Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Түркияда жер иелігі 19 ғасырда Осман империясымен шектелген болатын. Бұл шетелдіктердің жергілікті тұрғындармен қалаулы мүліктер үшін бәсекелесуіне кедерес келтіру мақсатында жасалды. Түркия 20 ғасырдың басында тәуелсіздік алғаннан кейін де бұл саясат сақталды. Алайда, 21 ғасырда бұл саясат жеңілдетілді. 2003 жылы шетелдік азаматтарға мүлік сатып алуға рұқсат берілді, бірақ түрлі облыстар үшін шектеулер күшінде қалды. 2005 жылы осы шектеулер бұзылғаннан кейін, түрік соттары заңды жойды. Бұған қарамастан, мүліктерді сатып алу жалғасуда. 2008 жылдың мәліметі бойынша, 63 085 мүлік 73 103 шетелдікке сатылды. Оның ішінде 10,4 миллиард АҚШ долларына бағаланған жерлер бар, олардың көп бөлігі неміс, британдық және грек азаматтарына тиесілі.
Land ownership in Turkey had been constrained by the Ottoman Empire in the 19th century. This was to prevent foreigners from competing with natives for desirable property. This policy was continued when Turkey became independent in the early 20th century. The policy was relaxed during the 21st century. In 2003, property purchases were opened to foreign nationals though restrictions were retained for various provinces. When these restrictions were violated in 2005, the law was annulled by Turkish courts. Despite this, property purchases continue. As of 2008, 63,085 properties had been sold to over 73,103 foreigners. This includes of land valued at US$10.4 billion, mostly by German, British and Greek citizens.
Түркиядағы жер меншігі
Түрік үкіметі жердің үлкен бөлігін тікелей, Қаржы орынбасарының билігімен немесе Османдық қорларының мұрагерлігі мен басқаруы арқылы, Негіздер бас дирекциясының билігімен тікелей емес бақылайды.
The Turkish government controls a high proportion of land, either directly, under the authority of the Undersecretariat of Treasury or indirectly through the inheritance and management of Ottoman foundations under the authority of the General Directorate for Foundations.
Тарих
19 ғасырда Осман империясының әлсіреу кезеңінде және жаңа империализмнің әлемдік үстемдігі тұсында батыс елдерінің азаматтары мен компанияларының шектеусіз мүлік сатып алуы және жылжымайтын мүлікті тиімді бақылауы Осман мемлекетіне бағытталған ең ауыр сыртқы қысымдардың бірі болды. Осы қысымдардың нәтижесінде 1858 жылғы Осман жер кодексі қабылданды, ол салық жүйесі мен жер заңдарын реформалады. 1858 жылғы «Реформа» туралы ферман осы мәселеде рұқсат беру туралы хабарлады, бірақ қажетті заңдық шаралар 1868 жылға дейін кешіктірілді. 1868 жылғы ережеге сәйкес, бір бағалау бойынша, британдық капиталистік шаруалар (Измирдің Левант сарайларын қараңыз) дерлік бірден бүкіл Измир вилаятіндегі (атауы бойынша Айдын) барлық өңделмелі жерлердің үштен бірін сатып алды, бұл жерлер бұрын тікелей емес жолмен иеленген болуы мүмкін, ал 1878 жылға қарай сол провинциядағы өңделмелі жерлердің көп бөлігі олардың меншігіне өтті. Бұл үрдіс Осман империясы үшін жоғалған жерлерден келген босқындардың көбеюімен бірге жүрді, көшіп келгендер көбінесе өз елінде шетелдіктерден мүлік сатып алуға мәжбүр болды. 1913 жылғы тағы бір заң шетелдік заңды тұлғаларға (компаниялар, қорықтар және т.б.) Осман жерлерінде мүлік сатып алуға рұқсат берді, бұл Израиль мемлекетінің алғашқы негізін қалау үшін шешуші әсер етті. Еуропада Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде «Бірлік және прогресс» комитетінің жартылай бетбұрысы Түркия мен одақтас державалар – Ұлыбритания, Франция және Италия арасындағы қарым-қатынастың нашарлауына себеп болды. Қазіргі Түркияны құрған Лозанна шарты бұл мәселеде қатаң өзаралық принципке негізделді, бастапқыда жеке елдермен екіжақты және шарттық негізде жасалған келісімдер арқылы, ал 1934 жылдан кейін толық құқықтық өзаралыққа көшті.
During the weakening phase of the Ottoman Empire in the 19th century and the global dominance of new imperialism, purchases without constraint and effective surveillance of real estate by the nationals and companies of western powers was one of the issues on which the Ottoman state had been subjected to the direst foreign pressures. As a consequence of these pressures, The Ottoman Land Code of 1858 was passed, it's reformed taxation and land law. An 1858 firman on "Reform" had announced a grant of permission in this respect, but the necessary legal arrangements had been delayed till 1868. With the enactment of the 1868 regulation, according to one estimate, British capitalist farmers (see Levantine mansions of İzmir) had almost immediately emerged as having acquired one third of all arable lands in the entire vilayet of İzmir (Aydın in name), possibly held in an indirect manner till then, and by 1878, the majority of the arable land in the same province. This trend coincided with the influx of refugees from lands lost for the Ottoman Empire, and the migrants often saw themselves having to buy property from foreigners in their own country. A further law in 1913 also allowed foreign legal entities (companies, foundations etc.) to purchase property in Ottoman lands, with decisive effects for the early foundations of the state of Israel. A partial about face by the Committee of Union and Progress, simultaneous to the outbreak of the World War I in Europe, was one of the causes for the deterioration of relations between Turkey and the Allied powers Britain, France and Italy. The Treaty of Lausanne which established modern Turkey laid a ground based on a strict understanding of reciprocity in the matter, on a bilateral and contractual bases as concluded with individual countries at first, and full legal reciprocity after 1934.
Құқықтық база
Алайда, Түркияның негізгі оппозициялық партиясы CHP жасаған қадамдардан кейін 2003 жылғы заңмен енгізілген өзгерістер Түркия Конституциялық соты тарапынан 2005 жылғы 26 сәуірде, 2005 жылғы 27 шілдеден бастап күшіне енетін шешіммен күшін жойды деп жарияланды. Сондай-ақ, 2006 жылғы 7 қаңтардағы жаңа заң күшіне енгенге дейін шетелдік азаматтардың жылжымайтын мүлік сатып алуы тоқтатылды. Бұл заң, №5444 заң, 1934 жылғы Мүлік туралы заңның әртүрлі баптарын өзгертетін заңның орнына, толыққанды құқықтық мәтін болып табылады (бірақ бұл 1934 жылғы заңға енгізілген өзгерістер негізінде). Шетелдік азамат Түркияда 25 000 м² (6 акр) жерді (салынған немесе салынбаған) Түркия Министрлер Кеңесінің арнайы рұқсатысыз сатып ала алмайды. Министрлер Кеңесі бұл лимитті бір адамға 300 000 м² дейін арттыруға уәкілді. Кез келген белгіленген қалада шетелдік азаматтардың жылжымайтын мүлікке иелігі жердің 10% аспауы керек. Мүлік сондай-ақ муниципалитет аумағындағы белгіленген немесе жоспарланған аймақта орналасуы тиіс. Шетелдіктер ауылдарда мүлік сатып ала алмайды.
However, following steps taken by Turkey's main opposition party CHP, the modifications brought by the 2003 by law were declared as void by the Constitutional Court of Turkey on 26 April 2005, in a decision to enter into effect as of 27 July 2005 and the purchase of real estate by foreign nationals was suspended until a modified law dated 7 January 2006 was brought into effect. This law, Law Nr. 5444, now enacted, instead of being a by law modifying various paragraphs of the 1934 Property Act, is a fully stated legal text (still on the basis of a modification of the 1934 Act). A foreign national cannot purchase more than 25,000m2 (6 acres) of land (constructed or not) in Turkey without special consent from the Turkish Council of Ministers. The council of Ministers is authorised to increase this limit up to 300,000m2 per person. Foreign national ownership of real estate cannot exceed 10% of land in any designated town. The property also has to be within a designated or zoned area in a municipality. Foreigners can not buy in villages.
Шетелдік меншік нарығының 2005 жылға дейінгі дамуы
Сонымен қатар, осы 2 жылдық кезең ішінде шетелдік сатып алушылардың ең көп бағалаған аудандары Аланья, Фетхие, Дидим, Бодрум, Кушадасы жағалау бойында, сондай-ақ Каппадокиядағы Үргюп болды. Аланья немістер мен скандинавиялықтар үшін ерекше танымал орын, ал британдықтардың сатып алулары Фетхие мен Дидимде ең көп шоғырланған.
It was also observed that, during this 2 year period, the districts most favoured by foreign buyers were Alanya, Fethiye, Didim, Bodrum, Kuşadası along the coastline, as well as Ürgüp in Cappadocia. Alanya is a particularly preferred location for Germans and Scandinavians, while the British purchases are at their highest level of concentration in Fethiye and Didim.
Дау
Түркияның бұқаралық ақпарат құралдарында және қоғамда шетелдіктердің жылжымайтын мүлікті сатып алуы жиі талқыланатын мәселе. Осы орайда айтылатын пікірлердің кейбіреулері дұрыс фактілерге негізделмеген, ал енді бірі терең зерттеулердің нәтижесі болуы мүмкін. Түркияның жылжымайтын мүлік агенттері өз мамандығын анықтап, оның шектерін белгілеу және кездейсоқ және кәсіби емес делдалдарды тоқтату үшін біріккен. Бұл күш-жігерге 2004 жылы бекітілген кәсіби стандарттар да кірді. Жылжымайтын мүлік агенттері өздерінің аймақтық қауымдастығының мүшесі болуы (және мүшеліктерін көрсетуі) міндетті. Бұл аймақтық қауымдастықтар ұлттық федерация – Temfed шеңберінде ұйымдастырылған, ол аймақтық қауымдастықтардың толық тізімін ұсынады.
The foreign purchase of real estate is a widely discussed subject in the Turkish media and among the public. Some of the opinions put forth in this context may not be based on sound facts, while others are results of in depth studies. Turkey's real estate agents have organised themselves to demarcate the definition and the boundaries of their profession and to discourage occasional and non professional intermediaries. These efforts included professional standards established in 2004. Real estate agents are required to be members (and exhibit their membership) of the association set up for their region. These regional associations are organised within the framework of the national federation, Temfed, which provides a full list of the regional associations.