Джон Брайтман: Британдық заңгер және судьяның өмірбаяны

Кіріспе

Британдық адвокат және судья Джон Ансон Брайтман, Барон Брайтман, ПК (20 маусым 1911 – 6 ақпан 2006) – британдық адвокат және судья, ол 1982 жылдан 1988 жылға дейін заң лорды қызметін атқарды.

Ерте өмір және мансап

Брайтман Гертфордширдің Сандридж қаласында, заңгер Уильям Генри Брайтман мен Минни Бостон Брайтманның (құрметті Way) ұлы болып дүниеге келді. Ол Кенттегі Дун Хаус мектебінде, Марлборо колледжінде және Кембридждегі Сент-Джонс колледжінде білім алды, онда құқық танымын оқыды. 1932 жылы Линкольн қонақүйінде адвокаттық құқық алды. Содан кейін ол Фергус Мортонның кеңсесіне қосылды, кейін заң лорды болды, және Канцелярия сотында тәжірибе жинады. 1970 жылы Брайтман Жоғары сот судьясы болып тағайындалды және әдеттегідей рыцарьдық атақпен Канцелярия бөліміне бекітілді. 1971 жылы ол Джон Дональдсон, Барон Дональдсон және Лорд Томсонмен бірге Эдвард Хит үкіметінің кәсіподақтардың ықпалын шектеу үшін құрған Ұлттық өнеркәсіптік қатынастар сотының (NIRC) үш судьясы болды. 1972 жылы ол Бобби Мур мен Джефф Херст 1966 жылғы әлем чемпионатында Англия футбол командасының жеңісінен кейін алған бонустар мен ақшалай сыйлықтарынан табыс салығын төлеуге міндетті емес деп шешті. 1974 жылы, әлі де Жоғары сот судьясы болып жұмыс істеген кезде, ол Антон Пиллер KG компаниясының күдіктінің мүлкін іздеу үшін сұраған сот бұйрығын қабылдамады, себебі ол дәлелдерді жоюы мүмкін еді. Лорд Деннингтің апелляциялық соты оның шешімін жоққа шығарды, нәтижесінде бүгінге дейін қолданылып келе жатқан Антон Пиллер бұйрығы пайда болды. NIRC-дегі әріптесі Джон Дональдсон сияқты, Брайтман да 1979 жылғы жалпы сайлауда Тэтчердің жеңісінен кейін ғана Апелляциялық сот судьясы болып тағайындалды. Брайтман 1982 жылдың 12 наурызынан бастап, Дональдсон Роллз шебері болып тағайындалған жылы, Хэмпшир графтығындағы Ибторптың Бароны Брайтман атанды және Лордтар палатасында өмірлік жұрт ретінде отырды. 1983 жылы Брайтманның алғашқы шешімдерінің бірі – Энн Маллалиу (кейін баронша Маллалиу) сот киімінің құны үшін салық жеңілдігіне құқылы емес деп тану болды. Ол сондай-ақ Furniss v. Доусон ісінде салық төлеушіге қарсы шешім шығарды; 1984 жылғы шахтерлер ереуілі кезінде қаза тапқан такси жүргізушісінің ісі бойынша R v Hancock and Shankland ісінде адам өлтіру туралы үкімді күшінде қалдырды, сонымен қатар адам өлтіру үшін қажетті ниеттің өлшемдерін өзгертті; және 1988 жылы Spycatcher туралы газет мақалаларын тыйым салу туралы үкіметтің өтінішін қабылдамаған көпшілік шешімге қосылды.

Brightman was born in Sandridge, Hertfordshire, the son of William Henry Brightman, a solicitor, and of Minnie Boston Brightman, née Way. He was educated at Doon House School in Kent, Marlborough College, and St John's College, Cambridge, where he read law. He was called to the bar at Lincoln's Inn in 1932. He then joined the chambers of Fergus Morton, later a law lord, and practised at the Chancery bar.]] Brightman was appointed a High Court judge in 1970 and assigned to the Chancery Division, receiving the customary knighthood. In 1971, he joined John Donaldson, Baron Donaldson and Lord Thomson as the three judges of the National Industrial Relations Court (NIRC), set up by the government of Edward Heath to reign in the power of the trades unions. In 1972, he decided that Bobby Moore and Geoff Hurst need not pay income tax on bonuses and cash gifts received following the victory of the England football team in the 1966 World Cup. In 1974, while still a High Court judge, he refused Anton Piller KG the court order that it requested to search the premises of a defendant to prevent the defendant from destroying potential evidence. He was overruled by Lord Denning's Court of Appeal, giving rise to the Anton Piller order that remains in use today. Like his colleague on the NIRC, John Donaldson, Brightman had to wait until shortly after Thatcher won the 1979 general election in 1979 to be appointed as Lord Justice of Appeal. Brightman became a Lord of Appeal in Ordinary and life peer, sitting in the House of Lords as Baron Brightman, of Ibthorpe in the County of Hampshire, from 12 March 1982, the same year that Donaldson was promoted to become Master of the Rolls. One of Brightman's first judgments, in 1983, was to decide that Ann Mallalieu (later Baroness Mallalieu) was not entitled to a tax deduction for the cost of her court dress. He also ruled against the taxpayer in the case of Furniss v. Dawson; upheld the manslaughter verdict in R v Hancock and Shankland, the case of a taxi driver killed during the 1984 miners' strike, modifying the test of intent required for a conviction of murder; and joined the majority judgment that refused to grant the government an order banning on newspaper articles about Spycatcher in 1988.

Жеке өмір

1945 жылы ол Роксана Амбатиелоға үйленді және олардың бір ұлы болды.