Кіріспе
иттердегі дискоидты қызыл жегіш (DLE) – терідегі базальды жасуша қабатының сирек кездесетін аутоиммундық ауруы. Бұл ауру адамдарда және мысықтарда кездеседі, бірақ иттерде жиірек таралған. Оны алғаш рет 1979 жылы Гриффин және әріптестері иттерде сипаттады. DLE – терідегі қызыл жегіштің (CLE) бір түрі. Иттерде DLE екі түрде кездеседі: классикалық, бетке басым түрі немесе дененің басқа аймақтарына тараған жалпыланған түрі. Дискоидты емес CLE түрлеріне везикулалық CLE, эксфолиативті CLE және мукокутанды CLE жатады. Иттерде ол жүйелік қызыл жегішке (SLE) айналмайды. SLE да теріде белгілер тудыруы мүмкін, бірақ олар екі жеке ауру болып саналады. Иттердегі DLE, адамдардағы SLE-ден Т лимфоциттері орнына плазмалық жасушалардың басымдығымен ерекшеленеді. Симптомдардың күшеюі ультракүлгін сәулелерге ұшыраудың артуымен байланысты болғандықтан, күн сәулесі DLE дамуына ықпал етеді, бірақ кейбір тұқымдар (төменде қараңыз) оған бейім. Пемфигус фолиацеустан кейін DLE иттердегі екінші жиі кездесетін аутоиммундық тері ауруы болып табылады.
Discoid lupus erythematosus (DLE) is an uncommon autoimmune disease of the basal cell layer of the skin. It occurs in humans and cats, more frequently occurring in dogs. It was first described in dogs by Griffin and colleagues in 1979. DLE is one form of cutaneous lupus erythematosus (CLE). DLE occurs in dogs in two forms: a classical facial predominant form or generalized with other areas of the body affected. Other non discoid variants of CLE include vesicular CLE, exfoliative CLE and mucocutaneous CLE. It does not progress to systemic lupus erythematosus (SLE) in dogs. SLE can also have skin symptoms, but it appears that the two are either separate diseases. DLE in dogs differs from SLE in humans in that plasma cells predominate histologically instead of T lymphocytes. Because worsening of symptoms occurs with increased ultraviolet light exposure, sun exposure most likely plays a role in DLE, although certain breeds (see below) are predisposed. After pemphigus foliaceus, DLE is the second most common autoimmune skin disease in dogs.
Симптомдары
Ең көп кездесетін бастапқы белгі – мұрынның қабыршақтануы және түсінің өшуі. Мұрынның беті қалыпты қара тастың орнына тегіс, сұр түсті болып, жараланады. Уақыт өте келе, еріндер, көздің айналасындағы тері, құлақтар және жыныс мүшелері де зардап шегуі мүмкін. Зақымданулар ойық жараға айналып, тіндердің бұзылуына алып келуі мүмкін. Күнге көп көз жазудың артуына байланысты DLE жазда көбінесе нашарлайды.
Диагностика
ДЛЭ күн дерматитімен, пемфигуспен, тері қышымымен және дерматиттің басқа түрлерімен шатастырылуы мүмкін. Айырмашылығын анықтау үшін биопсия қажет. Гистопатологиялық тұрғыдан алғанда, дермоэпидермальды қосылыста қабыну және базальды жасуша қабатының дегенерациясы байқалады. Жергілікті емдеуге кортикостероидтар мен такролимустың қолданылуы кіреді. Ауызға қабылданатын Е витамині немесе омега-3 және омега-6 май қышқылдары да қолданылады. Емге жақын жағдайларда ауызға қабылданатын ниацинамид пен тетрациклин немесе кортикостероидтар, азатиоприн немесе хлорамбуцил сияқты иммундық басу препараттары қажет болуы мүмкін. Емдеу көбінесе өмір бойына созылады, бірақ ұзақ мерзімді ремиссияға жақсы үміт бар.