Лоялды Орденджы – Солтүстік Ирландияда құрылған протестанттық бауырластық ұйым. 1795 ж. құрылып, Вильгельм Оранскийға құрмет көрсетеді. Тарихы, мақсаты туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ирландияда пайда болған протестанттық бауырлас орден, Солтүстік Ирландия ордені.
Protestant fraternal order originating in Northern Ireland
the Northern Ireland order
Лоялды Оранж институты, көбінесе Оранж ордені деп аталады, Солтүстік Ирландияда орналасқан және негізінен Ольстер протестанттарымен байланысты халықаралық протестанттық бауырлас орден. Англия, Шотландия, Уэльс және Ирландия Республикасында, сондай-ақ Ұлттар Достастығының және АҚШ-тың кейбір бөліктерінде де ложалары бар. Оранж ордені 1795 жылы Армағ графтығында, протестант-католик діни қақтығысы кезінде, Ирландиядағы протестанттық үстемдікті сақтауға ант берген бауырластық ретінде құрылды. Бүкіл аралдық Ирландияның Ұлы Оранж ложасы 1798 жылы құрылды. Орденнің аты голланд туған протестант корольі Вильгельм Оранскийге құрмет көрсету үшін берілген, ол 1689-1691 жылдардағы Вильгельм-Якобит соғысында католик корольі Джеймс II-ді жеңген. Орден жыл сайынғы шерулерімен танымал, олардың ең ірілері 12 шілдеде (Он екінші күні) немесе оның шамасында өткізіледі, бұл Солтүстік Ирландиядағы мемлекеттік мереке. Оранж ордені консервативті, британдық унионист және Ольстер лоялист ұйымы. Сондықтан ол дәстүрлі түрде ирландтық ұлтшылдыққа/республикашылдыққа қарсы тұрып, Шотландияның тәуелсіздігіне қарсы науқан жүргізеді. Орден өзін протестанттық азаматтық және діни бостандықтарын қорғаушы деп санайды, ал сыншылар оны сектанттық, жеңіске толы және үстемдікке ұмтылатын деп айыптайды. Ол протестант емес адамдарды мүшелікке қабылдамайды, егер олар өздерінің қағидаларын қабылдап, дінін өзгертпесе, сондай-ақ протестант емес адамдарға үйленген протестанттарды да қабылдамайды. Католиктер тұратын аудандардан өтетін Оранж шерулері даулы және көбінесе Драмкри қақтығысы сияқты зорлық-зомбылыққа әкеп соқтырады.
The Loyal Orange Institution, commonly known as the Orange Order, is an international Protestant fraternal order based in Northern Ireland and primarily associated with Ulster Protestants. It also has lodges in England, Scotland, Wales and the Republic of Ireland, as well as in parts of the Commonwealth of Nations and the United States. The Orange Order was founded by Ulster Protestants in County Armagh in 1795, during a period of Protestant–Catholic sectarian conflict, as a fraternity sworn to maintain the Protestant Ascendancy in Ireland. The all island Grand Orange Lodge of Ireland was established in 1798. Its name is a tribute to the Dutch born Protestant king William of Orange, who defeated Catholic king James II in the Williamite–Jacobite War (16891691). The Order is best known for its yearly marches, the biggest of which are held on or around 12 July (The Twelfth), a public holiday in Northern Ireland. The Orange Order is a conservative, British unionist and Ulster loyalist organisation. Thus it has traditionally opposed Irish nationalism/republicanism and campaigned against Scottish independence. The Order sees itself as defending Protestant civil and religious liberties, whilst critics accuse it of being sectarian, triumphalist and supremacist. It does not accept non Protestants as members unless they convert and adhere to its principles, nor does it accept Protestants married to non Protestants. Orange marches through Catholic neighbourhoods are controversial and have often led to violence, such as the Drumcree conflict.
Тарих
Оранж ордені 1688 жылғы Даңқты революция кезінде Англия, Шотландия және Ирландия королі болған Голландия Республикасының штадхолдері Вильгельм Оранжтың протестанттарға берген азаматтық және діни құқықтарын тойлайды. Орден 1690-жылдардың басында Ирландиядағы Вильгельм соғысында, әсіресе Бойн шайқасында Уильям III және оның әскерлерінің жеңістерін үнемі еске түсіреді.
The Orange Order celebrates the civil and religious privileges conferred on Protestants by William of Orange, the Stadtholder of the Dutch Republic who became King of England, Scotland, and Ireland in the Glorious Revolution of 1688. The Order regularly commemorates the victories of William III and his forces during the Williamite War in Ireland in the early 1690s, especially the Battle of the Boyne.
Тәрбие және алғашқы жылдары
1690 жылдардан бастап Ирландияның барлық аймақтарында Уильям соғысының маңызды күндерін, мысалы Аугрим шайқасы, Бойн шайқасы, Дерри қамалы және Лимерик қамалының екіншісін тойлауға арналған мерекелер өткізілді. Бұл Елизавета Англиясында протестанттық күнтізбенің маңызды оқиғаларын тойлау дәстүрінен бастау алды. Осы кезде (Ирландияның ең көп халқы бар ауданында) протестанттар мен католиктердің саны шамамен тең болды және олар базарлар маңындағы жер участаларын жалға алу үшін күшті бәсекелестікке түсті. Тарихшы Джим Смиттің сөзіне сәйкес: Кейінгі жақтаушылар "Таңғы жігіттер" мен алғашқы Оранжистердің арасындағы байланысты сенімсіздікпен жоққа шығарады, тіпті оранжистер мен Армагтағы католиктердің үйлерін "Алмастан" кейінгі айларда қирату арасындағы байланысты одан да сенімсіздікпен жоққа шығарады – бірақ олардың барлығы да осы қозғалыстың төменгі таптан шыққандығын мойындайды. Орденнің үш негізгі негізін қалаушылар – Джеймс Уилсон (Оранж жігіттерінің негізін қалаушысы), Дэниел Винтер және Джеймс Слоан. Алғашқы Оранж ложасы жақын орналасқан Дайанда құрылды, ал оның алғашқы бас шебері Лоугаллдан Джеймс Слоан болды. Оның алғашқы шерулері Бойн шайқасын тойлауға арналды және 1796 жылдың 12 шілдесінде Портадаун, Лурган және Уэрингстаун қалаларында өтті.
Since the 1690s commemorations had been held throughout Ireland celebrating key dates in the Williamite War such as the Battle of Aughrim, Battle of the Boyne, Siege of Derry and the second Siege of Limerick. These followed a tradition started in Elizabethan England of celebrating key events in the Protestant calendar. Here the number of Protestants and Catholics (in what was then Ireland's most populous county) were of roughly equal number, and competition between them to rent patches of land near markets was fierce. According to historian Jim Smyth:Later apologists rather implausibly deny any connection between the Peep o' Day Boys and the first Orangemen or, even less plausibly, between the Orangemen and the mass wrecking of Catholic cottages in Armagh in the months following 'the Diamond' – all of them, however, acknowledge the movement's lower class origins. The Order's three main founders were James Wilson (founder of the Orange Boys), Daniel Winter and James Sloan. The first Orange lodge was established in nearby Dyan, and its first grandmaster was James Sloan of Loughgall. Its first ever marches were to celebrate the Battle of the Boyne and they took place on 12 July 1796 in Portadown, Lurgan and Waringstown.
Біріккен ирландтар көтерілісі
Біріккен ирландтар қоғамы 1791 жылы Белфастта либералды пресвитериандар мен англикандар тарапынан құрылды. Ол Ирландия Парламентінің реформасын, католиктердің эмансипациясын және Жаза заңдарының жойылуын көздеді. Оранж ордені құрылған кезде Біріккен ирландтар "католиктерді, протестанттарды және басқа дін өкілдерін біріктіретін" тәуелсіз Ирландия республикасын жақтаған революциялық топқа айналды. Біріккен ирландтардың қызметі күшейді, ал үкімет 1796 жылдан бастап Оранж орденін қолдау арқылы оны тойтарыс етеді деп үміттенді. Ирландия тарихшылары Томас Джексон мен Джон Митчелл үкіметтің мақсаты сектанттықтарды қоздырып, Біріккен ирландтардың жолына кедергі келтіру болғанын айтты, осылайша "протестанттық дінге құштарлық" деген желеумен біртілдік пен тәртіпсіздік тудыруға тырысты. Митчел үкімет "католиктердің барлық протестанттарды жаппай қырғынға салуы туралы қорқынышты қауесеттерді" ойлап тауып таратыпты. Тарихшы Ричард Мадден "протестанттардың санасына католиктермен бірге тұратын жерлестеріне деген сенімсіздік сезімін сіңіруге тырысқандарын" жазды. Біріккен ирландтар Қорғаушыларды әлеуетті одақтастар ретінде қарастырды және 1794-1796 жылдары аралығында коалиция құрды. Біріккен ирландтар Қорғаушыларды "білімсіз және кедейлікпен күресіп жатқан қарақшылар мен рик өртеушілер" деп қарағанмен, 1798 жылы Армағдағы тәртіпсіздіктерге қарыздар екенін мәлімдеді, себебі Оранжмендер ел бойынша саяси белсенді католиктерді шашыратып, Қорғаушыларды жұмысқа алуға шақырды, Біріккен ирландтар үшін протоармия құрды. Католиктер мен протестанттар бас көтергендердің ешқайсысы қашып құтылмағанын, тіпті бала да қашып құтылмағанын, бірақ оны көпіршікпен өлтіргенін айтады. Біріккен ирландтардың бүліктерінің негізгі салдары – 1800 жылғы Одақ заңы, ол Ирландия Парламентін Вестминстермен біріктіріп, Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігін құрды. Көптеген католиктер заңды қолдады, бірақ Оранж ордені оны "протестанттық конституцияға" қауіп ретінде қарады және Армағ мен Монаған округтеріндегі 36 ложа Одаққа қарсы декларациялар қабылдады. 1823 жылдың 19 шілдесінде Ирландиядағы барлық антқа байланысты қоғамдарға тыйым салатын Заңсыз ант беру туралы заң қабылданды. Бұл Оранж орденін де қамтыды, оны тарату және қайта құру қажет болды. 1825 жылы заңсыз бірлестіктерді тыйым салатын заң жобасы – көбінесе Дэниел О'Коннелл мен оның католиктік қауымдастығына бағытталған – Оранжмендерді тағы бір рет өз қауымдастығын таратуға мәжбүр етті. 1829 жылы Вестминстерде католиктердің эмансипациясы берілді, римдік католиктер парламенттегі орынға ие болды (сондай-ақ, олар шеттетілген басқа да ықпал ету және билік орындарын иеленді) және елдің заңдарын жасауға қатысты. Вестминстер Парламентінде Ирландия католик мүшелерінің билік тепе-теңдігін ұстауы Ирландиядағы Оранжмендердің алаңдауын одан әрі арттырды, өйткені О'Коннеллдің "Жою" қозғалысы Дублинде бөлек Ирландия Парламентін қалпына келтіруді көздеді, онда католиктер көпшілікке ие болады, осылайша протестанттық үстемдікке нүкте қояды. Осы сәттен бастап Оранж ордені жаңа, тіпті жауынгерлік формада қайта пайда болды. 1836 жылы Орденді Герцог Камберленд және Императорлық Оранж орденінің Ұлы шебері Эрнест Августты король Уильям IV қайтыс болған кезде Викторияның орнына таққа отырғызуды жоспарлағаны үшін айыптады, содан кейін Палата Корольді Орденді таратуға шақырды. Жозеф Хьюм, Уильям Мольсворт және Лорд Джон Расселдің қысымымен Король шаралар қабылдау керектігін көрсетті және Камберленд герцогы Оранж ложаларын таратуға мәжбүр болды. Хьюм 1832 жылдың шілдесінде Лорд Лондондерриге жасалған әрекет туралы Commons палатасында дәлелдеме берді. Ұлыбританияның Оранж институтының Бас хатшысының орынбасары подполковник В. Б. Фэрменнің хатында маркизге "маңызды адамның өлімінен" (Корольдің өлімінен) кейін Оранжмендер қазіргі "паптық кабинетке және демократиялық министрлікке" (Эрл Грейдің парламенттік реформа министрлігіне) "қарсылық білдірмеу" саясатын тастайтынын және оларға қосылу "саяси болуы мүмкін" деп кеңес берді. Лондондерри күмән келтірді: ол Герцог Камберлендтің "осы виг округіндегі либералды виг сезімі осы кездегі сәтті күш-жігердің мүмкіндігін мүлдем жоққа шығарады" деп сендіретініне күмәні жоқ еді. 1845 жылы тыйым тағы да алынып тасталды, бірақ 1849 жылы Оранжмендер мен Ленташылар арасындағы Долли Брей шайқасы бірнеше онжылдықтар бойы сақталған Оранж шерулеріне тыйым салды. Бұл ақыры Уильям Джонстонның, Балликилбегтен шыққан Корольдік қара институтының Бас шеберінің наразылық науқанынан кейін алынды, Оранжтың жоғары дәрежелі бауырластығы. 1861 жылы Дублиндегі Теренс Макманустың Фениан ұйымдастырған жерлеу рәсімінен бастап Джонстон: "Егер ұлтшылдарға мұндай жиналуға рұқсат берілсе, неге адал Оранжмендерге еркін шеруге рұқсат берілмейді?" деп сұрады. 1867 жылғы Оранж он екінші күні ол Бангордан Даун округіндегі Ньютаунардсқа Оранжмендердің үлкен шеруін басқарып мәселені шешті. Партиялық шеру актісін бұзу оған екі айлық түрме жазасын берді. Келесі жылы, Альстердің Біріккен протестант жұмысшыларының қауымдастығының туын алып жүрген Джонстон Белфастқа парламентке сайланды.
The Society of United Irishmen was formed by liberal Presbyterians and Anglicans in Belfast in 1791. It sought reform of the Irish Parliament, Catholic Emancipation and the repeal of the Penal Laws. By the time the Orange Order was formed, the United Irishmen had become a revolutionary group advocating an independent Irish republic that would "Unite Catholic, Protestant and Dissenter". United Irishmen activity was on the rise, and the government hoped to thwart it by backing the Orange Order from 1796 onward. Irish nationalist historians Thomas A. Jackson and John Mitchel argued that the government's goal was to hinder the United Irishmen by fomenting sectarianism, thereby creating disunity and disorder under pretence of "passion for the Protestant religion". Mitchel wrote that the government invented and spread "fearful rumours of intended massacres of all the Protestant people by the Catholics". Historian Richard R Madden wrote that "efforts were made to infuse into the mind of the Protestant feelings of distrust to his Catholic fellow countrymen". The United Irishmen saw the Defenders as potential allies, and between 1794 and 1796 they formed a coalition. The United Irishmen, despite seeing the Defenders as "ignorant and poverty stricken houghers and rick burners" would claim in 1798 that they were indebted to the Armagh disturbances as the Orangemen had scattered politicised Catholics throughout the country and encouraged Defender recruitment, creating a proto army for the United Irishmen to utilise. with the Catholic and Protestant rebels ensuring none escaped, not even a child who it is claimed managed to break out only for a rebel to kill with his pike. One major outcome of the United Irishmen rebellion was the 1800 Act of Union that merged the Irish Parliament with that of Westminster, creating the United Kingdom of Great Britain and Ireland. Many Catholics supported the Act, but the Orange Order saw it as a threat to the "Protestant constitution" and 36 lodges in counties Armagh and Monaghan alone passed declarations opposing the Union. On 19 July 1823 the Unlawful Oaths Bill was passed, banning all oath bound societies in Ireland. This included the Orange Order, which had to be dissolved and reconstituted. In 1825 a bill banning unlawful associations – largely directed at Daniel O'Connell and his Catholic Association, compelled the Orangemen once more to dissolve their association. When Westminster finally granted Catholic Emancipation in 1829, Roman Catholics were free to take seats as MPs (and take up various other positions of influence and power from which they had been excluded) and play a part in framing the laws of the land. The likelihood of Irish Catholic members holding the balance of power in the Westminster Parliament further increased the alarm of Orangemen in Ireland, as O'Connell's 'Repeal' movement aimed to bring about the restoration of a separate Irish Parliament in Dublin, which would have a Catholic majority, thereby ending to the Protestant Ascendancy. From this moment on, the Orange Order re emerged in a new and even more militant form. In 1836 the Order was accused of plotting to place Ernest Augustus, Duke of Cumberland and Imperial Grand Master of the Orange Order, on the throne in place of Victoria when King William IV died; once the plot was revealed the House of Commons called upon the King to disband the Order. Under pressure from Joseph Hume, William Molesworth and Lord John Russell, the King indicated measures would have to be taken and the Duke of Cumberland was forced to dissolve the Orange lodges. Hume laid evidence before the House of Commons of an approach in July 1832 to Lord Londonderry. A letter from Lieutenant Colonel W. B. Fairman, Deputy Grand Secretary of the Orange Institution of Great Britain, advised the Marquess that following "a death of importance" (the passing of the King), the Orangemen would abandon their policy of "non resistance" to the present "Popish Cabinet, and democratical Ministry" (the parliamentary reform ministry of Earl Grey) and that "it might be political to join" them. Londonderry demurred: he had no doubt that the Duke of Cumberland would be persuaded that "the present state of liberal Whig feeling in this very Whig county entirely preclude the possibility of successful efforts at this juncture". In 1845 the ban was again lifted, but the notorious Battle of Dolly's Brae between Orangemen and Ribbonmen in 1849 led to a ban on Orange marches which remained in place for several decades. This was eventually lifted after a campaign of disobedience led by William Johnston of Ballykilbeg, Sovereign Grand Master of the Royal Black Institution, a senior Orange fraternity. Since the Fenian organised funeral in Dublin for Terence McManus in 1861, Johnston had been asking: "If Nationalists are allowed such mobilisation, why are loyal Orangemen not allowed to march freely". On the Orange Twelfth 1867, he forced the issue by leading a large procession of Orangemen from Bangor to Newtownards in County Down. The contravention of the Party Procession Act earned him a two month prison sentence. The following year, as the standard bearer of United Protestant Working Men's Association of Ulster, Johnston was returned to Parliament for Belfast.
Жаңғыру
19 ғасырдың соңына қарай Орден төмендеп кетті. Алайда, 1880 жылдары жер иелерінің қолдауына ие болғаннан кейін оның жағдайы жақсарды. Бұл қолдау Ирландия жер лигасына, сондай-ақ ұлтшыл көшбасшы Чарльз Стюарт Парнелл басқарған қозғалысқа және «Үй билігіне» қарсы күреске байланысты болды. Гладстонның 1886 жылғы Ирландияға «Үй билігі» туралы алғашқы заң жобасына жауап ретінде, Каван округін либералдық партиядан өкілдік еткен және Орденнің «үлкен барабандарына» қынжылған полковник Эдвард Саундерсон апельсин түсті лента тақты. Саундерсон, кейін Вестминстердегі Ирландиялық Юнионисттік Альянсын басқарды және «Оранж қоғамы ғана Ирландиядағы анархия мен бүлік жағдайын басаңдатуға қабілетті» деген қорытындыға келді. Гладстонның алғашқы «Үй билігі» заң жобасы 1886 жылдың 8 маусымында Палаталар палатасында жеңілгеннен кейін, Ирландияның «Үй билігі» парламент депутаттары Орденнің Белфаст Ұлы шебері, Ирландия шіркеуінің пасторы Ричард Ратледж Кейнді Белфаста 32 адамның өмірін қиған зорлық-зомбылықты қоздырды деп айыптады. Жеңіске қуанған наразылар католиктердің үйлері мен бизнесіне шабуыл жасағандықтан, Ирландияның басқа аймақтарынан, олардың көп бөлігі католик болған RIC полицейлері шақырылды. Кейн олардың либералдық үкіметтен жазалау миссиясымен келгені туралы қауесетке қарсы шықпады, егер олар қарусыздалса, 200 000 қарулы оранжистер олардан қаруларын алып қоятынын мәлімдеді. Сонымен қатар, 1895 жылы Кейн Белфастағы Гейл лигасының филиалының демеушісі болды, ол келесі он жылда ирландтық ұлтшылдықпен тығыз байланысты болды. Лиганың ирланд тілін насихаттауына демеушілік еткен ол Даун мен Коннордың католик епископы Генри Генримен, сондай-ақ Даун, Коннор және Дромордың Ирландия шіркеуінің епископы Томас Велландпен және Пресвитериан шіркеуінің модераторы және филиал вице-президенті Джордж Рафаэль Бьюикпен бірге болды. Филиал президенті – Кейннің приходтық тұрғыны доктор Джон Сент-Клэр Бойд болды. (Кейннің 1885 жылы ашылған Клифтон-стрит Оранж залындағы ескерткіші оны «Адал ирланд патриоты» деп мақтайды).
By the late 19th century, the Order was in decline. However, its fortunes were revived in the 1880s after its embrace by the landlords in opposition to both the Irish Land League, presided over by nationalist leader Charles Stuart Parnell, and Home Rule. In response to Gladstone's first Irish Home Rule Bill 1886, Colonel Edward Saunderson, a landowner who had represented Cavan as a Liberal and who had ridiculed the order's "big drums", donned an Orange sash. Saunderson, who went on to lead the Irish Unionist Alliance at Westminster, had concluded that "the Orange society is alone capable of dealing with the condition of anarchy and rebellion which prevail in Ireland". After Gladstone's first Home Rule Bill was defeated in the House of Commons on 8 June 1886, Irish Home Rule MPs in the House accused the Order's Belfast Grand Master, the Church of Ireland rector Richard Rutledge Kane of fomenting the violent rioting in Belfast that took 32 lives. RIC constables had been brought in from other parts of Ireland, many of them Catholic, when revellers, celebrating the defeat, had begun attacking Catholic homes and businesses. Kane did not counter the rumour that they were on a punitive mission for the Liberal government, declaring that, unless they were disarmed, 200,000 armed Orangemen would relieve them of their weapons. At the same, in 1895 Kane was a patron of the branch in Belfast of the Gaelic League, which in the decade to follow was to become indissolubly linked with Irish nationalism. As a patron of the League's promotion of the Irish language, he was in company of Henry Henry, the Catholic Bishop of Down and Connor, but also Thomas Welland, the Church of Ireland Bishop of Down, Connor and Dromore, and George Raphael Buick, Moderator of the Presbyterian Church and branch vice president. The Branch president was Kane's parishioner, Dr. John St Clair Boyd. (Kane's memorial at the Clifton Street Orange Hall over whose opening he had presided in 1885, commends him as a "Loyal Irish Patriot").
Жалға алушының құқығы, еңбек және тәуелсіз апельсиндік орден
1880 жылы Үш F (әділ жалдау ақысы, мүліктің иелену құқығы және еркін сату) үшін күресіп, үйден шығаруларға қарсылық көрсету мақсатымен Жер лигасы Майо округының жер агенті капитан Чарльз Бойкотттан еңбек күшін қайтарып алуды ұйымдастырды. Бірақ Оранжистер арасында реформаны қолдаған шаруалар да болды. Вестминстердегі көптеген ирланд консерваторларының Гладстонның 1881 жылғы Жер заңына қарсылық танытпауының бір себебі – «жер мәселесі Ольстер мен Ирландияның қалған бөлігі арасындағы наразылықтың себебі болды және осы тұрғыдан алғанда одаққа қауіп төндірді» деген түсінік болды. Жергілікті шаруалардың құқықтарын қорғау қауымдастықтарына қатысудан бөлек, олар батыстағы (Армаг, Каван, Ферманаг және Тирон округтеріндегі) Оранжистердің Ұлттық Лигаға қосылғаны туралы хабарлар алды. Дегенмен, арендаторлар мен жер иелері арасындағы шиеленіс Орден ішінде жалғасты, назар арендалық құқықтан «міндетті сатып алуға» (арендаторлардың жер иелерін белгіленген бағамен сатып алу құқығы) ауысты. Әсіресе солтүстік Антримде, олардың ұйымы күшті болғандықтан, 1903 жылдан бастап шаруалар жаңа тәуелсіз Оранж Орденіне (IOO) көшуді бастады. Бір жыл ішінде Тәуелсіздердің тек Бэллимониде тоғыз ложасы құрылды. Бөлініс алғаш рет Белфастта болды. 1870 жылы Белфасттағы Жұмысшы институтының іргетасын қалау кезінде Уильям Джонстон католиктер мен протестанттарды «Белфасттың Біріккен жұмысшы сыныбының» туы астында біріктіруге ынталанды, бұл діни айырмашылықтар мен партиялық сенімдерді кейбір жағдайларда ұмыту керектігін көрсетуге бағытталған еді. Орден ішіндегі басқалар мұндай бірлікті діни және ұлттық келісімге теңеді. Мұндай пікір келіспеушіліктер 1902 жылы Джонстонның Белфаст Оңтүстігінен парламент депутаты болып қайта сайлануына байланысты жарыс кезінде (қаладағы ложалардың бес бөлігінің төртіншісі жұмысшылар болған кезде) шиеленіске ұшырады. Томас Слоан, қаланың ірі фабрика иесінің бірі – ресми унионисттік кандидатқа қарсы, Белфаст протестанттық қауымдастығының кандидаттығымен шыққандықтан Орденнен қуылғаннан кейін Тәуелсіз ложаларды құрды. Оның жақтастары үшін бұл бөлініс – Оранж Орденінің унионисттік саяси көшбасшылармен, сондай-ақ жер иелері мен жұмыс берушілердің мүдделерімен ( «жүн пальто бригадасы») келісіміне қарсы наразылық болды. 1907 жылы Белфаст лок-ауты кезінде Слоан басқа тәуелсіздермен бірге Ирландия көлік және жалпы жұмысшылар одағының жетекшісі Джеймс Ларкинмен бірге платформада сөйледі. Тәуелсіздердің бас ұстазы Р. Линдсей Кроуфорд жаңа Орденнің демократиялық манифестін «Оранжизм, оның тарихы және дамуы: алғашқы қағидаларға шақыру» (1904) еңбегінде баяндады. Алайда, оның кейіннен «Магераморн манифестінде» (1904) ирланд протестанттарын «өздерінің ирланд азаматтары ретіндегі ұстанымын және рим-католик отандастарына қатысты көзқарасын қайта қарастыруға» шақырғаны Слоан мен көптеген мүшелерге тым көп болып көрінді, нәтижесінде Кроуфорд қуылды. 1912 жылы Үшінші Үйдегі билік туралы заң жобасы Палатаға енгізілді. Алайда, оның енгізілуі 1914 жылға дейін кешіктірілді. Оранж Ордені, Ұлыбританияның консервативтік партиясы және жалпы унионистер бұл заң жобасына қарсы тұруға бейімді болды. Орден 1912 жылғы Ульстер келісімін ұйымдастыруға көмектесті – бұл 500 000 адам қол қойған Үйдегі билікке қарсы уәде болды. 1911 жылы кейбір Оранжистер қаруланып, ополчендер ретінде жаттығуды бастады. 1913 жылы Ульстер одағы кеңесі бұл топтарды орталық бақылауға алуға шешім қабылдады, нәтижесінде Ольстер ерікті күші құрылды, ол Ольстердегі үй билігіне қарсы тұруға арналған ополчендер тобы болды. Оранж ложалары мен УФФ бөлімдері арасында үлкен байланыс болды. 1914 жылдың сәуір айында Германиядан мылтықтар әкелінді, бұл «Ларн қаруы» деп аталды. Алайда, 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, дағдарыс тоқтатылды, бұл соғыс аяқталғанша Үйдегі билік туралы заңның күшіне енбеуіне әкелді. Көптеген Оранжистер 36-шы (Ульстер) дивизиясымен соғыста қызмет етті, ауыр шығындарға ұшырады, ал олардың құрбандығын еске алу әлі күнге дейін Оранж рәсімдерінің маңызды бөлігі болып табылады. Төртінші Үйдегі билік туралы заң 1920 жылы Ирландия үкіметі туралы заң ретінде қабылданды; Ольстердің алты солтүстік-шығыс округі Солтүстік Ирландияға, ал қалған жиырма алты округ Оңтүстік Ирландияға айналды. Бұл өзін-өзі басқарушы құрылым 1921 жылғы Англо-ирланд шарты бойынша Ұлыбритания құрамындағы мәртебесін сақтап, 1925 жылғы Шек аралық комиссия келісімімен шекараларын бекітті. Оңтүстік Ирландия 1922 жылы Ирландия еркін мемлекетіне, ал 1949 жылы Республикаға айналды.
Famously, when in 1880, as part of its campaign for the Three Fs (fair rent, fixity of tenure, and free sale) and of resistance to evictions, the Land League organised the withdrawal of labour from Captain Charles Boycott, a land agent in County Mayo, Orangemen from County Cavan and County Monaghan, under military and police protection, helped bring in the harvest on his employer's estate. But among Orangemen there was tenant farmer support for reform. One reason the majority Irish Conservatives at Westminster did not did not oppose Gladstone's 1881 Land Act conceding the three F's was their recognition that "the land grievance had been a bond of discontent between Ulster and the rest of Ireland and in that sense a danger to the union". Quite apart from participation in local tenant right associations, they had reports of Orangemen in the west (in counties Armagh, Cavan, Fermanagh and Tyrone) actually joining the national League. Tension between tenants and landowners, nonetheless, continued within the Order, the focus shifting from tenant right to "compulsory purchase" (the right of tenants to buy out their landlords at fixed valuations). Particularly in north Antrim, where their organisation was strong, from 1903 tenant farmers began to defect to a new Independent Orange Order (IOO). Within the year, the Independents had nine lodges in Ballymoney alone. The split had first occurred in Belfast. In laying the foundation stone of the Working Men's Institute in Belfast in 1870, William Johnston had welcomed Catholics and Protestants uniting "around the flag of 'The United Working Classes of Belfast' determined to show that there are times and circumstances when religious differences and party creeds must be forgotten". Others within the Order regarded such unity as tantamount to religious and national ecumenism. Such differences came to a head in 1902, in the contest to succeed Johnston as MP for Belfast South (and at time when four fifths of lodge masters in the city were workingmen). Thomas Sloan established the Independent lodges after he had been expelled by the Order for running as the nominee of the Belfast Protestant Association against the official unionist candidate, one of the city's largest millowners. For at least some of his supporters, the split was a protest against what they saw as the co optation of the Orange Order by unionist political leaders and their alignment with the interests of landlords and employers (the "fur coat brigade"). With other independents, in the great Belfast Lockout of 1907 Sloan was to speak on platforms with the Irish Transport and General Workers' Union leader, James Larkin. The Grand Master of the Independents, R. Lindsay Crawford outlined the new order's democratic manifesto in Orangeism, its history and progress: a plea for first principles (1904). However, his subsequent call in the Magheramorne Manifesto (1904) on Irish Protestants to "reconsider their position as Irish citizens and their attitude towards their Roman Catholic countrymen" proved too much for Sloan and most of the membership, and Crawford was eventually expelled. In 1912, the Third Home Rule Bill was introduced in the House of Commons. However, its introduction would be delayed until 1914. The Orange Order, along with the British Conservative Party and unionists in general, were inflexible in opposing the bill. The Order helped to organise the 1912 Ulster Covenant – a pledge to oppose Home Rule which was signed by up to 500,000 people. In 1911, some Orangemen began to arm themselves and train as militias. In 1913, the Ulster Unionist Council decided to bring these groups under central control, creating the Ulster Volunteer Force, an Ulster wide militia dedicated to resisting Home Rule. There was a strong overlap between Orange Lodges and UVF units. A large shipment of rifles was imported from Germany to arm them in April 1914, in what became known as the Larne gun running. However, the crisis was interrupted by the outbreak of the World War I in August 1914, which caused the Home Rule Bill to be suspended for the duration of the war. Many Orangemen served in the war with the 36th (Ulster) Division, suffering heavy losses, and commemorations of their sacrifice are still an important element of Orange ceremonies. The Fourth Home Rule Act was passed as the Government of Ireland Act 1920; the six northeastern counties of Ulster became Northern Ireland and the other twenty six counties became Southern Ireland. This self governing entity within the United Kingdom was confirmed in its status under the terms of the Anglo Irish Treaty of 1921, and in its borders by the Boundary Commission agreement of 1925. Southern Ireland became first the Irish Free State in 1922 and then in 1949 a Republic.
1921 жылдан бастап
Оранж ордені жаңа Солтүстік Ирландия мемлекетінде маңызды орын алды. 1921 жылдан 1969 жылға дейін Солтүстік Ирландияның барлық премьер-министрлері оранжилер және Ольстер Юнионисттік партиясының (UUP) мүшелері болды; үш министрден басқа барлық кабинет министрлері оранжилер болды; бір одақтас сенатордан басқа барлық сенаторлар оранжилер болды; ал кабинет министрлері болмаған 95 депутаттың 87-сі оранжилер еді. Солтүстік Ирландияның алғашқы премьер-министрі Джеймс Крейг Ольстердің іс жүзінде протестанттық екенін және оның билеуші күштерінің символы Оранж ордені екенін әрдайым айтты. 1932 жылы премьер-министр Крейг «біздің үкіметіміз протестанттық және мен оранжилер қатарынанмын» деді. Бұл Ирландия еркін мемлекетінде өткен жылы Эмон де Валероның Ирландияның «католик ұлты» екенін мәлімдеген сөзіне жауап ретінде айтылды. Бұл мәлімдеме Май округында Летиция Дунбар Харрисонның округ кітапханашысы болып тағайындалуына қарсы наразылықтар туралы пікірталас кезінде жасалған еді. Екі жылдан кейін ол: «Мен әрқашан өзімді бірінші оранжилер, содан кейін саясаткер және осы парламент мүшесі деп есептеймін» деді. 1965 жылы орденнің мүшелерінің саны шамамен 70 000-ға жетті, яғни әр 5 ересек Ольстер протестанттарының бірі мүше болды. 1965 жылдан бері, әсіресе Белфаст пен Дерриде, мүшелерінің үштен бірінен айырылды. 1973 жылы Солтүстік Ирландияның одақтас үкіметі таратылғаннан кейін орденнің саяси ықпалы күрт азайды. 1969 жылы «Тұғырыстар» басталғаннан кейін Ирландияның Ұлы Оранж ложасы оранжилерді Солтүстік Ирландияның қауіпсіздік күштеріне, әсіресе Корольдік Ольстер полициясына (RUC) және Британ армиясының Ольстер қорғаныс полкіне (UDR) қосылуға шақырды. Оранжилер бұл шақыруға жақсы жауап берді. Қақтығыс кезінде 300-ден астам оранжилер қаза тапты, олардың көп бөлігі қауіпсіздік күштерінің мүшелері еді. Кейбір оранжилер лоялистік жартылай әскери топтарға да қосылды. Қақтығыс кезінде орденнің лоялистік жартылай әскери топтармен, Демократиялық Юнионисттік партиямен (DUP), Тәуелсіз Оранж орденімен және еркін пресвитериан шіркеуімен қарым-қатынасы шиеленісті болды. Орден өз мүшелерін осы ұйымдарға қосылмауға шақырды және соңғы кезде ғана осы одақтастық бұзушылықтардың кейбіреулері жазылды. Жергілікті тұрғындар шеруді «жеңіске ұмтылушылық» және «жоғары тұрушылық» деп қарастырып, оны осы аумақтан басқа бағытқа бұруға тырысты. 19 ғасырдан бері шеру кезінде үнемі қақтығыстар болып тұрады. «Тұғырыстардың» басталуы 1970 және 1980 жылдары даудың күшеюіне әкелді. Осы кезде шерудің ең даулы бөлігі Обинс көшесімен өтуі болды және ол «қоршау» сипатында болды. Осы кезеңде оранжилердің жақтастары кем дегенде алты католик азаматты өлтірді. 1995 және 1996 жылдары тұрғындар шеруді тоқтатуға қол жеткізді. Бұл Драмкриде қауіпсіздік күштері мен мыңдаған лоялистердің арасындағы қақтығысқа әкелді. Лоялистердің зорлық-зомбылық толқынынан кейін шеруге рұқсат берілді. 1997 жылы қауіпсіздік күштері католиктер ауданын жауып, лоялистердің қауіптеріне сілтеме жасай отырып, шеруді күштеп өткізді. Бұл ирланд ұлтшылдарының кеңінен наразылығына және зорлық-зомбылығына әкелді. 1998 жылдан бастап Гарваги жолында шеруге тыйым салынды және католиктер ауданы үлкен кедергілермен жабылды. Бірнеше жыл бойы Драмкриде жыл сайынғы үлкен қақтығыс болды және лоялистік зорлық-зомбылық кеңінен тарады. 2001 жылдан бері жағдай салыстырмалы түрде тыныш, бірақ орден әлі де Гарваги жолында шеру жүргізу құқығы үшін күресіп келеді. Бұл дау Оранж орденінің және олардың жақтастарының аймақтағы бизнесіне бойкот жариялауға әкелді.
The Orange Order had a central place in the new state of Northern Ireland. From 1921 to 1969, every prime minister of Northern Ireland was an Orangeman and member of the Ulster Unionist Party (UUP); all but three Cabinet ministers were Orangemen; all but one unionist senators were Orangemen; and 87 of the 95 MPs who did not become Cabinet Ministers were Orangemen. James Craig, the first Prime Minister of Northern Ireland, maintained always that Ulster was in effect Protestant and the symbol of its ruling forces was the Orange Order. In 1932, Prime Minister Craig maintained that "ours is a Protestant government and I am an Orangeman". This was in response to a speech the year before by Éamon de Valera in the Irish Free State claiming that Ireland was a "Catholic nation" in a debate about protests against Protestant woman Letitia Dunbar Harrison being appointed as County Librarian in County Mayo. Two years later he stated: "I have always said that I am an Orangeman first and a politician and a member of this parliament afterwards All I boast is that we have a Protestant Parliament and a Protestant State". At its peak in 1965, the Order's membership was around 70,000, which meant that roughly 1 in 5 adult Ulster Protestant males were members. Since 1965, it has lost a third of its membership, especially in Belfast and Derry. The Order's political influence suffered greatly after the unionist controlled government of Northern Ireland was abolished in 1973. After the outbreak of "the Troubles" in 1969, the Grand Orange Lodge of Ireland encouraged Orangemen to join the Northern Ireland security forces, especially the Royal Ulster Constabulary (RUC) and the British Army's Ulster Defence Regiment (UDR). The response from Orangemen was strong. Over 300 Orangemen were killed during the conflict, the vast majority of them members of the security forces. Some Orangemen also joined loyalist paramilitary groups. During the conflict, the Order had a fractious relationship with loyalist paramilitary groups, the Democratic Unionist Party (DUP), the Independent Orange Order and the Free Presbyterian Church. The Order urged its members not to join these organisations, and it is only recently that some of these intra unionist breaches have been healed. The residents have sought to re route the march away from this area, seeing it as "triumphalist" and "supremacist". There have been intermittent violent clashes during the march since the 19th century. The onset of the Troubles led to the dispute intensifying in the 1970s and 1980s. At this time, the most contentious part of the march was the outward leg along Obins Street. and a "siege". During this time, supporters of the Orangemen murdered at least six Catholic civilians. In 1995 and 1996, residents succeeded in stopping the march. This led to a standoff at Drumcree between the security forces and thousands of loyalists. Following a wave of loyalist violence, the march was allowed through. In 1997, security forces locked down the Catholic area and forced the march through, citing loyalist threats. This sparked widespread protests and violence by Irish nationalists. From 1998 onward the march was banned from Garvaghy Road and the Catholic area was sealed off with large barricades. For a few years, there was an annual major standoff at Drumcree and widespread loyalist violence. Since 2001, things have been relatively calm, but the Order still campaigns for the right to march on Garvaghy Road. The dispute led to a short lived boycott of businesses owned by Orangemen and their supporters elsewhere in the region.
Қатысу деңгейі
Орденге мүшелік тарихи тұрғыдан протестанттар басымдылық құратын аймақтарда төмен болды, ал керісінше, католиктер басымдылық құратын аймақтарда жоғары болды. Фермана графтығында католик және протестант халқының саны шамалас болғандықтан, 1971 жылы мүшелік саны протестанттық Антрим және Даун графтықтарындағыдан үш есе жоғары болды, онда ересек протестант еркектерінің 10% астамды құрады. Мүшелік деңгейінің жоғары болуымен байланысты басқа факторлар – католиктерге жақын жұмыссыздық деңгейі және одақтастар арасында Демократиялық юнионисттік партияға қолдау көрсету деңгейінің төмендігі.
Membership of the Order was historically lower in areas where Protestants are in the majority, and vice versa. In County Fermanagh, where the Catholic and Protestant populations are close to parity, membership in 1971 was three times as high as in the more Protestant counties of Antrim and Down, where it was just over 10% of adult Protestant males. Other factors that are associated with high rates of membership are levels of unemployment that more closely match Catholic levels, and low levels of support for the Democratic Unionist Party among unionists.
Протестантизм
Қазіргі Оранжевый орденінің негізі – «библиялық протестантизмді» және Реформация принциптерін насихаттау мен тарату болып табылады. Сондықтан Орден тек протестанттық дінге сенетін адамдарды ғана қабылдайды. Католиктермен қатар, діни сенімі жоқ және Құдайдың үштік екендігіне сенбейтін христиандарға да тыйым салынған. Бұған Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі Киелілер (Мормон) шіркеуінің мүшелері, Ехоба куәгерлері, унитариандар және квакерлер жатады. Бұрынғы ережелерде Рим католиктері мен олардың жақын туыстарының мүшелікке қабылдануына тыйым салынған. Кейбір масондыққа қарсы евангелистік христиандық топтар Оранжевый орденінің әлі де масондық әсерінде екенін мәлімдеді. Орденді ложаларға ұйымдастыру сияқты көптеген масондық дәстүрлер сақталған. Орденде де жаңа мүшелердің өсуіне арналған дәрежелер жүйесі бар. Бұл дәрежелер – Киелі кітапқа сілтемелермен интерактивті қойылымдар. Корольдік Арх Пурпур және Корольдік Қара институттары сияқты жоғары дәрежелі рәсімдерге қатысты алаңдаушылықтар бар.
The basis of the modern Orange Order is the promotion and propagation of "biblical Protestantism" and the principles of the Reformation. As such the Order only accepts those who confess a belief in a Protestant religion. As well as Catholics, non creedal and non Trinitarian Christians are also banned. This includes members of the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (Mormons), Jehovah's Witnesses, Unitarians, and Quakers. Previous rules specifically forbade Roman Catholics and their close relatives from joining Some anti Masonic evangelical Christian groups have claimed that the Orange Order is still influenced by freemasonry. Many Masonic traditions survive, such as the organisation of the Order into lodges. The Order has a similar system of degrees through which new members advance. These degrees are interactive plays with references to the Bible. There is particular concern over the ritualism of higher degrees such as the Royal Arch Purple and the Royal Black Institutions.
Діншілдік
Орден төртінші өсиетті маңызды деп санайды және ол христиандарға жексенбі күні жұмыс істеуге немесе діни сипаты жоқ қызметтерге қатысуға тыйым салады. Егер 12 шілде жексенбіге түйіссе, дәстүр бойынша сол күні өтетін шерулер келесі күні өткізіледі. 2002 жылдың наурыз айында Орден "Баллимена жәрмеңкесінің жексенбіде өткізілуіне жол бермеу үшін, салдарына қарамастан, барлық қажетті шараларды қолдануға" дайын екенін мәлімдеді. Антрим округі ауыл шаруашылығы қауымдастығы Орденнің талабын қабылдады.
The Order considers important the Fourth Commandment, and that it forbids Christians to work, or engage in non religious activity generally, on Sundays. When the Twelfth of July falls on a Sunday the parades traditionally held on that date are held the next day instead. In March 2002, the Order threatened "to take every action necessary, regardless of the consequences" to prevent the Ballymena Show being held on a Sunday. The County Antrim Agricultural Association complied with the Order's wishes.
Саясат
Оранж Ордені британдық унионизммен тығыз байланысты. Бұл – Ұлыбританияның біртұтастығын қолдайтын саяси идеология. Осылайша, унионизм, мысалы, Ирландияның қайта бірігуіне және Шотландияның тәуелсіздігіне қарсы. Орден өзінің құрылған сәтінен бастап ашық саяси ұйым болды. 1905 жылы Ольстер Одағы Кеңесі (UUC) құрылғанда, Оранж Орденінің өкілдерін оның отырыстарына жіберуге құқық берілді. UUC – Ольстер Одағы Партиясының (UUP) шешім қабылдау органы болды. 1922 және 1972 жылдар аралығында UUP Солтүстік Ирландия Парламентіндегі ең ірі партия болып келді, ал Солтүстік Ирландияның барлық премьер-министрлері және UUP-нің жоғары лауазымды тұлғаларының көп бөлігі Орденнің мүшелері болды. UUP-мен тығыз байланысқа ие болғандықтан, Оранж Ордені үлкен ықпалға ие болды. Орден реформашы премьер-министрлер Теренс О’Ниллге (1969), Джеймс Чичестер Кларкқа (1969–1971) және Брайан Фолкнерге (1972–1974) сенімсіздік білдіру дауысының артында тұрды. Ғасырдың басында, алайда, оранжемендер көптеп Ұлы Жұма келісіміне қарсылық білдіргендіктен, DUP-қа дауыс бере бастады. 2005 жылы Орден 100 жылдық институционалдық байланысты тоқтатып, UUP-мен байланысын үзуге шешім қабылдады. Шешімге қатысты сөз сөйлеген Ұлы Мастер Роберт Саультерс: «Бұрын бір ғана унионисттік партия болған. Қазір бұл орын алмайды және біз 1905 жылы жасалған келісімдердің 2005 жылғы Солтүстік Ирландиядағы саяси жағдайға қатысты емес деп санаймыз. Лоялды Апельсиндік Мекеме одақтастық мүдделерді қолдау үшін қажет болған жағдайларда лоббилік жұмыстарды жалғастырады және одақтастық халықтың саяси мүдделерін қорғауда белсенді барлық тараптармен жақсы қарым-қатынас орнатуға тырысады». Ол кезде DUP депутаттары мен стратегиялық кеңесшілері болған бірнеше танымал оранжемендер де болды. 2009 жылдың желтоқсанында Оранж Ордені екі унионисттік партиямен құпия келіссөздер жүргізді. Бұл келіссөздердің басты мақсаты 2010 жылғы мамырдағы жалпы сайлау алдында екі партияның бірлігін нығайту болды. Ол Орденде «одақтастықтың барлық түрлі түстерін білдіретін» мүшелер бар екенін айтты және «біз өзара соғысып, таласып кетсек, одақты суландыра береміз» деп ескертті. SDLP депутаты Джон Даллат әділет министрі Дэвид Фордтан Саультерс жек көруге қатысты заңдарды бұзған жоқ па, соны анықтауды сұрады. Ол былай деді: «Католик қауымын немесе кез келген қауымды террористік топтармен байланыстыру – әлсіз саналы адамдарды жек көруге итермелеу, ал тарих бізге бұның бұрын немен аяқталғанын көрсетеді». 2011 жылы Солтүстік Ирландиядағы 1500 оранжеменнің арасында жүргізілген сауалнамада 60%-дан астамы «көптеген католиктер ИРА-ға көңіл білдіреді» деп есептеді. 2015 жылы Ирландияның Grand Orange Lodge Солтүстік Ирландияның өнер, мәдениет және демалыс департаментіне ирланд тілі заң жобасын енгізуге қарсылық білдірді. Өтінішінде ложа «ирланд тілін Британ аралдарының жергілікті тілдерінің бірі ретінде» құрметтейтінін мәлімдеді. Алайда, ложа ирланд тілі заңы теңсіздікке ықпал етеді, өйткені ол «рим-католик қауымының бір бөлігіне бағытталған» деп мәлімдеді.
The Orange Order is strongly linked to British unionism. This is a political ideology that supports the continued unity of the United Kingdom. Unionism is thus opposed to, for example, Irish reunification and Scottish independence. The Order, from its very inception, was an overtly political organisation. In 1905, when the Ulster Unionist Council (UUC) was formed, the Orange Order was entitled to send delegates to its meetings. The UUC was the decision making body of the Ulster Unionist Party (UUP). Between 1922 and 1972, the UUP was consistently the largest party in the Northern Ireland Parliament, and all Prime Ministers of Northern Ireland and the vast majority of senior UUP figures were members of the Order. Due to its close links with the UUP, the Orange Order was able to exert great influence. The Order was the force behind the UUP no confidence votes in reformist Prime Ministers Terence O'Neill (1969), James Chichester Clark (1969–71), and Brian Faulkner (1972–74). By the turn of the century, however, Orangemen had begun to vote for the DUP in large numbers due to their opposition to the Good Friday Agreement. In 2005, Order decided to cut its ties to the UUP, ending the 100 year institutional linkage. Speaking to the decision, Grand Master Robert Saulters noted: When the UUC was established there was only one Unionist Party. That is no longer the case and we feel that arrangements made in 1905 are no longer relevant to the political scene in Northern Ireland in 2005. The Loyal Orange Institution will continue to lobby for the unionist cause as events require and we will seek to establish good relationships with all those engaged in the political interests of the unionist people. There were already a number of high profile Orangemen who were DUP MPs and strategists. In December 2009, the Orange Order held secret talks with the two unionist parties. The main goal of these talks was to foster greater unity between the two parties, in the run up to the May 2010 general election. He said that the Order has members "who represent all the many shades of unionism" and warned, "we will continue to dilute the union if we fight and bicker among ourselves". SDLP MLA John Dallat asked Justice Minister David Ford to find if Saulters had broken the hate speech laws. He said: "Linking the Catholic community or indeed any community to terror groups is inciting weak minded people to hatred, and surely history tells us what that has led to in the past". In a 2011 survey of 1,500 Orangemen throughout Northern Ireland, over 60% believed that "most Catholics are IRA sympathisers". In 2015, the Grand Orange Lodge of Ireland made a submission to the Northern Ireland Department of Arts, Culture and Leisure opposing the introduction of an Irish Language Bill. In its submission, the Lodge stated that it respected "Irish as one of the indigenous languages of the British Isles". However, the Lodge argued an Irish Language Act would promote inequality because it would be "directed towards a section of the Roman Catholic community".
Парадтар
Парадтар – Орден қызметінің маңызды бөлігі. Көптеген Оранж ложалары жыл сайын Оранж залынан жергілікті шіркеуге дейін шеру өткізеді. Шіркеу атауы жиі жергілікті демографиялық жағдайға байланысты өзгеріп отырады. Оранж жылдың ең маңызды оқиғалары – 12 шілде мерекесіне дейінгі парадтар. Дегенмен, он екінші күнді кейбір жерлерде әлі де терең дау тудыратын мәселе деп санайды, әсіресе Оранж Орденінің айтылатын үстемдік танытуы, католицизмге қарсылығы және ирланд ұлтшылдығына қарсылығы себепті. Соңғы жылдары көптеген Оранж парадтары бейбіт өтті. Екі қауымның бірімен-бірі тығыз орналасқан, «байланыс аймақтары» деп аталатын жерлердегі Оранж Ордені парадтарының бірнешеуін қоспағанда, барлығы бейбіт өтті. Жыл сайынғы он екінші күндік парадтар Солтүстік Ирландияның алты округінде өтеді, ал Даун округі отыз үш орынмен ең көп парадты қабылдайды. Халық саны аз Армаг және Ферманаг округтерінде он екі орыннан бар. Каррикмор, Кушендалл, Ростревор, Кросмаглен және Дрейперстаун сияқты кішкентай ауылдарда парадтар өткізілмейді, ал Коалисленд және Дунгивен сияқты халық саны көп аймақтар ешқашан ірі он екінші күндік парадты қабылдаған емес. Ирландияның Ұлы Ложасы Парадтар комиссиясын мойындамайды, оны протестант парадтарына қарсы құрылған деп санайды, себебі протестанттар католиктерге қарағанда он есе көп парад өткізеді. Дегенмен, Ұлы Ложа Парадтар комиссиясымен жұмыс істеу мәселесінде келіспеушіліктер бар. Ұлы Ложа делегаттарының 40% ресми саясатқа қарсы, ал 60% қолдайды. Ұлы Ложа саясатына қарсы шығушылардың көпшілігі Портадаун ауданы, Беллаги, Дерри қаласы және Төменгі Ормо сияқты парадтарға шектеу қойылған аймақтардан шыққан.
Parades are a big part of the Order's activities. Most Orange lodges hold a yearly parade from their Orange hall to a local church. The denomination of the church is quite often rotated, depending on local demographics. The highlights of the Orange year are the parades leading up to the celebrations on the Twelfth of July. The Twelfth, however, remains in places a deeply divisive issue, not least because of the alleged triumphalism, anti Catholicism and anti Irish nationalism of the Orange Order. In recent years, most Orange parades have passed peacefully. All but a handful of the Orange Order parades, at so called "interface areas" where the two communities live next to each other, are peaceful. The locations used for the annual Twelfth parades are located throughout the six counties of Northern Ireland with County Down having the most venues with thirty three. Counties Armagh and Fermanagh having a smaller population both have twelve host venues. Some smaller villages such as Carrickmore, Cushendall, Rostrevor, Crossmaglen and Draperstown are not marched in at all and areas with a sizeable population like Coalisland and Dungiven have never been the host for a major Twelfth parade. The Grand Lodge of Ireland does not recognise the Parades Commission, which it sees as having been founded to target Protestant parades, as Protestants parade at ten times the rate of Catholics. Grand Lodge is, however, divided on the issue of working with the Parades Commission. 40% of Grand Lodge delegates oppose official policy while 60% are in favour. Most of those opposed to Grand Lodge policy are from areas facing parade restrictions like Portadown District, Bellaghy, Derry City and Lower Ormeau.
Апельсинді залдары
Ай сайынғы жиналыстар Orange залдарында өтеді. Ирландия шекарасының екі жағындағы Orange залдары протестанттар үшін, кейде басқа діндердің өкілдері үшін де қоғамдық орталықтар ретінде пайдаланылады, бірақ мұндай жағдай бұрын жиі кездесетін. Залдарда көбінесе несие одақтары, жергілікті оркестрлер, Ольстер шотландтары және басқа да мәдени ұйымдар, сондай-ақ діни миссиялар мен юнионисттік саяси партиялар сияқты қоғамдық топтар орналасады. Ирландиядағы шамамен 700 Orange залының 282-сі 1968 жылы басталған Қиын кезеңнен бері өртке салушылардың шабуылына ұшырады. Синн Фейнның көрнекті мүшесі Пол Батлер бұл өрт сөндірудің "Orange Орденіне және басқа да лоялды институттарға тиесілі мүліктерге қарсы ұлтшылдардың науқаны" екенін айтты. Бір рет Синн Фейннің жастар қанатының мүшесі Orange залының шатырынан құлап, ауруханаға түсті. Көптеген жағдайларда залдар өрт сөндіру арқылы қиратылған немесе толығымен жойылған, ал кейбіреулері бояу бомбаларымен, граффитимен және басқа да вандализм актілерімен зақымдалған. Орден ирланд республикашыларының сектанттық вандализмді ұйымдастырған науқанының мол дәлелдері бар екенін мәлімдейді. Бас хатшы Дрю Нельсон статистикалық талдаулар осы науқанның 1980 жылдардың соңында басталғанын және қазірге дейін жалғасып жатқанын көрсетіп тұрғанын айтты. (баспа басылымда және электронды түрде қолжетімді) және он екінші жылдық естелік буклетінде. Вильям ең көп тақырып болып табылады, бірақ басқа тақырыптарға Сомма шайқасы (әсіресе 36-шы (Ольстер) дивизиясының ролі), Сент-Патрик (Орденнің пікірінше, ол Рим католигі емес) және протестанттық реформация кіреді. Солтүстік Ирландияда кем дегенде екі Orange Lodge бар, олар Сент-Патриктің мұрасы мен діни идеалдарын ұсынатынын мәлімдейді. Ең танымал – 688 нөміріндегі Сент-Патриктің кресі (ЛОЛ (Лоялды Orange Lodge)), ол 1968 жылы Сент-Патрикті (қайта) иелену мақсатымен құрылған. Ложада бірнеше танымал мүшелер болды, соның ішінде ложаның капелланы болған және Уақытша ИРА тарапынан өлтірілген Рев Роберт Брэдфорд, сондай-ақ марқұм Эрнест Бэрд. ДУП-тың Нельсон МакКаусленд және Ольстер қоғамының директоры Гордон Люси ложа мүшелері арасында ең белгілі мүшелер болып табылады. 1970 жылдары Белфаст қаласында Oidhreacht Éireann (Ирландия мұрасы) LOL 1303 деп аталатын ложа болды, ол ирланд тілі мен гэльдік мәдениет католиктер мен республикашылардың ғана меншігі емес екенін мәлімдеді. Вильям Джеймстің қолдаушысы Франция королі Людовик XIV-ке қарсы жорықтарында Папаның қолдауын алды, және бұл факт кейде Orange тарихтарында қалдырылмайды. Орден және көбінесе фундаменталистік Тәуелсіз Орден тарихқа қарағанда дінге көбірек негізделген тарихи аргументтерді жариялайды. Британдық израильдіктер, британдықтардың израильдіктерден шыққандығы және Елизавета II-нің Киелі кітаптағы Дәуіт патшаның тікелей ұрпағы екендігі туралы мәлімдемелер Orange басылымдарында уақыт-уақытпен айтылып келеді.
Monthly meetings are held in Orange halls. Orange halls on both sides of the Irish border often function as community halls for Protestants and sometimes those of other faiths, although this was more common in the past. The halls often host community groups such as credit unions, local marching bands, Ulster Scots and other cultural groups as well as religious missions and unionist political parties. Of the approximately 700 Orange halls in Ireland, 282 have been targeted by arsonists since the beginning of the Troubles in 1968. Paul Butler, a prominent member of Sinn Féin, has said the arson is a "campaign against properties belonging to the Orange Order and other loyal institutions" by nationalists. On one occasion a member of Sinn Féin's youth wing was hospitalised after falling off the roof of an Orange hall. In a number of cases halls have been badly damaged or completely destroyed by arson, while others have been damaged by paint bombings, graffiti and other vandalism. The Order claims that there is considerable evidence of an organised campaign of sectarian vandalism by Irish republicans. Grand Secretary Drew Nelson claims that statistical analysis shows that this campaign began in the last years of the 1980s and continues to the present. (available in a print edition and also electronically) and the Twelfth souvenir booklet. While William is the most frequent subject, other topics have included the Battle of the Somme (particularly the 36th (Ulster) Division's role in it), Saint Patrick (who the Order argues was not Roman Catholic), and the Protestant Reformation. There are at least two Orange Lodges in Northern Ireland which they claim represent the heritage and religious ethos of Saint Patrick. The best known is the Cross of Saint Patrick LOL (Loyal Orange lodge) 688, instituted in 1968 for the purpose of (re)claiming Saint Patrick. The lodge has had several well known members, including Rev Robert Bradford MP who was the lodge chaplain who himself was killed by the Provisional IRA, the late Ernest Baird. Nelson McCausland of the DUP and Gordon Lucy, Director of the Ulster Society are the more prominent members within the lodge membership. In the 1970s there was also a Belfast lodge called Oidhreacht Éireann (Ireland's Heritage) LOL 1303, which argued that the Irish language and Gaelic culture were not the exclusive property of Catholics or republicans. William was supported by the Pope in his campaigns against James' backer Louis XIV of France, and this fact is sometimes left out of Orange histories. Occasionally the Order and the more fundamentalist Independent Order publishes historical arguments based more on religion than on history. British Israelism, which claims that the British people are descended from the Israelites and that Queen Elizabeth II is a direct descendant of the Biblical King David, has from time to time been advanced in Orange publications.
Соғыс мерекесі
Орден Ольстердің соғыста қаза тапқандарын, әсіресе Оранжемендерді және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сомма шайқасында (1916) қаза тапқандарды еске алуда елеулі рөл атқарды. Сомманың құрметіне 1 шілдеде және оның төңірегінде көптеген шерулер өтеді, бірақ кейбір шерулерде соғыс ескерткішінің мәні басқаларына қарағанда анық байқалады. Бірнеше естелік ложалар бар, сондай-ақ Сомма шайқасын, соғыс ескерткіштерін немесе басқа да естелік суреттерді бейнелейтін бірнеше тулар бар. Сомма шайқасында қаза болған Ольстер дивизиясының ерлерін еске алу үшін Типвальдегі Ольстер мұнарасының аумағында, соғыста қаза тапқан Оранжемендерге арналған кішкентай ескерткіш орнатылған.
The Order has been prominent in commemorating Ulster's war dead, particularly Orangemen and particularly those who died in the Battle of the Somme (1916) during World War I. There are many parades on and around 1 July in commemoration of the Somme, although the war memorial aspect is more obvious in some parades than others. There are several memorial lodges, and a number of banners which depict the Battle of the Somme, war memorials, or other commemorative images. In the grounds of the Ulster Tower Thiepval, which commemorates the men of the Ulster Division who died in the Battle of the Somme, a smaller monument pays homage to the Orangemen who died in the war.
Лоялистік жарымәскери топтармен қарым-қатынасы
Оранж ордені UVF және UDA сияқты лоялистік жарымәскери топтармен байланысы үшін сынға ұшырады, олар террористік ұйымдар ретінде танылған. Алайда, ол терроризм мен жарымәскери зорлық-зомбылықты ауызша айыптады. Оранж шерулерінде кейбір топтар лоялистік жарымәскери топтарды ашық түрде қолдайды, мысалы, жарымәскери туларды алып жүру арқылы немесе жарымәскери атаулар мен белгілерді тағу арқылы. Мысалы, танымал лоялист Джон Грегг Cloughfern Young Conquerors тобының мүшесі болды, ал Coleraine қаласындағы Freeman Memorial тобы өз бомбасымен қаза тапқан UVF мүшесінің құрметіне аталды. Сондай-ақ, жарымәскери топтар кейбір топтардан өздерінің ұйымдарының туын алып жүруді сұрап, кейде мұндай іс үшін қаржылық көмек ұсынады. Бірнеше танымал лоялистік соғыскерлер сол кезде Оранж орденінің мүшелері болды, олардың ішінде Gusty Spence, Robert Bates, Davy Payne, David Ervine, John Bingham, George Seawright, Richard Jameson және Billy McCaughey болды. Old Boyne Island Heroes Orange ложасының туында Джон Бингем мен Shankill Butcher Роберт Бейтстің есімдері жазылған, олар екеуі де мүше болған. Тағы бір Shankill Butcher, UDR әскері Эдди McIlwaine 2003 жылы Оранж шеруіне қатысып, өлтірілген UVF мүшесі Брайан Робинсонның (өзі де Оранжмен болған) баннерін алып жүргені суретке түсірілді. 2014 жылы McIlwaine Оранж шеруінде стюард ретінде суретке түсірілді. Оранж орденінің өкілі McIlwaine-нің орденге мүшелігін айыптаудан бас тартты. 1972 жылдың 12 шілдесінде кем дегенде елу бетперделі және біртекті киім киген Ulster Defence Association (UDA) мүшелері Портадаунның католик аймағына Оранж шеруін сүйемелдеп алып барды, шерушілерге салют жасады. Сол жылы Оранжмендер "Orange Volunteers" деп аталатын жарымәскери топ құрды. Бұл топ "1973 жылы Белфастағы пабты бомбалады, бірақ Белфастағы Оранж залдарынан табылған қару-жарақтарды жинаудан басқа заңсыз іс жасаған жоқ". Портадаун Оранжмендері Джордж Сеурайт сияқты белгілі соғыскерлерге 1986 жылғы 6 шілдедегі шеруге қатысуға рұқсат берді, бұл бұрынғы келісімге қайшы келді. Сеурайт - католиктерді пеште күйдіруді ұсынған унионист саясаткер және UVF мүшесі. Журналистер Генри Макдональд пен Джим Кусак Оранжмендердің "қырғынды мақтан тұтқан" суреттері әлемге таралып, орден үшін PR апаты болғанын айтты. Сол кездегі Солтүстік Ирландияның мемлекеттік хатшысы Патрик Мейхью шерушілер "адам жегіштер тайпасын ұятқа қалдырған болар еді" деді. 2007 жылы Оранж шеруінде UDA мүшесі Джо Браттиді еске алуға арналған баннер пайда болды. Братти соғыс кезінде қаза тапқан. Ұлыбританиядағы Оранж ложалары лоялистік жарымәскери топтармен байланыста болды деген айыптамалар да болды. Қақтығыстың алғашқы жылдарында Шотландиядағы орденнің бас хатшысы "Ольстерге соғысуға" еріктілерді іздеп Оранж ложаларын аралады. Мыңдаған адам ерікті болып тіркелді деп есептеледі, бірақ олардың аз ғана бөлігі Ольстерге барды. 1970 жылдары Оранжмен Родди Макдональд Шотландиядағы UDA "командирі" болды. 1976 жылы шотландтық Оранжмен басшылары оны теледидарда UDA басшысы екенін және Солтүстік Ирландияға қару жеткізгенін мойындағаннан кейін шығаруға тырысты. Алайда, оның шығарылуына арнайы тәртіптік отырыста 300 Оранжмен кедергі келтірді. Оның шотландтық UDA командирі Джеймс Гамильтонның мұрагері де Оранжмен болды. 2006 жылы Ливерпульдің үш Оранжмені қару-жарақ және UVF мүшелігі үшін түрмеге жабылды. Жергілікті депутат Луиза Эллман оларды орденнен шығаруды талап етті. Drumcree тұрақтары кезінде лоялистік соғыскерлер Оранжмендерді ашық түрде қолдады және Оранж шеруіне кедергі келтірілгеніне наразылық білдіру үшін Солтүстік Ирландия бойынша зорлық-зомбылық толқынын бастады. Олар үйде жасалған қаруды Drumcree-ге контрабандалық жолмен әкелді, Оранжмендер кедергі келтірмеді, және полиция желілеріне шабуыл жасады. UDA/UFF мүшелері Drumcree-де Оранжмендерді қолдаған баннерлермен көрінді. Портадаун Оранж ложасы мұндай адамдардың жиналуына кедергі келтіре алмайтынын айтты, бірақ кез келген қолдауды құптады. Лоялистік еріктілер күштерінің (LVF) басшысы Билли Райт жиі Drumcree-де Портадаун Оранж ложасының басшысы Гарольд Грейсидің компаниясында көрінетін, және тұрақтармен байланысты лоялистік зорлық-зомбылықты айыптаудан бас тартты. 1990 жылдардың соңында Stoneyford Оранж залы Оранж еріктілерінің орталық нүктесі болып табылды. Полиция залда тінту жүргізгеннен кейін екі Оранжмен "террористерге пайдалы болуы мүмкін құжаттар", автоматты мылтық және Оранж еріктілерінің мүшесі болғандығы үшін сотталды. Оранж ложасы оларды шығарудан бас тартты. Antrimдегі Real UFF-пен байланысы бар Оранжмен және DUP сайлау кандидаты 2013 жылы поляк отбасына жасалған сектанттық шабуылға қатысқандығы үшін түрмеге жабылды. Ол орденнен шығарылды. Ирландияның Ұлы Оранж ложасы зорлық-зомбылықты және жарымәскерилік іс-қимылды айыптайтын бірнеше мәлімдеме жасады. 2011 жылы Sinn Féin-нің жарымәскерилік байланыстар туралы айыптауларына жауап берген Оранж өкілі: "Оранж ордені барлық террористік зорлық-зомбылықты үнемі айыптап келеді" деді. 2008 жылы Armagh Оранжмендері жарымәскерилік туларды көтеруді айыптады. Ирландияның Ұлы ложасының сол кездегі хатшысы Денис Уотсон террористік қылмыс жасағандарды орденнен шығаруға шақырды. 2000 жылы 12 шілдеде өткен демонстрацияда сөз сөйлеген Оранжмен және Демократиялық Юнионист саясаткері Джеффри Дональдсон: "Оранж ордені парадтарына жарымәскерилердің енуіне немесе заңды наразылықтарды өздерінің агрессиясын көрсету және ашық қорқыту құралы ретінде пайдалануына жол бермеуі қажет. Оранж ордені осыдан жоғары идеалдарды қорғайды және жарымәскерилердің заңсыз әрекеттерін және зорлық-зомбылыққа қатысатындардың барлығын әр мүмкіндікте айыптауы керек" деді. Эрик Кауфманн өзінің "Жаңа Юнионизм" атты кітабында: "Оранж ордені бүкіл Қақтығыс кезеңінде зорлық-зомбылыққа және жарымәскерилік іс-қимылға қарсы белсенді түрде күресті. Бұл оппозиция орденнің билік құрылымына кіріктірілген протестант дін қызметкерлерінің үлкен санымен байланысты болды. Жастар Оранжмендері RUC (полиция) немесе UDR (жергілікті қауіпсіздік күштері) қатарына қосылып, жарымәскерилерден қашықта болуға шақырылды" деп жазды.
The Orange Order has been criticised for associating with loyalist paramilitary groups such as the UVF and UDA, which are classified as terrorist organisations. However, it has publicly condemned terrorism and paramilitary violence. Some bands that appear at Orange marches openly display support for loyalist paramilitary groups, such as by carrying paramilitary flags or sporting paramilitary names and emblems. For example, prominent loyalist John Gregg was a member of Cloughfern Young Conquerors band, while Coleraine based Freeman Memorial band was named after a UVF member who was killed by his own bomb. It has also been claimed that paramilitary groups approach certain bands asking the band to carry a flag of their organisation with financial assistance sometimes offered for doing so. A number of prominent loyalist militants were members of the Orange Order at the same time. This includes Gusty Spence, Robert Bates, Davy Payne, David Ervine, John Bingham, George Seawright, Richard Jameson, Billy McCaughey, The banner of Old Boyne Island Heroes Orange lodge bears the names of John Bingham and Shankill Butcher Robert Bates, who were both members. Another Shankill Butcher, UDR soldier Eddie McIlwaine, was pictured taking part in an Orange march in 2003 with a bannerette of killed UVF member Brian Robinson (who himself was an Orangeman). McIlwaine was also pictured acting as a steward at a 2014 Orange march. An Orange Order spokesman refused to condemn McIlwaine's membership of the Order. On 12 July 1972, at least fifty masked and uniformed members of the Ulster Defence Association (UDA) escorted an Orange march into the Catholic area of Portadown, saluting the Orangemen as they passed. That year, Orangemen formed a paramilitary group called the Orange Volunteers. This group "bombed a pub in Belfast in 1973 but otherwise did little illegal other than collect the considerable bodies of arms found in Belfast Orange Halls". Portadown Orangemen allowed known militants such as George Seawright to take part in a 6 July 1986 march, contrary to a prior agreement. Seawright was a unionist politician and UVF member who had publicly proposed burning Catholics in ovens. Journalists Henry McDonald and Jim Cusack said images of Orangemen "gloating over the massacre" were beamed around the world and were a public relations disaster for the Order. Patrick Mayhew, then Secretary of State for Northern Ireland, said the marchers "would have disgraced a tribe of cannibals". In 2007, a banner commemorating UDA member Joe Bratty appeared at an Orange march. Bratty was said to have orchestrated the massacre. Orange lodges in Britain have also been accused of links with loyalist paramilitaries. In the early years of The Troubles, the Order's Grand Secretary in Scotland toured Orange lodges for volunteers to "go to Ulster to fight". Thousands are believed to have volunteered although only a small number travelled to Ulster. During the 1970s an Orangeman—Roddy MacDonald—was the UDA's 'commander' in Scotland. In 1976, senior Scottish Orangemen tried to expel him after he admitted on television that he was a UDA leader and had smuggled weapons to Northern Ireland. However, his expulsion was blocked by 300 Orangemen at a special disciplinary hearing. His successor as Scottish UDA commander, James Hamilton, was also an Orangeman. In 2006, three Liverpool Orangemen were jailed for possession of weapons and UVF membership. Local MP Louise Ellman called for them to be expelled from the Order. During the Drumcree standoffs, loyalist militants publicly supported the Orangemen and launched waves of violence across NI in protest at the Orange march being blocked. They smuggled homemade weaponry to Drumcree, apparently unhindered by the Orangemen, and attacked police lines. Members of the UDA/UFF appeared at Drumcree with banners supporting the Orangemen. Portadown Orange Lodge said it could not stop such people from gathering, but added that it welcomed any support. Loyalist Volunteer Force (LVF) leader Billy Wright was frequently seen at Drumcree in the company of Harold Gracey, head of Portadown Orange Lodge. and refused to condemn the loyalist violence linked to the standoff. In the late 1990s, Stoneyford Orange Hall was reported to be a focal point for the Orange Volunteers. Following a police raid on the hall, two Orangemen were convicted for possession of "documents likely to be of use to terrorists", an automatic rifle, and membership of the Orange Volunteers. Their Orange lodge refused to expel them. An Orangeman and DUP election candidate with links to the Real UFF in Antrim was jailed in 2013 for his part in a sectarian attack on a Polish family. He was expelled from the Order. The Grand Orange Lodge of Ireland has issued several statements condemning violence and paramilitarism. Answering accusations of paramilitary links by Sinn Féin in 2011, an Orange spokesman said: "The Orange Order has consistently condemned all terrorist violence". In 2008, Armagh Orangemen condemned the flying of paramilitary flags. Denis Watson, the then secretary of the Grand Lodge of Ireland, has publicly called for anyone convicted of terrorist offences to be thrown out. Addressing a 12 July demonstration in 2000, Orangeman and Democratic Unionist politician Jeffrey Donaldson said "It is essential that the Orange Order does not allow the paramilitaries to infiltrate its parades or hijack legitimate protests as a means of flaunting their aggression and engaging in displays of naked intimidation The Orange Order stands for higher ideals than this and must at every opportunity condemn the illegal activities of the paramilitaries and of all those who engage in acts of violence". Eric Kaufmann, in his book The New Unionism, writes: "The Orange Order actually took a firm stand against violence and paramilitarism throughout the Troubles. This opposition was rooted in the large contingent of Protestant clergymen who are built into the power structure of the Order. Young Orangemen were urged to join the RUC (police) or UDR (local security forces) and to stay away from paramilitaries".
Кіру талаптары
Оранжиецтің көктегі Әкесіне деген шынайы сүйіспеншілігі мен құрметі, адамзат құтқарушысы Иса Мәсіхке деген кішіпейіл және берік сенімі, Оған Құдай мен адам арасындағы жалғыз Араласушы ретінде сенуі керек. Ол шындық пен әділдікті, бауырластық мейірімділікті және қайырымдылықты, адалдық пен тақуалықты, келісім мен бірлікті және заңдарға бағынуды дамытуы керек; оның мінез-құлқы жұмсақ және жанашыр, мейірімді және сыпайы болуы керек; ол ізгілердің қоғамын іздеуі керек, ал зұлымдардан аулақ болуы керек; ол қасиетті жазбаларды құрметтеу және ынтамен зерттеуі керек, оларды өзінің сенімінің және іс-әрекетінің ережесіне айналдыруы керек; ол протестанттық дінді сүюі, қолдауы және қорғауы керек, және оның ілімдері мен ережелерін таратуға шын ниеттенуі және тырысуы керек; ол Рим шіркеуінің және басқа да реформаланбаған діндердің қателіктері мен ілімдеріне қарсы тұруы керек, және (қатысуымен немесе басқа жолмен) римдік католик немесе басқа да реформаланбаған ғибадат рәсімдерін немесе іс-әрекеттерін қолдамауы керек; ол барлық заңды жолдармен олардың күшін шектеуге тырысуы керек, әрқашан ізгісіз сөздерден, әрекеттерден және пікірлерден аулақ болуы керек; көптеген юрисдикциялар әлеуетті өтініш берушілердің жұбайы мен ата-анасының протестант болуын талап етеді, бірақ Ұлы Ложаға шағымдану арқылы одан бас тартуға болады. Рим-католик діни рәсімдеріне қатысқандары үшін мүшелер шығарылды. 1964 жылдан 2002 жылға дейінгі кезеңде орденнен шығарылғандардың 11% -ы шомылдыру рәсіміне, қызметке немесе жерлеу рәсімі сияқты Рим-католик діни шараларына қатысқаны үшін шығарылды. Бұл Реформациялық христиандық теологияға негізделген, ол Рим-католик миссасы жалған тәңірлерге табыну болып табылады деп үйретеді, бұл көзқарасты Мартин Лютер сияқты протестант реформаторлары жариялады. Орден өзінің негізі ретінде Ашық Киелі кітапты және Пресвитериан Вестминстерлік конфессиясы, Англикандық 39 бап және басқа да протестанттық сенімдер сияқты тарихи реформаланған құжаттарды қабылдайды. Барлық болашақ мүшелер мүшелікке түсу алдында өздерінің Реформациялық христиандық сенімін растауы керек. Шотландияның 1986 жылғы Лоялды апельсиндік институтының заңдары мен конституцияларында: "Егер ол ақылға қонымды мерзімге протестанттық шіркеудің қатысушысы болмаса, бұрынғы рим-католиктері институтқа қабылданбайды" делінген. Сол сияқты, "Ирландияның адал қызыл Орденінің Конституциясы, заңдары мен ережелері" (1967) "Жалпы мүшелердің жетпіс бес пайызының дауысымен берілген рұқсатсыз, жақсы мінез-құлық туралы куәліктерге негізделген рұқсатсыз, кез келген уақытта Рим-католик болған адам институтқа қабылданбайды" деп мәлімдейді. 19 ғасырда, дінін өзгерткен рим-католик Мортимер О'Салливан Ирландиядағы Апельсин Орденінің бас капелланы болды. 1950 жылдары Шотландияда да бұрынғы рим-католик Уильям МакДермот бас капеллан болды.
An Orangeman should have a sincere love and veneration for his Heavenly Father, a humble and steadfast faith in Jesus Christ, the Saviour of mankind, believing in Him as the only Mediator between God and man. He should cultivate truth and justice, brotherly kindness and charity, devotion and piety, concord and unity, and obedience to the laws; his deportment should be gentle and compassionate, kind and courteous; he should seek the society of the virtuous, and avoid that of the evil; he should honour and diligently study the Holy Scriptures, and make them the rule of his faith and practice; he should love, uphold, and defend the Protestant religion, and sincerely desire and endeavour to propagate its doctrines and precepts; he should strenuously oppose the fatal errors and doctrines of the Church of Rome and other Non Reformed faiths, and scrupulously avoid countenancing (by his presence or otherwise) any act or ceremony of Roman Catholic or other non Reformed Worship; he should, by all lawful means, resist the ascendancy, encroachments, and the extension of their power, ever abstaining from all uncharitable words, actions, or sentiments towards all those who do not practice the Reformed and Christian Faith; he should remember to keep holy the Sabbath Day, and attend the public worship of God, and diligently train up his offspring, and all under his control, in the fear of God, and in the Protestant faith; he should never take the name of God in vain, but abstain from all cursing and profane language, and use every opportunity of discouraging those, and all other sinful practices, in others; his conduct should be guided by wisdom and prudence, and marked by honesty, temperance, and sobriety, the glory of God and the welfare of man, the honour of his Sovereign, and the good of his country, should be the motives of his actions." Most jurisdictions require both the spouse and parents of potential applicants to be Protestant, although the Grand Lodge can be appealed to make exceptions for converts. Members have been expelled for attending Roman Catholic religious ceremonies. In the period from 1964 to 2002, 11% of those expelled from the order were expelled for their presence at a Roman Catholic religious event such as a baptism, service or funeral. This is based on Reformed Christian theology, which teaches that the Roman Catholic Mass is idolatry, a view promulgated by Protestant Reformers such as Martin Luther. The Order takes as its basis the Open Bible and historical Reformed documents such as the Presbyterian Westminster Confession, Anglican 39 Articles and other Protestant creeds. All prospective members must affirm their Reformed Christian Faith prior to membership. The Laws and Constitutions of the Loyal Orange Institution of Scotland of 1986 state, "No ex Roman Catholic will be admitted into the Institution unless he is a Communicant in a Protestant Church for a reasonable period." Likewise, the "Constitution, Laws and Ordinances of the Loyal Orange Institution of Ireland" (1967) state, "No person who at any time has been a Roman Catholic shall be admitted into the Institution, except after permission given by a vote of seventy five per cent of the members present founded on testimonials of good character " In the 19th century, Mortimer O'Sullivan, a converted Roman Catholic, was a Grand Chaplain of the Orange Order in Ireland. In the 1950s, Scotland also had a former Roman Catholic as a Grand Chaplain, William McDermott.
Құрылымы
Ирландиядағы Orange институтының құрылымы пирамида тәрізді. Оның негізінде шамамен 1400 жеке ложа бар; әрбір оранжерист жеке ложа мүшесі болады. Әр жеке ложа аудандық ложаға алты өкіл жібереді, олардың саны 126-ға жетеді. Аудандық ложаның мөлшеріне байланысты, округтік ложаға жетіден он үшке дейін өкіл жіберіледі, олардың саны 12-ге жетеді. Бұл ложалардың әрқайсысы Ирландияның Ұлы Оранж ложасына өкілдерін жібереді, ол Orange орденінің басшысы болып табылады. Ирландияның Ұлы ложасы 373 мүшеден тұрады. Осының салдарынан, ордендегі нақты билік Ұлы ложаның Орталық комитетінде шоғырланған, ол Солтүстік Ирландияның алты округінен (Даун, Антрим, Арма, Лондондерри, Тайрон және Фермана) әр округтен үштен, Солтүстік Ирландиядағы тағы екі округтік ложадан – Белфаст қаласының Ұлы ложасы мен Лондондерри қаласының Ұлы Оранж ложасынан, қалған Ольстер округтерінен (Каван, Донегал және Монаган) екеуден, Лейтримнен біреу және тағы 19 мүшеден құралған. Ұлы ложаның ережелерді қайта қарау, қаржы және білім беру сияқты басқа да комитеттері бар. Осындай иерархияға қарамастан, жеке ложалар, институт ережелерін жалпы сақтайтын болса, негізінен дербес болып табылады. Ережелерді бұзу ложаның жарғысын тоқтата тұруға, яғни ложаны таратуға әкелуі мүмкін, бірақ мұндай жағдай сирек кездеседі. Жеке ложалар жоғары тұрған ложалар белгілеген саясатты салдарсыз бұза алады. Мысалы, бірнеше ложа кісі өлтіруге кінәлі мүшелерін шығарудан бас тартты, тіпті ауыр қылмыс жасағандарды ложадан қуу керек деген ереже болғанымен, ал Портадаун ложалары Парадтар комиссиясымен келіссөздер жүргізіп, Ұлы ложаның комиссияны мойындамау саясатын бұзды. Orange орденінің ережелерін немесе саясатын өзгертуді қалайтын жеке ложалар өздерінің аудандық ложасына ұсыныс енгізе алады, ол оны Ұлы ложаға жеткенше жоғары деңгейге жібере алады. Барлық ложа жиналыстары Киелі кітапты оқумен және протестанттар, римдік католиктер және басқа діндерді ұстанатындар мен дінсіздердің 'құтқарылуға лайық болуы' үшін дұға етумен басталады (бұл Киелі кітаптағы 2 Тімотеге 3:15-тен тікелей алынған цитата).
The Orange Institution in Ireland has the structure of a pyramid. At its base are about 1400 private lodges; every Orangeman belongs to a private lodge. Each private lodge sends six representatives to the district lodge, of which there are 126. Depending on size, each district lodge sends seven to thirteen representatives to the county lodge, of which there are 12. Each of these sends representatives to the Grand Orange Lodge of Ireland, which heads the Orange Order. The Grand Lodge of Ireland has 373 members. As a result, much of the real power in the Order resides in the Central Committee of the Grand Lodge, which is made up of three members from each of the six counties of Northern Ireland (Down, Antrim, Armagh, Londonderry, Tyrone and Fermanagh) as well as the two other County Lodges in Northern Ireland, the City of Belfast Grand Lodge and the City of Londonderry Grand Orange Lodge, two each from the remaining Ulster counties (Cavan, Donegal and Monaghan), one from Leitrim, and 19 others. There are other committees of the Grand Lodge, including rules revision, finance, and education. Despite this hierarchy, private lodges are basically autonomous as long as they generally obey the rules of the Institution. Breaking these can lead to suspension of the lodge's warrant – essentially the dissolution of the lodge – by the Grand Lodge, but this rarely occurs. Private lodges may disobey policies laid down by senior lodges without consequence. For example, several lodges have failed to expel members convicted of murder despite a rule stating that anyone convicted of a serious crime should be expelled, and Portadown lodges have negotiated with the Parades Commission in defiance of Grand Lodge policy that the commission should not be acknowledged. Private lodges wishing to change Orange Order rules or policy can submit a resolution to their district lodge, which may submit it upwards until it eventually reaches the Grand Lodge. All Lodge meetings commence with the reading of the Bible and prayers that non practising Protestants, Roman Catholics and people of other faiths and none, 'may become wise unto salvation' (which is direct quote from 2 Timothy 3:15 in the Bible).
Ирландияның адал қыз-қыздар қауымдастығы
Оранж орденінен ерекше әйелдер ұйымы пайда болды. Ирландияның адал оранжистка әйелдер қауымдастығы деп аталған бұл ұйым 1911 жылдың желтоқсанында қайта жанданды, ол 1880 жылдардың соңынан бері тоқтатылған еді. Соңғы жылдары олардың беделі артып, көбінесе Драмкридегі наразылықтарға байланысты. Әйелдер ордені ерлер орденімен салыстырылады және ерлерге қарағанда кем емес, оның шерулеріне қатысады, тек "тек ерлерге арналған" және "тек әйелдерге арналған" шерулерден басқа. Әйелдердің Оранж орденіне қосқан үлесі "Ladies Orange Lodges O!" әнінде көрсетілген.
A distinct women's organisation grew up out of the Orange Order. Called the Association of Loyal Orangewomen of Ireland, this organisation was revived in December 1911 having been dormant since the late 1880s. They have risen in prominence in recent years, largely due to protests in Drumcree. The women's order is parallel to the male order, and participates in its parades as much as the males apart from 'all male' parades and 'all ladies' parades respectively. The contribution of women to the Orange Order is recognised in the song "Ladies Orange Lodges O! ".
Тәуелсіз апельсиндік мекеме
Тәуелсіз апельсиндік институты 1903 жылы Томас Слоан құрды, ол басқа орденнің Юнионист партиясы саясаткерлері мен жоғарғы топтардың билігіне қарсы болды. Шығыс Белфасттағы екі одақтас үміткер арасындағы дау, екеуі де Оранжмендер болғандықтан, біреуі ұлттық қозғалысқа қарсы дауыс бермегені үшін Оранж басшысын ұялтып жібергендігі үшін орденнен қуылды. Тәуелсіз орден бастапқыда радикалды бағыттарға ие болды, әсіресе еңбек қатынастары саласында, бірақ бұл көп ұзамай жойылды. 1950 және 60-шы жылдары тәуелсіздер негізінен діни мәселелерге, әсіресе жексенбі күнін қасиетті күн ретінде сақтау және дінді саясаттан бөлу мәселелеріне назар аударды. Қиындықтар басталғаннан кейін, Иан Пейсли ешқашан мүше болмағанмен, тәуелсіздердің жиналыстарында жиі сөйлей бастады. Осының нәтижесінде Тәуелсіз институт Пейслимен, Ольстердің еркін пресвитериан шіркеуімен және Демократиялық юнионисттік партиямен байланысты болды. Соңғы кезде екі Оранж институтының қарым-қатынасы жақсарды, бірлескен діни қызметтер өткізілуде. Кейбіреулер бұл, ақырында, Тәуелсіз апельсиндік институтының негізгі орденнен бөлінуіне себеп болған жарылыстың жазылуына әкеледі деп санайды. Бас орден сияқты, Тәуелсіз институт та 12 шілдеде шерулер мен жиналыстар өткізеді. Ол негізінен солтүстік Антримде орналасқан.
The Independent Orange Institution was formed in 1903 by Thomas Sloan, who opposed the main Order's domination by Unionist Party politicians and the upper classes. A dispute between unionist candidates in East Belfast who were both Orangemen, saw one being kicked out of the Order for embarrassing an Orange grandee who had apparently not voted against a nationalist motion. The Independent Order originally had radical tendencies, especially in the area of labour relations, but this soon faded. In the 1950s and 60s the Independents focused primarily on religious issues, especially the maintenance of Sunday as a holy day and separation of politics from religion. With the outbreak of the Troubles, Ian Paisley began regularly speaking at Independent meetings, although he was never a member. As a result, the Independent Institution has become associated with Paisley and the Free Presbyterian Church of Ulster and Democratic Unionist Party. Recently the relationship between the two Orange Institutions has improved, with joint church services being held. Some people believe that this will ultimately result in a healing of the split which led to the Independent Orange Institution breaking away from the mainstream Order. Like the main Order, the Independent Institution parades and holds meetings on the Twelfth of July. It is based mainly in north Antrim.
Патшалық қара институты
Корольдік қара институты Оранжевый ордені құрылғаннан кейін екі жыл өткен соң пайда болды. Бұл жеке ұйым болғанымен, Корольдік қараға мүше болу үшін Orange Order-ге мүше болу және кемінде 17 жасқа толу қажет. Мүшелікке тек ер адамдар ғана қабылданады және Корольдік қара бөлімі, әдетте, Orange Order-ден гөрі діни тұрғыдан көбірек және беделді болып саналады.
The Royal Black Institution was formed out of the Orange Order two years after the founding of the parent body. Although it is a separate organisation, one of the requirements for membership in the Royal Black is membership of the Orange Order and to be no less than 17 years old. The membership is exclusively male and the Royal Black Chapter is generally considered to be more religious and respectable in its proceedings than the Orange Order.
Дерридің шәкірттері
Дерри шәкірттері Джеймс II Дерриді қоршаған кезде жасаған істері үшін құрылған. Олардың Оранж Орденімен ресми байланысы болмаса да, екі ұйымның мүшелерінің құрамында ортақ адамдар бар.
The Apprentice Boys of Derry exist for their acts during the siege of Derry from James II. Although they have no formal connection with the Orange Order, the two societies have overlapping membership.
Бүкіл әлем бойынша
Оранж орденін ағылшын тілді әлемнің басқа бөліктеріне Ольстер протестанттары көшіп келгенде және миссионерлер арқылы таратты. Шотландияда, Англияда, Уэльсте, Канадада, Австралияда, Жаңа Зеландияда, АҚШ-та және Батыс Африкада Ұлы ложалар құрылды. Дегенмен, Ирландия мен Шотландияның Ұлы ложалары әрқашан ең ірілері болды. Императорлық Ұлы Оранж Кеңесі осы әр түрлі Ұлы ложалардың өкілдерінен тұрады. Ол Ұлы ложалар арасындағы дауларды, ал шақырылған жағдайда ішкі дауларды төрелік етуге өкілетті. Белгілі оранжемендердің қатарында Дублинде орденге қосылған Томас Барнардо, Канаданың премьер-министрі болғанға дейін Британдық Солтүстік Америка Оранж орденінің гроссмейстері болған Маккензи Боуэлл, Жаңа Зеландияның премьер-министрі Уильям Масси, Фергюсон тракторын ойлап тапқан Гарри Фергюсон және Екінші дүниежүзілік соғыстың генералы Эрл Александр болды. Сондай-ақ, Оксфордта оқыған могавктардың басшысы Оронхиатеха да мүше болды.
The Orange Order was brought to other parts of the English speaking world by Ulster Protestant migrants and missionaries. Grand Lodges have been set up in Scotland, England, Wales, Canada, Australia, New Zealand, the United States, and West Africa. However, the Grand Lodges of Ireland and Scotland have always been the largest by far. The Imperial Grand Orange Council is made up of representatives from all of these various Grand Lodges. It has the power to arbitrate in disputes between Grand Lodges, and in internal disputes when invited. Famous Orangemen have included Thomas Barnardo, who joined the Order in Dublin; Mackenzie Bowell, who was Grandmaster of the Orange Order of British North America before becoming the Prime Minister of Canada; William Massey, who was Prime Minister of New Zealand; Harry Ferguson, inventor of the Ferguson tractor; and Earl Alexander, the Second World War general. Mohawk chief Oronhyatekha, an Oxford scholar, was also a member.
Ирландия Республикасы
Ирландияның Ұлы Оранж ложасы Солтүстік Ирландия мен Ирландия Республикасындағы ложаларды көрсетеді, онда Оранжизм Каван, Монаган және әсіресе Донегал (әсіресе Шығыс Донегал) сияқты шекаралық округтерде ерекше күшті болып қалады. Ирландияның бөлінуінен бұрын Орденнің штаб-пәтері Дублинде орналасқан, бір кезде 300-ден астам жеке ложа болған. Бөлінуден кейін, Ирландия еркін мемлекеті, кейіннен Ирландия Республикасы аталған, Орденнің ықпалы тез төмендеді. Бөлінуден кейін Монаган және Каван округтерінде шерулер жалғасты, бірақ 1931 жылдан бері Каван округінде ешқандай шеру өткізілген жоқ. Дублиндегі соңғы 12 шілде шеруі 1937 жылы өтті. Ирландия Республикасындағы соңғы Оранж шерулері Донегал округындағы Россноулагта және Монаган округындағы Драмда өтеді, бұл шаралар көбінесе дау-дамайсыз және қиындықтар тудырмайды. Ол Ирландия Республикасында мереке емес болғандықтан, он екінші күнді алдындағы сенбіде өткізіледі. Ирландия Республикасының тоғыз округінде әлі де Оранж ложалары бар – Каван, Корк, Донегал, Дублин, Лаос, Лейтрим, Лоут, Монаган және Уиклоу округтері, бірақ көпшілігі шеру өткізбейді немесе басқа аймақтарға шеру үшін сапар шеге алмайды. 2008 жылдың ақпан айында Оранж Орденіне Қоғамдық, ауылдық және Гельтах істер департаменті шамамен 250 000 евро көмек қаражаты бөлінетіні жарияланды. Бұл грант шекаралық аймақтардағы мүшелерге қолдау көрсету және көптеген залдары вандализмге ұшыраған Оранж залдарын жөндеуді қаржыландыруға бағытталған. 2011 жылдың шілдесінде Республикада 45 Оранж ложасы тіркелген.
The Grand Orange Lodge of Ireland represents lodges in both Northern Ireland and the Republic of Ireland, where Orangeism remains particularly strong in border counties such as County Cavan, County Monaghan and, in particular, County Donegal (especially East Donegal). Before the partition of Ireland, the Order's headquarters were in Dublin, which at one stage had more than 300 private lodges. After partition, the Order declined rapidly in the Irish Free State, which later became the Republic of Ireland. Following partition, parades continued to take place in Counties Monaghan and Cavan, but none have taken place in County Cavan since 1931. The last 12 July parade in Dublin took place in 1937. The last Orange parades in the Republic of Ireland are at Rossnowlagh in County Donegal and Drum, County Monaghan, events which have been largely free from trouble and controversy. It is held on the Saturday before the Twelfth as the day is not a holiday in the Republic of Ireland. There are still Orange lodges in nine counties of the Republic of Ireland – counties Cavan, Cork, Donegal, Dublin, Laois, Leitrim, Louth, Monaghan and Wicklow, but most either do not parade or travel to other areas to do so. In February 2008 it was announced that the Orange Order was to be granted nearly €250,000 from the Department of Community, Rural and Gaeltacht Affairs. The grant is intended to provide support for members in border areas and fund the repair of Orange halls, many of which have been subjected to vandalism. In July 2011 there were 45 Orange Lodges in the Republic.
Шотландия
Шотландиядағы "Оранжевый орден" филиалы Ирландиядан тыс жерлердегі ең ірісі болып табылады. Шотландияның ложаларының басым көпшілігі Төмендіктерде, әсіресе батыс-орталық Төмендіктерде (Глазго, Айршир, Ренфрушир, Ланаркшир) орналасқан. Шотландиядағы алғашқы Оранж ложалары 1798 жылы Ирландиядан оралған әскерлер құрған, олар ирландтық республикалық көтерілісті басуға көмектескен. Шотландиялық филиал 1800 жылдардың басында, жұмысшы табынан шыққан Ульстер протестанттарының Шотландияның Төмендік аймақтарына көптеп келуі кезінде жылдам өсті. Осы көшіп келгендердің көптегені өздерін ата-бабаларының жеріне оралғандай сезінді (Ulster Plantation туралы қараңыз). Сондықтан, Шотландия филиалы әрқашан Ульстермен тығыз байланыста болды және ирландтық протестанттардың ұрпақтары көп жерлерде ең үлкен болып табылады. 1881 жылы ложаның үштен төрт бөлігі Ирландияда туған, ал Канадамен салыстырғанда, Шотландия филиалы кішірек болды (Батыс-орталық Шотландиядағы ересек протестанттардың екі пайызынан аспайтын бөлігі мүше болған) және Ульстермен байланысы күштірек болды. Шотландиялық оранжизм Тори партиясымен, әсіресе Шотландиялық унионисттік партиясымен байланысты болды. Орденнің саяси ықпалы екі дүниежүзілік соғыс арасында ең жоғары деңгейге жетті, бірақ кейіннен Тори партиясы протестанттық саясаттан алшақтағаннан кейін жоғалып кетті. Қақтығыстар басталғаннан кейін, көптеген шотландтық оранжизмдер Солтүстік Ирландиядағы лоялистік әскери топтарды қолдауға кірісті, ал Оранж жиналыстары лоялистік тұтқындардың әл-ауқатын жақсарту үшін қаражат жинауға пайдаланылды. Шотландияның Ұлы Оранжевый ложасы Шотландияның тәуелсіздігіне ұзақ уақыт бойы қарсы болды. 2007 жылы 12 000 оранжизм мен әйел Эдинбургтің Корольдік жолымен Одақ актерінің 300 жылдығын тойлау үшін шеру жасады. Ол 2014 жылғы тәуелсіздік референдумына ресми қатысушы ретінде тіркелді. 2004 жылы бұрынғы шотландтық оранжизм Адам Инграм, сол кезде Қарулы күштер министрі, Джордж Галлоуэйді өзінің "Мен жалғыз емеспін" кітабында Инграмның "секталық, католиктерге қарсы, протестанттық үстемдік Оранж орденінің музыкалық тобында флейта ойнаған" деп айтқаны үшін сотқа берді. Лорд-ординар, лорд Кингарт, бұл сөз тіркесі Оранж орденіне қатысты "әділ пікір" екендігін және Инграм флейта ойнамаған болса да, оның мүшесі болғанын мәлімдеді. 2012 және 2016 жылдар аралығында антрополог Джозеф Вебстер Шотландиядағы Оранж орденінің әлеуметтік, діни және саяси өмірін этнографиялық тұрғыдан зерттеді. Бұл зерттеу 2020 жылы Манчестер университетінің баспасында "Оранжевый саясат діні: қазіргі Шотландиядағы протестантизм және бауырластық" атты кітап ретінде жарық көрді.
The Scottish branch of the Orange Order is the largest outside Ireland. The vast majority of Scotland's lodges are found in the Lowlands, especially the west Central Lowlands (Glasgow, Ayrshire, Renfrewshire, Lanarkshire). Scotland's first Orange lodges were founded in 1798 by soldiers returning home from Ireland, where they had helped suppress an Irish republican rebellion. The Scottish branch grew swiftly in the early 1800s, when there was an influx of working class Ulster Protestant immigrants into the Scottish Lowlands. Many of these immigrants saw themselves as returning to the land of their forefathers (see Plantation of Ulster). As such, the Scottish branch has always had strong links with Ulster, and tends to be largest wherever there are most descendants of Irish Protestants. In 1881, three quarters of its lodge masters were born in Ireland and, when compared to Canada, the Scottish branch has been both smaller (no more than two per cent of adult male Protestants in west central Scotland have ever been members) and had more of an Ulster link. Scottish Orangeism was associated with the Tory Party, especially with the Scottish Unionist Party. The Order's political influence crested between the World Wars, but was effectively nil thereafter as the Tory Party began to move away from Protestant politics. After the onset of the Troubles, many Scottish Orangemen began giving support to loyalist militant groups in Northern Ireland, and Orange meetings were used to raise funds for loyalist prisoners' welfare groups. The Grand Orange Lodge of Scotland has long been opposed to Scottish independence. In 2007, 12,000 Orangemen and women marched along Edinburgh's Royal Mile to celebrate the 300th anniversary of the Act of Union. It registered as an official participant in the 2014 independence referendum
In 2004, former Scottish Orangeman Adam Ingram, then Armed Forces Minister, sued George Galloway for stating in his book I'm Not the Only One that Ingram had "played the flute in a sectarian, anti Catholic, Protestant supremacist Orange Order band". The Lord Ordinary, Lord Kingarth, ruled that the phrase was 'fair comment' on the Orange Order and that Ingram had been a member, although he had not played the flute. Between 2012 and 2016, an ethnographic study of the social, religious, and political life of the Orange Order in Scotland was conducted by anthropologist Joseph Webster. This was published by Manchester University Press in 2020 as a book entitled The Religion of Orange Politics: Protestantism and Fraternity in Contemporary Scotland.
Англия
Оранж ордені 1807 жылы Англияға Ирландиядан Манчестер аймағына қызметтен оралған әскерлер арқылы келді. Содан бері орденнің ағылшын тармағы көбінесе Консервативтік және Юнионисттік партияны қолдап келді. Англиядағы Оранж ордені ең күшті Ливерпульде, оның ішінде Токстет және Гарстон аудандарында. Ливерпульдегі оның болуы кем дегенде 1819 жылға дейін жетеді, сол кезде Бойн шайқасының 12 шілдедегі мерейтойын атап өту үшін алғашқы шеру өткізілді. Орден 1909 жылы Ливерпуль протестанттық партиясын құруда маңызды рөл атқарды және партия 1974 жылы тарағанша онымен байланыста болды. Ливерпульдегі Оранж ордені жыл сайынғы он екінші шеруін Ливерпульдің солтүстігіндегі теңіз жағалауындағы Саутпорт қаласында өткізеді. Бұл мекеме сондай-ақ, Ақпан айының бірінші дүйсенбісінде Жастар шеруін өткізеді. Қара институты Саутпорттағы шеруін тамыздың бірінші сенбісінде өткізеді. Саутпорттағы шерулер соңғы кезде әртүрлі пікір тудырып, басты жолдардың жабылуынан туындаған қиындықтар сынға ілінді. Ливерпульде басқа шерулер он екінші күнді алдындағы және одан кейінгі жексенбіде өтеді. Бұл шерулер, сондай-ақ, Әулие Георгий күні; Реформация жексенбісі және Еске алу жексенбісі шіркеуге барып-қайтумен байланысты. Басқа шерулер провинцияның жекелеген аудандарында өткізіледі, жалпы саны жылына шамамен 30 шеруге жетеді. Олардың қатарында Гэмпширдегі Петерсфилд қаласы бар, онда қала алаңында король Уильям III-нің атты ескерткіші орнатылған, сондай-ақ 1688 жылы Оранж Уильям қоныстанған Халл және Девондағы Брикшем қалалары да бар.
The Orange Order reached England in 1807, spread by soldiers returning to the Manchester area from service in Ireland. Since then, the English branch of the Order has generally supported the Conservative and Unionist Party. The Orange Order in England is strongest in Liverpool including Toxteth and Garston. Its presence in Liverpool dates to at least 1819, when the first parade was held to mark the anniversary of the Battle of the Boyne, on 12 July. The Order was an important component in the founding of the Liverpool Protestant Party in 1909, keeping an association until the party's demise in 1974. The Orange Order in Liverpool holds its annual Twelfth parade in Southport, a seaside town north of Liverpool. The Institution also holds a Junior parade there on Whit Monday. The Black Institution holds its Southport parade on the first Saturday in August. The parades in Southport have attracted controversy in recent times, with criticism of the disruption that results from the closure of main roads. Other parades are held in Liverpool on the Sunday prior to the Twelfth and on the Sunday after. These parades along with Saint George's Day; Reformation Sunday and Remembrance Sunday go to and from church. Other parades are held by individual Districts of the Province, in all approximately 30 parades a year. Locations include Petersfield in Hampshire, where the town square has an equestrian statue of King William III, as does Hull and Brixham, Devon, where William of Orange landed in 1688.
Уэльс
Cymru LOL 1922 Уэльстегі жалғыз «Оранж» ложасы болды. 2012 жылдың 17 наурызында Кардифф қаласында жаңа ложа ашылды, ол 90 жылдан бері ашылған алғашқы «Оранж» ложасы.
Cymru LOL 1922 was the only Orange lodge in Wales. A new Lodge in Cardiff opened on 17 March 2012, the first new Orange Lodge to be opened there for over 90 years.
Канада
Оранж ордені Канада тарихында маңызды рөл атқарды, онда ол 1830 жылы Огл Роберт Гованның бастамасымен Онтарионың Броквилл қаласында құрылды. Алғашқы мүшелердің көп бөлігі Ирландиядан келген, бірақ кейін көптеген ағылшын, шотланд, итальян және басқа да протестант еуропалықтар, сондай-ақ могавк үндістері де орденге қосылды. Төрт канадалық премьер-министр оранжемен болған. Торонто канадалық оранжизмнің орталығы болды: 1950 жылға дейін қаланың көптеген басшылары оранжемендер болды, ал Торонто оранжемендері Оттаваның екітілділік және католиктердің көшіп келуі сияқты бастамаларына қарсы күресті. Торонто ложасы 1821 жылдан бері жыл сайын оранж шеруін өткізеді, бұл Солтүстік Америка құрлығындағы үздіксіз жалғасып келе жатқан ең ұзақ шеру деп саналады. 1920 жылы Онтарио заң шығарушы органының үштен бірі оранжемендерден тұрды, ал Ньюфаундлендте бұл көрсеткіш кейде 50%-ға жетті. Шындығында, 1920-1960 жылдар аралығында Ньюфаундлендтегі ересек еркек протестанттардың 35%-ы оранжемен болды, ал сол кезде Солтүстік Ирландияда бұл көрсеткіш 20%-ды, ал Онтариода 5-10%-ды құрады. Ньюфаундленд пен Онтариодан басқа, Оранж ордені Квебектің шекаралық аймақтарында, соның ішінде Квебек аймағындағы Гатино-Понтиак аймағында маңызды рөл атқарды. Аймақтағы ең алғашқы протестанттық қоныс 1818 жылдан кейін Карлтон округінде Типперри округынан келген он бес отбасының қоныстануымен пайда болды. Бұл отбасылар аңғарға таралып, Квебек штатының Шоувилл қаласына жақын қалаларда қоныстанды. Оранжизм аймақтың барлық протестанттық қауымдастықтарында, соның ішінде Бристоль, Лашут, Браунсбург, Шоувилл және Куйонда дамыды. 1830 және 40-жылдардағы протестанттық қоныстардан кейін Понтиак аймағындағы Оранж ложалары провинциядағы оранжизмнің ең ірі ауылдық бөлігіне айналды. Оранж ложалары қоғамдық мәдени орталықтар ретінде қарастырылды, өйткені олар көптеген билерді, шараларды, шерулерді және тіпті қадам билерін үйретті. Қазір үлкен шерулерді әр жыл сайын басқа қала өткізеді. Ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Канадаға көшіп келген протестант ирланд иммигранттарының көпшілігі 1790 жылдардағы республикалық идеяларды ұстанды және оранжизмді қабылдай алмады. Бұл кезеңде лоялистер мен оранжемендер ирланд протестант иммигранттарының аз бөлігін құрады. Америка жаңа мүмкіндіктер ұсынды, ал "он сегізінші ғасырдағы Ольстер пресвитериандарының көптеген ұрпақтары, тіпті көптеген жаңа протестант ирланд иммигранттары Ирландиямен барлық байланыстарды үзіп, америкалық протестанттық ортаға сіңіп кетті". Ирландиялық лоялистердің көпшілігі Жоғарғы Канадаға және теңіз провинцияларына көшіп барды, онда Оранж ложалары британдық тудың астында өркендеді. Институт ауру және қарт мүшелерге арналған үйді ұстады. Олардың "Принциптер декларациясына" сәйкес, мүшелікке қойылатын талаптар шектеулі болды және "егер біреу бұрын-соңда Рим католигі болған немесе қазіргі уақытта болса, немесе өз балаларын немесе оның қамқорлығындағы кез келген балаларды кез келген Рим католик мектебінде, монастырда, шіркеуде немесе монастырда оқытса немесе оқытуға мәжбүр етсе, онда ол ешқашан мүшелікке қабылданбайды". Бұл әрекеттер қысқа өмір сүрді және саяси және әлеуметтік әсері шектеулі болды, бірақ католик және протестант ирланд иммигранттары арасындағы Оранжмендердің қатысқан зорлық-зомбылық оқиғалары болды, мысалы, 1824, 1870 және 1871 жылдары Нью-Йоркте болған оранж көтерілістері. Алғашқы "оранж көтерілісі" 1824 жылы Нью-Йорктің Абингдон қаласында 12 шілдедегі шерудің нәтижесінде болды. Бірнеше оранжемендер тұтқындалып, тәртіпсіздікке итермелеу үшін кінәлі деп танылды. Мемлекеттік прокурордың сот жазбасына сәйкес, "оранж мерекесі сол кезге дейін елде белгісіз болған". Бұл иммигранттарға ескерту жасалды: "Барлық ұлттардың қысымға ұшырағандары АҚШ-та баспана табады, ал олардың бар талаптары - заңға мойынсұнатын азаматтар болу. Оранжемендер, ленталылар және Біріккен ирландтар да белгісіз. Олардың барлығы да ел заңдарымен қорғалуға құқылы". 1870 және 1871 жылдардағы оранж көтерілістерінде 70-ке жуық адам қаза тапты, олар ирланд протестанттары мен католик иммигранттары арасында болды. Осыдан кейін Оранж орденінің қызметіне біраз уақытқа тыйым салынды, орден таратылды, ал көпшілігі масондық ложаларға қосылды. 1871 жылдан кейін ирланд католиктері мен протестанттары арасында бұдан былай көтеріліс болған жоқ. 1923 жылы Америка Құрама Штаттарының Адал Оранжевый Институтында 256 ложада 32 862 мүше болды. "Жоғарғы Бас хатшының" кеңсесі ...
The Orange Order played a significant role in the history of Canada, where it was established in 1830 by Ogle Robert Gowan, in Brockville, Ontario. Most early members were from Ireland, but later many English, Scots, Italians and other Protestant Europeans joined the Order, as well as Mohawk Native Americans. Four Canadian prime ministers were Orangemen. Toronto was the epicentre of Canadian Orangeism: most mayors were Orange until the 1950s, and Toronto Orangemen battled against Ottawa driven initiatives like bilingualism and Catholic immigration. The Toronto lodge has held an annual Orange parade since 1821, claiming it to be the longest running consecutive parade on the North American continent. A third of the Ontario legislature was Orange in 1920, but in Newfoundland, the proportion has been as high as 50% at times. Indeed, between 1920 and 1960, 35% of adult male Protestant Newfoundlanders were Orangemen, as compared with just 20% in Northern Ireland and 5%–10% in Ontario in the same period. In addition to Newfoundland and Ontario, the Orange Order played an important role in the frontier regions of Quebec, including the Gatineau Pontiac, Quebec region. The region's earliest Protestant settlement occurred when fifteen families from County Tipperary settled in the valley in Carleton County after 1818. These families spread across the valley, settling towns near Shawville, Quebec. Orangism developed throughout the region's Protestant communities, including Bristol, Lachute Brownsburg, Shawville and Quyon. After further Protestant settlement throughout the 1830s and 40s, the Pontiac region's Orange Lodges developed into the largest rural contingent of Orangism in the Province. The Orange Lodges were seen as community cultural centres, as they hosted numerous dances, events, parades, and even the teaching of step dancing. Now one larger parade is hosted by a different town every year. Most Protestant Irish immigrants in the first several decades of the century were those who held to the republicanism of the 1790s, and who were unable to accept Orangeism. Loyalists and Orangemen made up a minority of Irish Protestant immigrants during this period. America offered a new beginning, and " most descendents of the Ulster Presbyterians of the eighteenth century and even many new Protestant Irish immigrants turned their backs on all associations with Ireland and melted into the American Protestant mainstream." Most of the Irish loyalist emigration was bound for Upper Canada and the Maritime provinces, where Orange lodges were able to flourish under the British flag. The Institution maintained a home for sick and aged members. Qualifications for membership were restrictive, according to their "Declaration of Principles", and "no person who ever was or is a Roman Catholic, or who shall educate, or cause to be educated, his children or any children in his charge, in any Roman Catholic school, convent, nunnery or monastery, shall ever be admitted to membership." These ventures were short lived and of limited political and social impact, although there were specific instances of violence involving Orangemen between Catholic and Protestant Irish immigrants, such as the Orange Riots in New York City in 1824, 1870 and 1871. The first "Orange riot" on record was in 1824, in Abingdon, New York, resulting from a 12 July march. Several Orangemen were arrested and found guilty of inciting the riot. According to the State prosecutor in the court record, "the Orange celebration was until then unknown in the country". The immigrants involved were admonished: "In the United States the oppressed of all nations find an asylum, and all that is asked in return is that they become law abiding citizens. Orangemen, Ribbonmen, and United Irishmen are alike unknown. They are all entitled to protection by the laws of the country." The Orange riots of 1870 and 1871 killed nearly 70 people, and were fought out between Irish Protestant and Catholic immigrants. After this the activities of the Orange Order were banned for a time, the Order dissolved, and most members joined Masonic lodges. After 1871, there were no more riots between Irish Catholics and Protestants. In 1923 the Loyal Orange Institution of the United States of America had 32,862 members in 256 lodges. The office of the "Supreme Grand Secretary" was at 229 Rhode Island Avenue, Washington, D. C There was apparently a split in the group in the early 1920s. There are currently two Orange Lodges in New York City, one in Manhattan and the other in the Bronx. The Ulster Scots LOL 1690 was established in Torrance, California in 1998. It was the first new lodge to be instituted in the US for more than 20 years. The latest American Lodge, Heirs of Cromwell LOL 1599 was formed in 2011 in Naples, Florida.
Австралия
Бірінші Orange Institution Warrant (No. 1780 ж.) "Леди Нугент" кемесімен Австралияға келді. Ол 50-ші полк сарбазы Эндрю Александрдың жейдесіне тігілген. 50-ші полк негізінен ирландтықтардан құралды; оның көптеген мүшелері Режименттік ложаға жататын Оранжемендер болды және олар барлық әскери құжаттарды тапсыруға бұйрық берілген кезде өздерінің ложалық құжатын сақтауға құпия шешім қабылдады, себебі бұл бұйрық ақырында кері қайтарылады және құжат Австралияда қол келеді деп сенді. Австралияда Австралияның Ұлы Ложасының құзырындағы бес штаттық Ұлы Ложа бар, ол Австралиядағы мекеменің жалпы басқарушы органы болып табылады.
The first Orange Institution Warrant (No. 1780) arrived in Australia with the ship Lady Nugent. It was sewn in the tunic of Private Andrew Alexander of the 50th Regiment. The 50th was mainly Irish; many of its members were Orangemen belonging to the Regimental lodge and they had secretly decided to retain their lodge warrant when they had been ordered to surrender all military warrants, believing that the order would eventually be rescinded and that the warrant would be useful in Australia. There are five state Grand Lodges in Australia which sit under the warrant of the Grand Lodge of Australia, the overall governing body for the institution in Australia.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландияның алғашқы Оранж ложасы 1842 жылы Оклендте, елдің Британ империясының құрамына енгенінен екі жыл өткен соң, Уиклоу округының тұрғыны Джеймс Карлтон Хилл құрды. Ложаның бастапқыда бас қосуға орын табуы қиын болды, себебі бірнеше үй иелеріне ирландтық католик иммигранттары оны қабылдағаны үшін қысым көрсетті. 1860 жылдардағы Жаңа Зеландия соғыстарына қарсы күресу үшін көптеген британдық әскерлердің келуі Жаңа Зеландиядағы оранжизмге серпіліс берді, ал 1867 жылы Солтүстік аралдың Ұлы ложасы құрылды. Он жылдан кейін Оңтүстік аралда Ұлы ложа құрылып, екеуі 1908 жылы бірікті. 1870 жылдардан бастап Орден жергілікті және жалпы сайлауларға қатысты, бірақ Рори Свитман «күтілген протестанттық бірыңғай дауыс беру ақыры қол жеткізілмеді» деп мәлімдейді. 1870 жылдардың соңына дейін шерулер сирек болғандай көрінеді: Окленд ложалары 1877 жылға дейін шеру өткізбеді, ал көптеген жерлерде оранжемендер 12 желтоқсан мен 5 қарашаны кешкі ас пен концерттермен тойлады. Жаңа Зеландиядағы Оранж шерулерінің пайда болуы, осы кезеңде болған католиктердің қайта жаңғыру қозғалысымен байланысты болуы мүмкін. Кейбір шерулер тәртіпсіздікке әкелгенімен, Свитман Орденнің және шеру өткізу құқығының көптеген жаңа зеландиялықтар тарапынан қолдауға ие болғанын, бірақ көптеген адамдар колонияда сектанттықтың пайда болуына алаңдағанын айтады. 1912 жылдан 1925 жылға дейін Жаңа Зеландияның ең танымал оранжемені Уильям Масси Премьер-министр болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Масси ирландтық католик Джозеф Уордпен бірлесіп коалициялық үкіметке жетекшілік етті. Тарихшы Джеффри У. Райс Уильям Массидің оранжға деген симпатиясы көрсетілгеннен гөрі, болжамды деп санайды. Те Ара: Жаңа Зеландия энциклопедиясы Жаңа Зеландиядағы оранжизмнің, басқа протестанттық және католикке қарсы ұйымдармен бірге 1920 жылдардан бастап әлсірегенін көрсетеді. Орден осы онжылдықтан бері көзге түспесе де, 1994 жылы ол әлі де Императорлық Оранж Кеңесінің екі жылдық мәжілісін өткізуге жете білді. Дегенмен, шерулер тоқтатылды және көптеген жаңа зеландиялықтар өз елінде Орденнің бар екенін білмейді. Жаңа Зеландиядағы Орденнің ерекшелігі – әйелдер мен ерлердің бірге құрамындағы ложалары, және бір кезде әйелдердің арасынан Ұлы ұстаз сайланған.
New Zealand's first Orange lodge was founded in Auckland in 1842, only two years after the country became part of the British Empire, by James Carlton Hill of County Wicklow. The lodge initially had problems finding a place to meet, as several landlords were threatened by Irish Catholic immigrants for hosting it. The arrival of large numbers of British troops to fight the New Zealand Wars of the 1860s provided a boost for New Zealand Orangeism, and in 1867 a North Island Grand Lodge was formed. A decade later a South Island Grand Lodge was formed, and the two merged in 1908. From the 1870s the Order was involved in local and general elections, although Rory Sweetman argues that 'the longed for Protestant block vote ultimately proved unobtainable'. Processions seem to have been unusual before the late 1870s: the Auckland lodges did not march until 1877 and in most places Orangemen celebrated the Twelfth and 5 November with dinners and concerts. The emergence of Orange parades in New Zealand was probably due to a Catholic revival movement which took place around this time. Although some parades resulted in rioting, Sweetman argues that the Order and its right to march were broadly supported by most New Zealanders, although many felt uneasy about the emergence of sectarianism in the colony. From 1912 to 1925 New Zealand's most famous Orangeman, William Massey, was Prime Minister. During World War I Massey co led a coalition government with Irish Catholic Joseph Ward. Historian Geoffrey W. Rice maintains that William Massey's Orange sympathies were assumed rather than demonstrated. Te Ara: The Encyclopedia of New Zealand argues that New Zealand Orangeism, along with other Protestant and anti Catholic organisations, faded from the 1920s. The Order has certainly declined in visibility since that decade, although in 1994 it was still strong enough to host the Imperial Orange Council for its biennial meeting. However parades have ceased, and most New Zealanders are probably unaware of the Order's existence in their country. The New Zealand Order is unusual in having mixed gender lodges, and at one point had a female Grand Master.