілді. Ильберттің заң жобасын жеке қаншалықты қолдағаны белгісіз: Р.К.Дж. Кокс Ильберт заң жобасының принциптерін мақұлдаған, бірақ оның саяси тиімділігіне күмән келтіргенін болжады. Ол 1921 жылға дейін осы қызметте болды. 1872-73 жылдары Джеймс Брайспен бірге Исландиядағы Хекла және Пиренейдегі Вигнемель тауларына экспедиция жасады. Ильберт Шымла қаласында, Чапсли үйінде тұрғанда 1885 жылы Шымла табиғаттану қоғамын құрды, бірақ 1886 жылы Шымладан кеткеннен кейін ұйым таратылды. Ильберт 1924 жылдың 14 мамырында Букингемширдегі Траутвеллс үйінде әйелі қайтыс болғаннан кейін бірнеше айдан кейін дүние салды.
Ilbert was called to the Bar by Lincoln's Inn in 1869, and began to practice in property law, with an emphasis on drafting trusts and other documents. His expertise as a draftsman attracted the attention of Sir Henry Thring who invited him to help prepare bills: among his bills he helped to prepare were the Statute Law Revision and Civil Procedure Act of 1881 and 1883. The Viceroy of India, the Marquess of Ripon sought an imaginative constitutional lawyer and a Liberal to become the Law Member of the Viceroy's Council, in succession to the likes of Lord Macaulay, Sir Henry Maine, and Sir James Fitzjames Stephen. At the invitation of Lord Hartington, Secretary of State for India, Ilbert was offered the position in 1882 and proceeded to India, where he served until 1886. During his time in India, Ilbert drafted many important pieces of legislation, but by far the most famous was his eponymous Ilbert Bill. Introduced by Ilbert in 1883, the Bill proposed to allow non European Magistrates or Sessions Judges to try "European British subjects", something which existing legislation did not allow. European reactions in India to the proposal were extremely hostile, which in turn stimulated the growth of Indian nationalism. The response in Britain was more divided: the Bill was criticized by some, notably by Ilbert's predecessor Sir James Fitzjames Stephen, but the Bill received substantial support in Britain as well. As a result of the controversy, the bill was significantly amended. The extent of Ilbert's personal support for the Bill are unclear: R. C. J. Cocks speculated that Ilbert approved of the principles the Bill embodied, but was dubious as to its political expediency. and he served as such until 1921. the Hekla in Iceland and the Vignemale in the Pyrenees in 1872–73 with James Bryce. When Ilbert lived in Simla, at Chapslee house, he founded a Simla Natural History Society around 1885 but the organization dissolved when he left Simla in 1886. Ilbert died a few months after the death of his wife at his home in Troutwells, Buckinghamshire on 14 May 1924.
Құрметтер
Ильберт 1895 жылы Үндістан Жұлдызы орденінің командирі, 1908 жылы Бат орденінің командирі, ал 1911 жылы Бат орденінің Ұлы крестінің командирі атанды. Ол 1903 жылы Британ академиясының алғашқы мүшесі болды.
Ilbert was invested as a Knight Commander of the Order of the Star of India in 1895, as a Knight Commander of the Order of the Bath in 1908, and as a Knight Grand Cross of the Order of the Bath in 1911. He was a founding Fellow of the British Academy (1903).
Жарияланған еңбектер
Ильберт заңдар мен заң шығару процесін зерделеді және парламенттік және заңнамалық тәртіптер мен тарих туралы бірнеше кітап жазды, олар жоғары бағаланды. Сэр Карлтон Кемп Аллен сияқты заңгерлер оның парламенттік тәртіптердегі біліміне жоғары баға берді, бірақ оны көне деп санады. Ол үкіметтік бастамалардың заңмен реттелетін түрлерге қалай өзгеретінін көрсетті, бірақ көптеген адамдар Ильберттің заңнамалық кемшіліктерді түзету үшін қоғамдық пікірге сенуі ескірген және өткен заманға жатқан деп есептеді. 1904 жылғы Романс лекциясы. 2-басылым, 1920 жыл. 3-басылым, Оксфорд, 1948 жыл.
Ilbert reflected on laws and law making and wrote several books on parliamentary and legislative procedure and history that were highly regarded. Jurists like Sir Carleton Kemp Allen praised his knowledge of parliamentary procedure but felt he was outdated. He pointed out to how government initiatives were modified into legally actionable forms but manyconsidered Ilbert to be outdated and old fashioned in putting faith in public opinion to exert corrective action on legislative abuses. The 1904 Romanes Lecture. 2nd ed, 1920. 3rd ed, Oxford, 1948.