Эдвард Маршалл Холл: «Ұлы қорғаушы» өмірі мен қызметі
Edward Marshall Hall
Эдвард Маршалл Холл (1858-1927) – ағылшын адвокаты, «Ұлы қорғаушы» атымен танымал. Көрнекті қылмыстық істердегі табысты қорғауларымен көзге түсті. ⚖️👨⚖️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық адвокат (1858–1927)
British barrister (1858–1927)
Сэр Эдвард Маршалл Холл (16 қыркүйек 1858 – 24 ақпан 1927) – сөйлеу өнерінде зор беделге ие болған ағылшын адвокаты. Ол көптеген адамдарды жаһандық қылмыстармен айыптағанда сәтті қорғап, "Ұлы қорғаушы" деп танылды. Маршалл Холл Виктория және Эдвард дәуірлерінің соңында адвокаттықпен айналысты, сол кезде халықтың назары сол кездегі сенсациялық сот процестеріне ауған болатын. Ірі қылмыстық және азаматтық соттар туралы хабарлар күнделікті баспа баспасөзде кеңінен жарияланды. Осының нәтижесінде ол және сол заманғы басқа да табысты адвокаттар кеңінен танымал болды. Оның заңгер емес, шешендік өнерде жақсырақ екеніне қатысты кең таралған сенім, Жоғарғы Сотқа өрлемеуіне себеп болды, бұл оған зор көңіл күйбөзуді келтірді.
Sir Edward Marshall Hall, (16 September 1858 – 24 February 1927) was an English barrister who had a formidable reputation as an orator. He successfully defended many people accused of notorious murders and became known as "The Great Defender". Marshall Hall practised as a barrister in the late Victorian and Edwardian eras, when the public took a great interest in the sensational court cases of the day. Big criminal and civil trials were widely reported on by the popular press on a daily basis. As a consequence, he and other successful barristers of the day became very famous. The widespread belief that he was a much better orator than a lawyer may explain his failure to achieve elevation to the High Court Bench, which was a source of great disappointment to him.
Жеке өмір
Брайтон қаласында көрнекті дәрігер Альфред Холлдың ұлы болып дүниеге келген Маршалл Холл, Регби мектебінде және Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде білім алған. Ол төртінші семестрінен кейін Кембриджді тастап, қазіргі кезде демалыс жылы деп есептелетін Париж бен Австралияға сапар шекті, содан кейін заң білімін аяқтады. 1882 жылы Этель Мунға үйленді. Олардың некесі бақытсыз болды; жұбайлар ешқашан жарасым таппады және көбінесе бөлек өмір сүрді. 1889 жылы заңды түрде ажырасты. Келесі жылы Этель басқа біреуден жүкті болып, жасалмаған аборт салдарынан қайтыс болды; осы оқиғаға байланысты сүйіктісі, аборт жасаған адам және басқа да бірнеше адам Этельдің өліміне кінәлі деп танылды, шулы сот процесі болды. Маршалл Холлдың Этельдің тағдырындағы үлесіне байланысты өкініші оның мансабына терең әсер етті: ол ерлердің зорлық-зомбылығына ұшыраған әйелдерді қорғаудағы құштарлығымен танымал болды. Кейін Генриетта "Хетти" Крюгерге үйленді, олардан Эльна есімді бір қызы болды. Оның ағасы Джон Кресси Холл – бірінші сыныпты крикетші және саудагер. Ағасы бастапқыда бизнесте сәттілікке жеткенімен, кейін Оңтүстік Африкада кедейлікте өмір сүрді. Маршалл Холл оған қаржылай көмек көрсетіп, Архиекон Галл арқылы ақша жіберді, бірақ Джон бұған наразы болды.
Born in Brighton, the son of the eminent physician Alfred Hall, Marshall Hall was educated at Rugby School and St John's College, Cambridge. Unusually, he left Cambridge after his fourth term to embark on what would now be regarded as a gap year in Paris and Australia, before returning to complete his law degree. In 1882 he married Ethel Moon. The marriage was unhappy; the couple were never compatible and were frequently apart. They were legally separated in 1889. The next year Ethel became pregnant by a lover and died of a botched abortion; a seamy, very public lawsuit followed in which the lover, the abortionist, and several others were indicted in respect of Ethel's death. Marshall Hall's guilt over his part in Ethel's fate had a profound effect on his career: he became famous for the impassioned nature of his defences of women maltreated by men. He subsequently married Henriette "Hetty" Kroeger, with whom he had one daughter, Elna. His elder brother was John Cressy Hall, a first class cricketer and merchant. His brother, despite initial business success, later lived in poverty in South Africa. Marshall Hall supported him financially, sending money to him via Archdeacon Gaul, which John resented.
Камден қаласындағы кісі өлтіру
1907 жылғы қарашада Маршалл Холлға "Ұлы қорғаушы" деген атағын қалыптастырған іс бойынша мәлімет берілді. 1907 жылғы 12 қыркүйекте Бертрам Шоу кешке үйіне келгенде бөлмесінің құлыпталғанын көрді. Ол көршісінен кілт алып, кіргенде қалыңдығы Эмили Диммок (Филлис деп танымал) жалаңаш төсекте жатыр, мойны кесілген еді. Пәтерден көп нәрсе ұрланбаған, ал қылмысқа себеп болған нәрсе құпия болды; бұл іс тез арада сенсация тудырды. Инспектор Нилл басқарған полиция тергеуі ақырында Роберт Вудқа бағытталды. Вуд Руби Янгпен қарым-қатынаста болды, ол Диммок бөлмесінен табылған почта карточкасындағы оның қолжазбасын таныды. Вуд Маршалл Холлды қорғаушы ретінде сотқа тартылды. Маршалл Холл және оның шәкірті Уэлсли Орр Вудтың куәлік беруіне қатысты күмәнмен қарады. Бұл алаңдаушылық Маршалл Холлдың алғашқы сауалымен расталды: "Роберт Вуд, сіз Эмили Диммокты өлтірдіңіз бе?" Вуд үндемеді, бұл Маршалл Холлды сұрақты қайта қоюға мәжбүр етті. Вуд: "Бұл абсурд!" деп жауап берді, бұл қазылар алқасын наразылыққа итермеу қаупін тудырды. Вудтың куә ретінде нашар өнер көрсетуіне қарамастан, оның ішінде жоғары дәрежелі қазыналық кеңесшісі сэр Чарльз Мэтьюздың қарсы сұрақтарына дайындық, Маршалл Холл сотты куәларды қатаң тексеруімен және убедительный сөйлеу шеберлігімен таң қалдырды. Оның қорытынды сөзі соншалықты әсерлі болған, бір қазылар алқасы оның аяқталуы кезінде есінен таныған деседі. Сот судьясы Грантэм қорытынды сөз сөйлегенде, күтілген айыптау позициясынан бас тартып, қазылар алқасы Вудты ақтауы керек деп ойлайтынын мәлімдеді. Олар кешкі сағат 19.45-тен 20.00-ге дейін бар болғаны 15 минуттық кеңестен кейін осы шешімге келді. Маршалл Холлдың белсенді қорғауы соттағылардың көпшілігін Вудтың кінәсіздігіне көндірді және Олд Бейлидің сыртында үлкен адамдар жиналды. Бірінші сот залындағы қуаныш сыртта да қайталанды. Лондон театрларындағы қойылымдар үкімді жариялау үшін тоқтатылды, ал сотқа қатысушы болған Бербом Три ханым сахнадан бір хабарлама жасады.
In November 1907 Marshall Hall was briefed in a case which contributed to his reputation as "The Great Defender". On 12 September 1907, Bertram Shaw returned home during the evening to find his room locked. He borrowed a key from a neighbour and, upon entering, found his fiancée Emily Dimmock (known as Phyllis) lying naked on the bed, her throat cut. Nothing much had been taken from the flat, and the motive was a mystery; the case quickly became a sensation. The police investigation, led by Inspector Neill, eventually centred on Robert Wood. Wood was in a relationship with Ruby Young, who recognised his handwriting on a postcard found in Dimmock's room. Wood was put on trial for the murder with Marshall Hall as his defence counsel. Marshall Hall, along with his junior Wellesley Orr, had reservations about Wood giving evidence. This concern was realised when Marshall Hall commenced his examination in chief with: "Robert Wood, did you kill Emily Dimmock?" Wood remained silent, forcing Marshall Hall to repeat the question. Wood then answered, "I mean, it's ridiculous. "; a response which risked antagonising the jury. Despite Wood's poor performance as a witness, including cross examination from senior Treasury Counsel, Sir Charles Mathews, Marshall Hall impressed the court with his rigorous cross examination of witnesses and convincing oratory style. His closing statement was reported to have been so persuasive that a juror apparently fainted during its conclusion. Mr Justice Grantham, mid summing up, departed from the pro conviction stance he was expected to take and made it clear he thought the jury should acquit. They did so after retiring for only 15 minutes between 7.45 and 8pm. Marshall Hall's spirited defence had persuaded almost all in the court of Wood's innocence and caused a large crowd to gather outside the Old Bailey. The huge cheer that went up in courtroom number one was repeated outside. Performances in London theatres were stopped for the verdict to be announced, one announcement was delivered from the stage by Mrs Beerbohm Tree who had been a spectator in the court.
Жасыл велосипед қалтасы
Ең танымал істердің бірі – 1919 жылы Лестер маңында болған, "Жасыл велосипед ісі" деп белгілі R v Light ісі. Маршалл Холл айыпталушыға қарсы үлкен дәлелдер болғанына қарамастан, оны ақтады. Дәлелдерге мыналар кірді: айыпталушы Рональд Лайттың құрбан болған Белла Райтпен бірге жасыл велосипедте жүргені куә болған; ол бір кезде оны өлтіруге қолданылған револьверге ұқсас револьверге ие болған; барлық анықтамалық нөмірлерін жойғаннан кейін сол жасыл велосипедті каналға тастаған; сондай-ақ, кісі өлтіруге қолданылған револьвер түріне арналған қаптама мен оқ-дәрілерді тастаған. Ол полицияға өтірік айтқан. Дәлелдердің толық мәтіні мен адвокаттың ұсыныстары сақталмаған, бірақ Маршалл Холлдың қорытынды сөзінен қалған бөліктерінен, ол айыптау тарапының іс теориясының болмауынан пайдаланып, олардың ісін логикалық аяқтауға жеткізіп, оны жоққа шығарды. Ол айыптау ісінің тек қана кісі өлтірудің алдын ала жоспарланған жағдайында ғана тұрғанын айтты. Шындығында, құрбанның куәлігінен алынған мәліметтер бойынша, Рональд Лайт Белла Райтқа белгісіз болған. Олай болса, ол қалай оның өлтіруін жоспарлай алады? Маршалл Холл осы және басқа да көптеген мәселелерді пайдаланып, қазылар алқасын Лайттың кісі өлтіруші екеніне сенімді бола алмайтынына көндірді. Қазылар алқасы үш сағаттан астам уақыттан кейін бірауыздан кінәлі емес деп шешім шығарды.
One of the most famous cases was R v Light, known as the Green Bicycle Case, which took place near Leicester in 1919. Marshall Hall obtained an acquittal, despite what seemed like overwhelming circumstantial evidence against the defendant. This evidence included: the fact that the defendant, Ronald Light, had been seen cycling with the victim, Bella Wright, on the day of her death, on a green bicycle; had possessed at one time a revolver similar to the one used to fire the shot that killed her; had discarded that green bicycle in the canal after filing off all of the identifying numbers; and had thrown away a holster and ammunition for the type of revolver used in the murder. He also lied to the police. A full transcript of the evidence and submissions of counsel do not appear to have survived, but from what remains of the closing speech of Marshall Hall, he took advantage of the Crown's lack of a case theory to take their case to its logical conclusion and then demolish it. He submitted that the prosecution case only held together if the entire murder was premeditated. It was the prosecution evidence, indeed the hearsay evidence of the dead victim, that Ronald Light was not known to Bella Wright. How could he then have planned her murder? Marshall Hall used this, and many other points to persuade the jury that they could not be sure that Light was the murderer. The jury returned a unanimous verdict of not guilty after a little over three hours.
Басқа жағдайлар
1894 жылы ол клиентін өлтіргені үшін айыпталған австриялық жезөкше Мари Германды қорғады; Маршалл Холл қазылар алқасын бұл адам өлтіру емес, қасақана кісі өлтіру ісі деп сендірді. Өзінің сот-медициналық білігін толық пайдаланғанымен, бұл іс қазылар алқасына: "Оған қараңыз, мырзалар, Құдай оған мүмкіндік бермеді, сіздер де бермейсіздер ме?" деген эмоционалды тілегімен есте қалды. 1901 жылы ол Герберт Джон Беннетті Ярмут-Бич ісі бойынша қорғады. Беннет әйелі Мэриді Алис Медоузға үйлену үшін өлтірді деген айып тағылды. Соттың соңғы кезеңінде Маршалл Холл Шолто Дуглас атты куәгерді ұсынды, ол Беннетті Бекслиде, Ярмаутқа соңғы пойыз кеткеннен кейін кездестіргенін айтты. Дуглас шыншыл куәгер болғанымен, ол Беннетпен өлтіру күніне дейін таныс болмаған еді, ал айыптаушылар қазылар алқасын оның адасқан қателік жасағанына оңай сендірді (бұл Маршалл Холлдың жеке пікірі де болды). Қорғаудың күші басқа күдіктілердің және мотивтердің болмауымен, сондай-ақ Беннеттің өтірікші екеніне күдік тудырды, сондықтан оны куәгерлер алқасына қою қауіпті болды. Қызығы, Маршалл Холл, айғақтардың көптігіне қарамастан, Беннеттің кінәлі екеніне толық сенімді емес еді. 1910 жылы Маршалл Холлға доктор Криппенді сотта қорғау тапсырылды. Алайда, Криппен Маршалл Холлға қолайсыз нұсқаулар берді; Криппен Маршалл Холлдың істің шындығын көрсететіні сезінген қорғаныс стратегиясын қабылдағысы келмеді. Нәтижесінде Маршалл Холл істі қайтарды, ал Криппеннің Олд-Бейлидегі сотында басқа адвокаттар пайда болды. Артур Ньютон бұл жағдайда Маршалл Холлға, ол көбінесе істейтіндей, нұсқау берді. 1912 жылы Маршалл Холл Фредерик Седдонды әйгілі улану ісі бойынша сәтсіз қорғады. Седдон 1912 жылы Елизавета Мэри Барроуды көп мөлшерде мырыш беріп өлтіргені үшін асылды. Маршалл Холлдың медициналық дәлелдерге қарсылығы, тақырыпты жақсы түсінгенін көрсеткенімен, сәтсіз аяқталды. Седдон адвокаттың тілегіне қайшы, куәлік беруді талап етті және өте жаман әсер қалдырды. Оның мінез-құлқы бақылаушыларға суық және сезімсіз болып көрінді, ал оның ашкөздігі Мисс Барроудың өлімінен алған ақша оны өлтіруге жетелемеді деген қорғанысты әлсіретті. Маршалл Холл кейінірек Седдон куәлік беруді талап етпегенде ақталғанын айтты. 1915 жылы Маршалл Холл Джордж Джозеф Смитті, "Ваннадағы келіндер" қылмысын жасағанды қорғады. Смит үш келінін өлтіргені үшін сотталды, олардың барлығы ваннада суға батып қайтыс болды. Маршалл Холлдың күшті қорғауына қарамастан, Смит сотталып, асылды, бұл негізінен сэр Бернард Спилсбери ұсынған маңызды дәлелдерге байланысты болды. Алайда, бұл іс оның "жақсы адвокат емес" деген кең таралған пікірге қайшы келеді, себебі ол заңдық пікірталас ұнатпаған, бірақ қажет болған жағдайда жақсы пікірталас жасай алатын. 1920 жылы Маршалл Холл Кармарфендегі сотта адвокат Харольд Гринвудты табысты қорғады. Гринвуд әйеліне мырыш құйып улаған деп айыпталды. Маршалл Холлдың медициналық куәгерлерді сұраққа алуы Гринвуд ханымның морфинді шамадан тыс мөлшерде қабылдап қайтыс болуы мүмкін деген мүмкіндік тудырды. Оның қорғау үшін соңғы сөзін Джеральд Спарроу "ағылшын құқықтану тарихында естілген ең жақсы" деп сипаттады, өйткені Маршалл Холл сол кезде ауыр науқас еді. 1920 жылдың желтоқсанында Маршалл Холл Крамблз ісінде айыпталушылардың бірі Уильям Грейді қорғады. Грей мен Джек Филдті, қорғаушысы Дж.Д. Кассельс, 17 жасар Айрин Мунроны тонау кезінде өлтірді деген айып тағылды. Крос-сұрақтар кезінде Маршалл Холл құрбанның мәйітін қараған доктор Кэдманды алғашқы тексеру құрбанның түнгі сағат 11:00-ден бұрын өлтірілмегені мүмкін емес деп сендіргенін мойындауға мәжбүр етті, бұл уақытта Грей мен Филд оны тастап, жалғыз Естборнға оралды. Алайда, басқа екі медициналық куәгер осы тұжырыммен келіспей, Мунроның Грей мен Филдтің онымен бірге кетіп, жалғыз қайтып келген аралығында қайтыс болғанын айтты. Грей мен Филд екеуі де сотталып, асылды. Маршалл Холлдың 1923 жылы мадам (немесе ханшайым) Маргарита Фахмиді күйеуін, египеттік ханзада Фахми Бейді Лондондағы Савой қонақ үйінде атып өлтіргені үшін сәтті қорғауы жақсы қабылданды. Принстің өлімі Фараонның қарғысы деп аталатын оқиғалардың құрбандарының тізімінде жиі кездеседі. Маршалл Холл ханзада Фахмидің нәсілі мен жыныстық әдеттерін жария етіп, құрбанды "ақ әйелге" жыныстық себептермен қауіп төндірген жаман ниетті шетелдік ретінде көрсетті, содан кейін ол өзін қорғады. Қазылар алқасы осы пікірге келісіп, мадам Фахмиді ақтады. Египет елшісі газеттерге Маршалл Холлдың құрбанды және египеттіктерді жалпы қаралауын сынап, бірнеше ашулы хаттар жолдады. 2013 жылы Эндрю Роуз жазған "Принц, ханшайым және тамаша кісі өлтіру" (АҚШ-та "Уоллистен бұрынғы әйел" деп жарияланған) кітабында мадам Фахмидің, шын аты Маргерит Алибер, қарапайым отбасынан шыққан француз әйелі, Бірінші дүниелік соғыстың соңында Парижде болашақ VIII Эдуардпен 18 айлық қарым-қатынаста болғанын жариялады. Корольдық үй оның сотында ханзаданың аты айтылмауы үшін барлық күшін салды, бұл оның ақталуына ықпал еткен болуы мүмкін. 1924 жылдың шілдесінде Маршалл Холл сирек жағдайда айыптау тарапынан пайда болды, бас прокурор сэр Патрик Хастингс Гилдфордтағы сотта судья Аворидің алдында Жан Пьер Вакьерді сүйіктісінің күйеуін улағандығы үшін соттады. Вакьер кінәлі деп танылды және Роберт Бакстердің қолымен асылды.
In 1894 he defended the Austrian born prostitute Marie Hermann, charged with the murder of a client; Marshall Hall persuaded the jury that it was a case of manslaughter. Although he made full use of his forensic skills, the case is best remembered for his emotional plea to the jury: "Look at her, gentlemen God never gave her a chance won't you?" In 1901 he unsuccessfully defended Herbert John Bennett in the Yarmouth Beach case. Bennett was charged with strangling his wife, Mary, in order to marry Alice Meadows. At a late stage in the trial, Marshall Hall dramatically produced an alibi witness, Sholto Douglas, who testified that on the day of the murder he had met Bennett in Bexley, after the last train for Yarmouth had departed. Douglas was clearly a truthful witness but he had never met Bennett before the date of the murder and the prosecution easily convinced the jury that he had made an honest mistake (which was also Marshall Hall's private opinion). The defence was weakened by the absence of any other suspect or motive, and by the fact that Bennett was such an obvious liar that he could not safely be put into the witness box. Curiously enough Marshall Hall, despite the overwhelming evidence, was never entirely sure of Bennett's guilt. Marshall Hall was also given the brief to represent Dr Crippen at his trial in 1910. However, Crippen provided instructions that Marshall Hall did not feel comfortable with; Crippen would not adopt the line of defence that Marshall Hall felt represented the truth of the matter. As a result, Marshall Hall returned the brief and other counsel appeared at Crippen's trial at the Old Bailey. Arthur Newton instructed Marshall Hall on this occasion as he often did. Marshall Hall defended Frederick Seddon unsuccessfully in a notorious poisoning case in 1912. Seddon was hanged in 1912 for murdering Elizabeth Mary Barrow by administering large quantities of arsenic. Marshall Hall's challenge to the medical evidence, though showing an impressive grasp of the subject, was unsuccessful. Seddon, rather against counsel's wishes, insisted on giving evidence, and made a very bad impression. His manner struck observers as cold and unfeeling, and his obvious greed weakened the defence that the money he gained from Miss Barrow's death was not enough to tempt him to murder. Marshall Hall in later years said that Seddon would have been acquitted if he had not insisted on giving evidence. Marshall Hall also defended George Joseph Smith the "Brides in the Bath" murderer in 1915. Smith was tried for the first of three identical murders of his recent brides, all of whom were drowned while having baths. Despite a spirited defence by Marshall Hall, Smith was convicted and hanged, again largely due to key evidence from Sir Bernard Spilsbury. The case however does seem to contradict the widespread view that he was "not much of a lawyer"—rather he disliked legal argument but could make a good one if necessary. Marshall Hall successfully defended solicitor Harold Greenwood at Carmarthen Assizes in 1920. Greenwood had been accused of poisoning his wife with arsenic. Marshall Hall's skilful cross examination of the medical witnesses raised, at least, the possibility that Mrs. Greenwood had died from an accidental overdose of morphine. His closing speech for the defence was described by Gerald Sparrow as "the finest ever heard at the English bar", the more impressive since Marshall Hall was seriously ill at the time. In December 1920 Marshall Hall represented William Gray, one of the two defendants in the Crumbles murder. Gray and Jack Field, defended by J. D. Cassels, were accused of beating 17 year old Irene Munro to death during a robbery. On cross examination Marshall Hall succeeded in getting Dr. Cadman, who had performed the victim's autopsy, to admit that his initial examination had led him to believe that the victim could not have been killed before 11:00 p. m., by which time Gray and Field had left her and returned alone to Eastbourne. However, two other medical witnesses disagreed with this analysis and testified that Munro had died between Gray and Field leaving with her and returning alone. Both Gray and Field were convicted and hanged. More successful was the defence Marshall Hall gave to Madame (or Princess) Marguerite Fahmy in 1923 for the shooting death of her husband, Egyptian Prince Fahmy Bey at London's Savoy Hotel. The death of the Prince is frequently on lists of victims of the so called Curse of the Pharaohs. Marshall Hall brought out Prince Fahmy's race and sexual habits, painting the victim as an evil minded foreigner who threatened a "white woman" for sexual reasons, whereupon she defended herself. The jury accepted this and acquitted Madame Fahmy. The Egyptian ambassador wrote several angry letters to the newspapers criticizing Marshall Hall's blackening of the victim and Egyptians in general. In his 2013 book The Prince, The Princess and the Perfect Murder (published in the US as The Woman Before Wallis) Andrew Rose revealed that Madame Fahmy, real name Marguerite Alibert, a Frenchwoman of modest birth, had an 18 month long affair with the Prince of Wales, the future Edward VIII, in Paris towards the end of World War I. Desperate efforts were made by the Royal Household to ensure that the Prince's name was not mentioned at her trial, which may have contributed to her acquittal. In July 1924, Marshall Hall made a rare appearance for the prosecution, with the Attorney General Sir Patrick Hastings leading at Guildford Assizes before Mr Justice Avory against Jean Pierre Vaquier for poisoning his lover's husband. Vaquier was found guilty and hanged by Robert Baxter.
Саяси мансап
Патшаның кеңесшісі дәрежесіне көтерілгеннен кейін Маршалл Холл екі рет парламентте қызмет етті: Саутпорт округінен (1900–1906) және Ливерпульдің Шығыс Токстед округінен (1910–1916) одақтас партиясынан депутат ретінде. Көпшіліктің үлкен көңілі қалды, бірақ ол Палатада сирек сөйледі, ал айтқан сөздері соттағы шешендігімен салыстыруға келмейді.
As well as being elevated to King's Counsel, Marshall Hall served twice in Parliament as a Unionist Member of Parliament for Southport (1900–1906) and for Liverpool East Toxteth (1910–1916). To the great disappointment of the public, he rarely spoke in the House of Commons, and such speeches as he did make did not compare with his courtroom oratory.
Мұра
Эдвард Маршалл Холл Брайтон қаласындағы 30 Олд-Стайн мекенжайында дүниеге келді және өмір сүрді, қабырғасында ескерткіш тас тақтасы орнатылған. Бүгінгі күні бұл ғимаратта Брайтонның ең көне заң фирмаларының бірі – Burt Brill and Cardens орналасқан, және ол сыртқы және ішкі жағынан көбінесе өзгермеген күйде сақталған. Брайтон мен Хоув оның құрметіне автобусқа есім берді. Саутпорт округінің әкімшілігі оның құрметіне Холл көшесін атады. Өмірінде Маршалл Холл көптеген байлықтар жасап, жоғалтты, кейде мүлде қаражаты болмады, ал кейде қаржылық жағдайы жақсы болды. Ол қайтыс болғанда, қаржысы жеткілікті болды және жас адвокаттардың мансабын бастауына көмектесу үшін, оның өзі сияқты кейде ақша таппай қиналғандарға арналған ақшалай қорды Inner Temple басқаруына тапсырды. Бұл қор бүгінге дейін жалғасып келеді. Маршалл Холлдың мансабы 1989 жылы Ричард Купердің 8 бөлімді BBC Two телесериалында – «Гілдің көлеңкесі» (Shadow of the Noose) көрсетілді, басты рөлде Джонатан Хайд, ал Артур Ньютон рөлінде Терри Таплин сомдады, ол Маршалл Холлдың қызметін жиі пайдаланды. «Бейлидің Румполь» (Rumpole of the Bailey) сериалының авторы Джон Мортимер 1996 жылы 5 бөлімді радиосериясында Маршалл Холлдың істерін ұсынды, онда басты рөлді Том Бейкер ойнады. Холл зейіннің шебері болды және бірде ирланд жұмысшысы туралы, өте мақтаншыл судья оған: «Сіздің клиентіңіз res ipsa loquitur максимімен таныс емес пе?» деп сұрағанда, ол: «Егем, менің клиентімнің туған жері – Донегал графтығындағы шалғай төбеде, олар басқа ештеңе туралы сөйлемейді» деп жауап берді.
Edward Marshall Hall was born and lived at 30 Old Steine, Brighton where there is a commemorative stone plaque on the wall. The building today houses one of Brighton's oldest established firms of solicitors, Burt Brill and Cardens, and remains largely unchanged externally and internally. Brighton & Hove have named a bus after him. The County Borough of Southport named Hall Street after him in his honour. In his day, Marshall Hall made and lost many a fortune and was alternately impecunious or well in funds. When he died, he was in funds and left a considerable sum of money in a trust to be administered by Inner Temple for the benefit of young barristers starting out on their careers and who were as impecunious as he had been from time to time. The fund continues to this day. Marshall Hall's career was dramatised in an 8 episode 1989 BBC Two television serial by Richard Cooper, Shadow of the Noose, starring Jonathan Hyde in the lead role and Terry Taplin as Arthur Newton, the leading solicitor who often secured Marshall Hall's services. John Mortimer, creator of Rumpole of the Bailey, presented some of Marshall Hall's cases in a 5 part 1996 radio series, starring Tom Baker as Marshall Hall. Hall was a famous wit and, in the case of an Irish labourer, when asked by a rather pompous judge, "Is your client not familiar with the maxim res ipsa loquitur?” replied, "My lord, on the remote hillside in County Donegal where my client hails from, they talk of little else".