Барбара Боксердің "Жүгіру уақыты" романы – Калифорниялық сенатордың сот төрелігі үшін күресі, саяси тартыстар мен 70-ші жылдарға саяхат! Кітап туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
A Time to Run – сенатор Барбара Боксер мен Мэри Роуз Хейздің бірлесіп жазған саяси романы. Ол Chronicle Books баспасынан шығарылды және 2005 жылдың соңында, әртүрлі және көбінесе партиялық бағыттағы сын-пікірлермен жарияланды.
A Time to Run is a political novel written by Senator Barbara Boxer with Mary Rose Hayes. It was published by Chronicle Books and released late in 2005, to mixed and frequently partisan reviews.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Бұл оқиға қазіргі заманда өтеді, 1970 жылдардың басына дейінгі кезеңдерге маңызды кері оралулармен бірге. Басты кейіпкер – Элен Фишер, Калифорния штатының либералды сенаторы. Ол консервативті президенттің Жоғарғы Сотқа өте консервативті әйел судьяны тағайындау мәселесі бойынша қиын заңдық күреске дайындалып жатыр. АҚШ-тың ресми және бейресми үкіметтік процестерінің көптеген нюанстары арасында Боксер өзінің кейіпкерінің дилеммасын және оның өткенін бірдей ашады. Бұл дилемманы оңшыл көзқарастарға ие журналист Грег Хантер ұсынады. Хантер – сенатордың өткенінен таныс адам. Олар колледж кезінде махаббатта болған, бірақ ол сенатордың бөлмедесі Джошуа Фишерге ұтылып қалған. Кейін Джошуа сенаторлық үгіт науқаны барысында қаза болады; Элен оның орнына түсіп, жеңіске жетіп, саяси мансабын бастайды. Енді Хантер қайта оралды, және ол сот судьясын тағайындауға кедерес келтіретін ақпарат әкелді. Фишер Хантер туралы жаңа мәліметтерді біліп, оның ниетіне қатысты негізді күмәндік білдіреді.
The story is set in the present day, with significant flashbacks to times beginning in the early 1970s. The protagonist is Ellen Fischer, a liberal senator from California. She is preparing for a difficult legislative battle over the conservative president's nomination of a deeply conservative female judge to the Supreme Court. Amid numerous particulars of the informal and formal governmental process in the United States, Boxer unfolds her heroine's dilemma and her past simultaneously. The dilemma is presented by a journalist, Greg Hunter, with pronounced right wing views. Hunter is a figure from the senator's past. They had been lovers while he was in college; he lost her to his roommate, Joshua Fischer. Joshua later dies in the middle of a campaign for Senate; Ellen steps into his place and wins, launching her political career. Now, Hunter has returned, bringing with him information that could derail the judicial nominee's appointment. Fischer is buffeted by new revelations about Hunter and a well founded distrust of his motives.
Әдеби мәні және сын
Кітап басқа саясаткерлердің, мысалы, Ньют Гингрич пен Джимми Картердің романдарына ұқсас көңіл-күймен қабылдады. Боксердің журналист ретінде алғашқы тәжірибесі мен Роуздың көмегіне қарамастан, ол кәсіби жазушы емес, құлшыныспен жазған адамның еңбегі ретінде қабылданды. Төмен үміттер кейбір рецензенттердің көңілін қалдыруына кедергі келтірмеді, ал пікірлер көбінесе партиялық бағыттар бойынша екіге бөлінді. The Wall Street Journal және National Review романның "қиын" сюжеті, әсем әдеби тілі және кейбір грамматикалық қателерді сынады. Орталық және солшыл басылымдар бұл кемшіліктерді көбірек сабырмен атап өтті; Сан-Франциско хроникасында Дэниел Хэндлер Боксер сенатор болғаннан гөрі жақсы романист екенін әзілдеп айтты.
The book was received in the spirit that has greeted other politicians' novels, such as those by Newt Gingrich and Jimmy Carter. It was received as the work of an enthusiastic amateur rather than a professional writer, despite Boxer's early experience as a journalist and the assistance of Rose. Low expectations did not prevent some reviewers from being disappointed with responses often appeared to be split on party lines. The Wall Street Journal and National Review lambasted the novel's "convoluted" plot, purple passages, and occasional grammatical errors. Center and left publications noted these flaws with more equanimity; in the San Francisco Chronicle, Daniel Handler joked that Boxer made at least as good a novelist as she would have made a senator.