«Қалай болды, Доу Джонс?» мюзиклі — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

How Now, Dow Jones – американдық музыкалық комедия, «Оскар» жүлдесінің иегері Элмер Бернштейн, «Тони» жүлдесіне ұсынылған Кэролин Ли және Макс Шульманның туындысы. Алғашқы Бродвей қойылымы 1967 жылдың желтоқсан айында өтті. 2009 жылдың тамызында Бродвейден тыс жерде сыншылардың жоғары бағасын алған жаңартылған нұсқасы көрсетілді. «How Now, Dow Jones» Уолл-стриттегі оқиғаларды қамтиды және «Дау Джонс» индексінің көрсеткіштерін жариялайтын Кейт туралы әңгімелейді. Оның күйеуі «Дау Джонс» индустриалды орташа көрсеткіші 1000-ға жеткенше оған үйленбейді.

Бастапқы актерлер мен кейіпкерлер

Кейіпкерлер Бродвей (1967) Синтия Пайк Бренда Ваккаро Чарли Матсон Тони Робертс Кейт Монтгомери Марлин Мейсон Уильям Фостер Уингейт Хайрам Шерман Сенатор МакФетридж Барнард Хьюз Миссис Каллахан Люси Ланкастер Миссис Клейн Фрэн Стивенс Брэдбери Рекс Эверхарт Доктор Гилман Сэмми Смит Миссис Миллхаузер Шарлотта Джонс Сью Эллен Дженнифер Дарлинг Доу Стэнли Симмондс Джонс Мартин Амброуз

Өндірісі мен тарихы

"How Now, Dow Jones" Бродвейге дейін қаладан тыс қойылымдарда көптеген қиындықтарды бастан өткерді. Бастапқы режиссер Артур Пенн продюсер Дэвид Меррикпен бұрын жұмыс істемеген тәжірибелі Джордж Эбботтың пайдасына қызметтен босатылды. Сол сияқты, хореограф Гиллиан Линннің орнына жас Майкл Беннет келді, бірақ ол титрде көрсетілмеді. Бірнеше музыкалық номерлер алынып тасталды немесе қайта жазылды. 1967 жылғы 10 қарашадағы New York Times газетінде актерлердің бірі бір әнді "бес рет өзгерткенін" айтты. Әннің атауы көрсетілмеген, бірақ "That's Music", сондай-ақ "Music to My Ears" немесе "Music to Their Ears" әні деп күдіктенді. Дегенмен, "Gawk, Tousle and Shucks" әні осы сезімді қайталай отырып, жойылды. Бродвейдегі түпнұсқалық қойылым 1967 жылғы 7 желтоқсанда Лунт Фонтанн театрында ашылып, 220 қойылым мен 19 алдын ала көрсетілімнен кейін 1968 жылғы 15 маусымда жабылды. Дэвид Мерриктің қойылымын Джордж Эббот режиссерлік етті, ал хореографияны Гиллиан Линн жасады (бірақ ол Майкл Беннеттпен ауыстырылды, ол титрде көрсетілмеді).

Басқа жерде, "Step to the Rear" әні танылып, Мэрилин Мэйге Billboard Easy Listening чартында үлкен жетістік әкелді, онда ол екінші орынға жетті. Ән 1969 жылғы модельдегі Lincoln Mercury автомобильдерінің теледидарлық жарнамаларында және 1968 жылғы Хьюберт Хамфридің президенттік науқанында қолданылды. Ән Оңтүстік Каролина университетінің "The Fighting Gamecocks Lead the Way" әніне бейімделді. Түпнұсқалық сценарий 1968 жылға қатысты маңызды және мәдени сілтемелерге толы. Пьесадағы бір көрініс – қойылымда басқа жерде қолданылмаған декорациялар, костюмдер мен актерлерді қажет ететін – сол кездегі Dreyfus Fund жарнамасының күрделі пародиязы болды, онда метродан арыстан шығып, Уолл-стрит көшесімен қадам басады. Көптеген әзілдер көрермендердің Lane Bryant және The Graduate дүкендерімен таныстығына байланысты. Пьеса Уильям Голдманның "The Season: A Candid Look at Broadway" кітабында сипатталған. Голдман бұл пьесаның жұлдыздары жоқ қойылым үшін үлкен қызығушылық тудырғанын байқады, ол оны қор нарығы туралы әзілді мюзикл болғанымен түсіндірді, сондықтан театрға келуші әйелдерге сату оңай болды. Ол былай деді: "Шоу барлық күш-жігерге қарамастан, жақсы қабылданбады, бірақ алдын ала сатылымның арқасында көрсетілді; ақшасын қайтаруға жеткілікті емес, бірақ ол маусым бойы жалғасты. Аты-жөні жоқ, орташа деңгейдегі музыкасы мен сенуге қиын сюжеті бар бұл шоу ашылған түні жарты миллион доллар жинады. Неге екенін білесіз бе? (Атауы себебі.)" Кен Мандельбаум: "Соғыстан кейінгі мюзиклдерде одан ақымақ сюжет болды ма? Неге бәрі Кейттің өтірігіне сенеді? Қор нарығында оның өтірік айтып жатқанын ешкім байқамайды ма? Неге Чарли басында өзін-өзі өлтіруге тырысады? Неге екінші акт болмады? Абсурдты сюжетті ескере отырып, "How Now, Dow Jones" табысқа жете алмайды." Ол "компенсациялар" бар екенін де айтты: "Ваккаро өте көңілді болды, ал оның "He's Here" номері шоудың басты бөлігі болды. "Walk Away" - күшті баллада, ал Тони Робертс еврей жесірлерінің тобын бастаған "Step to the Rear" - өндірістің керемет номері болды. Музыкалық топта да сәтсіз номерлер болды, бірақ шоудың бастапқы идеясын ескере отырып, ешқандай музыка немесе қойылым "How Now, Dow Jones" жұмыс істеуіне көмектесе алмайды."

Elsewhere, one of the songs, "Step to the Rear", caught on, and gave Marilyn Maye a major hit on Billboard Easy Listening chart, where it peaked at number two. The song was used in Lincoln Mercury television commercials for its 1969 model year cars, and Hubert Humphrey's campaign for president in 1968. The song was adapted into the fight song of the University of South Carolina under the title "The Fighting Gamecocks Lead the Way". The original script is full of topical and cultural references highly specific to 1968. One entire scene in the play—requiring a set, costumes and actors not used anywhere else in the production—was an elaborate parody of a then current Dreyfus Fund commercial depicting a lion emerging from a subway to stride down Wall Street, and many jokes rely on audience's familiarity with the store Lane Bryant and The Graduate. The play was profiled in the William Goldman book The Season: A Candid Look at Broadway. Goldman noted the play had a huge advance for a production without notable stars, which he attributed to the fact it was a musical about the stock market that was intended to be funny, and thus easier to sell to theatre party ladies. He said "The show, for all the effort, was not well received, but because of its advance sale, it ran; not long enough to make its money back, but it lasted the season. This show, with no names and a mediocre score and a premise beyond credulity, had a cool half million in the till the night it opened. Care to guess why? (The title that's why.)" Ken Mandelbaum wrote "Was there a dumber plot in postwar musicals ? Why does everyone believe Kate's lie? Doesn't anyone on the stock market floor realize she's lying? Why is Charley trying to kill himself at the beginning? Why was there no second act at all? Given the absurd plot, not credible for a moment, there was no way How Now, Dow Jones could ever have succeeded." He did feel there were "compensations: Vaccaro was very amusing, and her number "He's Here" was the show's highlight. "Walk Away" was a strong ballad, and "Step to the Rear," with Tony Roberts leading a group of marching Jewish widows, was the requisite showstopping production number. The score also had its share of floppo numbers, but given the show's initial idea, no score or stager could have made How Now , Dow Jones work."