Жұқтырылымдық ақауларды емдеудегі жатыр ішіндегі хирургияның дамуы

Кіріспе

Аналық-жасыл медицинаның дамитын саласы

Ұрықтық хирургия, сондай-ақ, жүктілікке дейінгі хирургия деп те аталады, аналық-жасыл медицинаның дамитын саласы болып табылады, ол жүкті ананың жатырында болатын туа біткен аномалияларды емдеу үшін қолданылатын хирургиялық техникалардың кең ауқымын қамтиды. Оның үш негізгі түрі бар: ашық ұрықтық хирургия, ол жатырды толық ашу арқылы ұрыққа операция жасауды білдіреді; минималды инвазивті фетоскопиялық хирургия, ол кішкентай тіліктерді пайдаланады және фетоскопия мен ультрадыбыспен басқарылады; және тері арқылы ұрықтық терапия, ол үнемі ультрадыбыс бақылауымен катетерді орналастыруды қамтиды. Ұрықтық араласу салыстырмалы түрде жаңа. Технологияның жетілуі ұрықтағы аурулар мен туа біткен проблемаларды ертерек және дәл анықтауға мүмкіндік береді. Ұрықтық хирургия негізінен хирургия, акушерлік және гинекология, сондай-ақ педиатрия, әсіресе неонатология (жаңа туған нәрестелерді күту, әсіресе жоғары тәуекелділерді), аналық-жасыл медицина (жоғары тәуекелді жүктілікті күту) және педиатриялық хирургия салаларынан білім алады. Ол көбінесе акушерлік, педиатрия және инвазивті және инвазивті емес хирургияны меңгеруді қамтиды, бұл бірнеше жылдық интернатураны және кем дегенде бір резидентураны (әдетте бір жылдан астам) талап етеді. АҚШ-та акушерлік, педиатрия немесе хирургиядан бастаған адамдар осы тәсілді меңгеруге болады. Осы жағдайлардың өте жоғары тәуекелі мен күрделілігіне байланысты, олар әдетте ірі қалалардағы І деңгейлі травматологиялық орталықтарда, аналар мен жаңа туған нәрестелерге толық көмек көрсететін академиялық медициналық орталықтарда жүргізіледі. Бұл жоғары деңгейдегі жаңа туған нәрестелерді күту бөлімі, тиісті операциялық бөлмелер мен жабдықтар, көптеген хирургтар мен дәрігерлерге, мамандандырылған медбикелерге, терапевтерге және әлеуметтік жұмыс және кеңес беру тобына қол жеткізуді қамтиды. Кейбір жағдайларда науқастар ауруханалардың әртүрлі деңгейлерінен, кейде штаттар мен провинциялардың шекарасынан шақырымдар қашықтықтағы жерлерден жіберілуі мүмкін. Солтүстік Америка мен Еуропадан басқа континенттерде бұл орталықтар соншалықты көп емес, бірақ бұл техникалар таралуда. Көптеген туа біткен жағдайлар ұрықтық араласуды қажет етпейді немесе оны емдеу мүмкін емес. Қайсысы болса, солардың арасында анатомиялық проблемалар бар, олар үшін іштегі емдеу орынды және ұрықтың одан әрі дамуын және тірі қалуын айтарлықтай жақсарта алады. Босанғанға дейін күтілетін мәселелерді шешу дені сау баланың болу ықтималдығын арттырады және емделген жағдаймен байланысты ұзақ мерзімді денсаулық проблемаларын азайтады. Ұрықтық араласу ұрыққа да, жүкті әйелге де тәуекел тудырады. Кез келген операциямен байланысты жалпы тәуекелдерге қоса, жатырдың жаралануы болашақ жүктілікте қиындықтарға әкелуі мүмкін. Бұл тәуекел әдеттегі кесаревке қарағанда бірнеше себепке байланысты жоғары: тілік әдетте классикалық тік болып келеді, бұл келесі жүктіліктерде асқынулар қаупін арттырады; ұрықтық араласу кезінде операцияның ұзақтығы; бірнеше күн немесе аптадан кейін екінші операция қажет – сәбиді босану үшін кесаревке, ол өзінің тәуекелдерін әкеледі.

Fetal surgery also known as antenatal surgery, prenatal surgery, is a growing branch of maternal fetal medicine that covers any of a broad range of surgical techniques that are used to treat congenital abnormalities in fetuses who are still in the pregnant uterus. There are three main types: open fetal surgery, which involves completely opening the uterus to operate on the fetus; minimally invasive fetoscopic surgery, which uses small incisions and is guided by fetoscopy and sonography; and percutaneous fetal therapy, which involves placing a catheter under continuous ultrasound guidance. Fetal intervention is relatively new. Advancing technologies allow earlier and more accurate diagnosis of diseases and congenital problems in a fetus. Fetal surgery draws principally from the fields of surgery, obstetrics and gynecology, and pediatrics especially the subspecialties of neonatology (care of newborns, especially high risk ones), maternal fetal medicine (care of high risk pregnancies), and pediatric surgery. It often involves training in obstetrics, pediatrics, and mastery of both invasive and non invasive surgery, which require several years of residency and at least one fellowship (usually lasting more than one year each), to become proficient. It is possible in the U. S. to become trained in this approach whether one started in obstetrics, pediatrics, or surgery. Because of the very high risk and high complexity of these cases, they are usually performed at Level I trauma centers in large cities, at academic medical centers which provide the full spectrum of maternal and newborn care. This includes a high level neonatal intensive care unit, suitable operating theaters and equipment, and access to many surgeons and physicians, nurse specialists, therapists, and a social work and counseling team. The cases can be referred from multiple levels of hospitals from many miles, sometimes across state and provincial lines. In continents other than North America and Europe, these centers are not as numerous, though the techniques are spreading. Most congenital conditions either do not require, or are not treatable through, fetal intervention. Those which are involve anatomical problems, for which in utero treatment is both feasible and can significantly improve the fetus’s continuing development and survival. Addressing anticipated concerns prior to birth increases the probability of a healthy baby, with few long term health problems related to the treated condition. Fetal intervention involves risk to fetus and pregnant patient alike. In addition to the general risks associated with any surgery, there is also a risk that scarring of the uterus will lead to difficulties with future pregnancies. This risk is higher than for a typical Cesarean section, for several reasons:
the incision is usually a classical vertical one, with a greater risk of complications in subsequent pregnancies;
the longer duration of the surgery, while the fetal intervention is performed;
a second surgery is required days or weeks later – a Caesarean section to deliver the baby, which brings its own set of risks.

Тарих

Жүктілік хирургиялық әдістер алғаш рет 1980 жылы Сан-Францискодағы Калифорния университетінде жануарлар моделінде жасалды. 1981 жылдың 26 сәуірінде доктор Майкл Харрисонның басшылығымен Калифорния университетінде, Сан-Францискода әлемдегі алғашқы сәтті ашық жүктілік хирургиясы жасалды. Осы алғашқы операциядан бері көптеген жетістіктерге қол жеткізілді. Жаңа әдістер қосымша кемшіліктерді емдеуге және ұрықтың хирургиялық араласуының аз инвазивті түрлерін жасауға мүмкіндік берді. 1991 жылы жүректегі қалың аорта клапанының стенозына арналған екі перкутанды ультрадыбыс бағытталған ұрықтық балондық вальвулопластика туралы хабарланды. 1990 жылдары осы түзетуге жасалған алғашқы оннан астам әрекеттің ішінде тек екі бала ғана ұзақ өмір сүрді.