Кіріспе

Португалиялық кардинал және Лиссабон Патриархы Мануэль Гонсалвес Цережейра, GCC, GCSE, GCIH (29 қараша 1888, Лусадо, Вила-Нова-де-Фамаликао, Португалия – 2 тамыз 1977, Бурака, Амадора, Португалия) – 1929 жылдан 1971 жылға дейін Лиссабон Патриархы қызметін атқарған португал кардиналы. Ол Рим папасы Пий XI көтерген соңғы кардинал болды, ал оның қырық сегіз жылдық кардиналдығы 1747 жылдан 1805 жылға дейін Йорк герцогы Генри Бенедикт Стюарттың елу сегіз жылдық кардиналдығынан бері ең ұзақ болды. Ол үш конклавқа қатысты: 1939, 1958 және 1963 жылдары. 1963 жылғы конклавқа Пий XI көтерген тағы жеті кардинал қатысса да, Цережейра 1961 жылғы 6 тамызда Жозеф Эрнест ван Ройдің қайтысынан бастап, шамамен он алты жылдан кейін өзінің қайтысына дейін ең ұзақ қызмет еткен кардинал болды.

Отбасы

Сережейра Лугар-да-Серрадан келген саудагер Авелино Гонсалвес Сережейраның (1857 - 1927) және оның әйелі Хоакина Гонсалвес Ребелоның (1864 - 1918) үш ұлы мен төрт қызының ең үлкені болды. Оның анасы бала кезінен Лусадо приходында тұрды және үйленгеннен кейін шаруа әйеліне айналды. Мануэльдің кіші бауырлары – Хулио (1901 ж.т.), дәрігер, Жоаким – заңгер, Антонио – университет қызметкері болды. Оның кіші қарындастарының бірі монах, ал екіншісі – Каролина есімді.

Ерте өмір

Ол жас кезінен бастап Брагадағы семинарияда білім алып, 1911 жылы священник болды. Санға ие болғаннан кейін ол Коимбра университетінің оқытушысы болды, осы кезеңде ол құрметті және беделді зиялы және діни қайраткерге айналды. Ол Антонио де Оливейра Салазармен де танысты, және екеуі кейіннен Католик шіркеуінің әлеуметтік доктринасын қолдаған Centro Académico de Democracia Cristã (Христиандық демократия академиялық орталығы) басшылары болды.

Мансап

1928 жылы Сержеира епископ болып тағайындалды және келесі жылы, қырық бір жасында Лиссабон патриархатына көтерілді. Ол 20 жылдық кардиналдығы барысында екі әр түрлі кезеңді бастан өткен Антонио Мендес Белоның орнын басты: Португалия республикасының алғашқы жылдарында шіркеуге қарсы күшті оппозиция және 1926 жылғы әскери төңкерістен кейін шіркеуге қатысты жағдайдың жақсаруы. Сержеира патриарх болып тағайындалғаннан кейін бір ай өткен соң кардинал атанды. Ол кардиналдар алқасының ең жас мүшесі болды. Оған ең жақын нәтижеге оның ізбасары, Лиссабон патриархы Антонио Рибейро қол жеткізді, ол 1973 жылы, қырық бес жасқа толуға үш ай қалғанда кардинал болды. Португалияның жетекші католик шіркеуінің басшысы ретіндегі ұзақ және көрнекті мансабында Сержеира жиі авторитарлық, оңшыл Estado Novo режимімен байланысты болды. Бұл оның Коимбра университетіндегі әріптесі, премьер-министр Антонио де Оливейра Салазармен болған достығының және Estado Novo саясатының көптеген қағидаларын қолдауының нәтижесі болды. Ол Португалия мен Католик шіркеуі арасындағы 1940 жылғы конкордатқа қол қойды. Дегенмен, консерватор саналса да, ол Салазарға қарағанда Екінші Ватикан кеңесінің реформаларын оң қабылдады. Порту епискобы Антонио Феррейра Гомеске, Португалия диктаторына сын хат жазғаннан кейін 10 жылға жер аударылуға мәжбүр болған оның қолдауына жеткілікті дауыс бермегені үшін сынға ұшырады. 1971 жылдың 1 қаңтарында ол 80 жасқа толғандықтан конклавқа қатысу құқығынан айырылды.