Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Николай Алексеевич Милютин (1818–1872) – Александр II билігінде жүзеге асырылған маңызды либералдық реформалардың, оның ішінде шаруаларды босату және земство құрудың басты ұйымдастырушысы ретінде танымал орыс мемлекет қайраткері. Анархист Петр Кропоткин оны "бюрократиялық топтарда шаруаларды азат етудің рухы" деп атады.
Russian statesman (1818–1872)
Nikolay Alexeyevich Milyutin (Никола́й Алексе́евич Милю́тин; 6 June 1818 – 26 January 1872) was a Russian statesman remembered as the chief architect of the great liberal reforms undertaken during Alexander II's reign, including the emancipation of the serfs and the establishment of zemstvo. Peter Kropotkin, an anarchist, described him as "the soul of the emancipation of the Serfs in bureaucratic circles."
Ерте өмір
Николай Милютин 1818 жылғы 6 маусымда Мәскеуде, ықпалды, бірақ кедейленген аристократиялық орыс отбасында дүниеге келді. Ол Николай I-нің реакциялық билігінің ең көрнекті реформаторы – граф Павел Киселевтің сіңілі баласы еді. Милютиннің бауырлары – әлеуметтік философ, журналист және экономист Владимир Милютин (1826–1855) және Александр II тұсындағы Соғыс министрі Дмитрий Милютин (1816–1912) болды. Милютиннің өмірлік қалыптасу жылдары әкесінің Калуга облысындағы Титово деген имениесінде өтті. Титоводағы жерді шаруалар өңдесе, Милютиннің әкесі көбінесе уақытын аң аулаумен және достарымен той-думан өткізумен өткізді. Милютиннің анасы отбасылық шаруашылықтың көп бөлігін бақылауға жауапты болды. Милютиннің айтуынша, Титовода соншама шаруа болған, "барлығын тізімдеу мүмкін емес" еді. Милютин жарияланған естеліктерінен Титоводағы өмірдің жағымсыз тұстарын шығарғанмен, оның балалық шағын егжей-тегжейлі баяндайтын жарияланбаған қолжазбасында әкесінің шаруаларға қатыгездікпен қарауы туралы айтылады. Бір күні Милютин әкесінің шаруаларды "аса қатыгездікпен" сауаттандырғанын көрді, кейін ол былай деп түсіндірді: "Сол кездегі әдет-ғұрып осылай болды: жақсы жер иесі шаруаларын тәртіпке келтіру үшін оларды сауаттандыруды қажет деп есептеді". Одан кейін, сол кездегідей, шаруа "сабақ алғаны" үшін қожайынына "рахмет" айтуға шақырылды. Бұл оқиға Милютиннің жас санасында есімде қаларлық із қалдырды.
Nikolay Milyutin was born in Moscow on 6 June 1818, the scion of an influential, but impoverished, aristocratic Russian family. He was the nephew of Count Pavel Kiselyov, the most brilliant Russian reformer of Nicholas I's reactionary reign. Milyutin's brothers were Vladimir Milyutin (1826–55), a social philosopher, journalist and economist, and Dmitry Milyutin (1816–1912), who served as Minister of War under Alexander II. Milyutin's formative years were spent on his father's estate, Titovo, in Kaluga Oblast. Serfs worked the land at Titovo, while Milyutin's father occupied most of his time hunting and carousing with friends. Milyutin's mother was left to oversee most aspects of life on their estate. According to Milyutin, there were so many serfs at Titovo that "to list all would be impossible." While Milyutin largely omitted the more unsavory aspects regarding life at Titovo from his published memoirs, an unpublished draft, detailing his childhood, discusses the brutality with which his father treated his serfs. On one occasion Milyutin witnessed his father "mercilessly" flog one their serfs, as he later explained: "But thus were the mores in those times: a good landowner considered [flogging] unavoidable to keep his serfs in line." Afterwards, as was then common practice, the serf was made to come and "thank the master" for having administered his "lesson." The incident left an indelible impression on Milyutin's young mind.
Мансап
Милютин Мәскеу университетін бітіріп, 1835 жылы Ішкі істер министрлігіне орналасты. Либералды көзқарасты, славянофильдік идеяларды қолдаған Милютин 1840 жылдары Санкт-Петербург, Мәскеу және Одесса қалаларындағы әкімшілік реформаларға көмектесті. 1859 жылдан бастап Ішкі істер министрінің көмекшісі ретінде, консерваторлар мен алаңдаған дворяндардың қарсылығына қарамастан, амбициялық либералды реформалардың жобасын қорғауға жетті. 1861 жылғы Азат ету манифестінің негізгі авторы – ол болды. Заң қабылдануға дейін Милютин Ішкі істер министрі Сергей Ланскойдың орынбасары болып қызмет еткен. Дегенмен, патша Милютинге «тынымсыз және келісімге келмейтін реформатор» деп сенімсіздік танытқан. Бұл заң қабылданғаннан кейін Милютин қызметтен босатылды. Либералдық партия туралы айтқанда: «Сіздер білетіндей, партияның үміттері Николай Милютиннің [Азат ету] жарлығы жарияланғаннан кейін бір күнде жұмыстан қуылтуымен, тіпті ар-намысына тиюімен құлап кетті».
Milyutin graduated from Moscow University and joined the Ministry of the Interior in 1835. A man of liberal views who sympathized with the Slavophile cause, Milyutin helped reform the municipal administration in St Petersburg, Moscow, and Odessa during the 1840s. As an Assistant Minister of Interior since 1859, he succeeded in defending his vision of ambitious liberal reforms against attacks by conservatives and disconcerted nobility. The Emancipation Manifesto of 1861 was largely drafted by him. Up to the passage of the act, Milyutin had served as Adjunct of the Minister of the interior, Sergey Lanskoy. However, Milyutin was distrusted by the Czar as "a restless and uncompromising reformer." After passage of this act, though, Milutin was dismissed from office. In regards to the Liberal Party, "As you know, the hopes of the party were dashed to the ground by the dismissal one might also say disgrace of Nicholas Milutine the day after the [Emancipation] Edict was published "
Қаңтар көтерілісі кезінде ол Польшаға реформаларды жүзеге асыру үшін жіберілді. Ол ұлтшыл жер иелерінің есебінен шаруаларды азат етуді және католик дін қызметкерлерін мектептерден қууды көздейтін бағдарлама жасады. Милютиннің реформаларының нәтижесінде жеті жүз мыңнан астам поляк шаруаларына жер берілді. Варшавада орыс университеті ашылды, ал барлық орта мектеп сабақтары поляк тілінде емес, орыс тілінде оқытылуы тиіс болды. Соңында, католик шіркеуінің мүлігі тәркіленіп сатылды. Бір өмірбаяншы, тарихшы В. Брюс Линкольннің сөзіне сүйенсек, Милютин бұрын Польшаның «тікелей және ашық русификациясына» қарсы болғанымен, оның реформалары Польшада «қатаң русификация саясатының орын алуын жеделдетті». Милютин 1866 жылғы желтоқсанда паралич соққаннан кейін қызметтен кетіп, қалған өмірін жалғыздықпен өткізді. 1872 жылғы 26 қаңтарда Мәскеуде қайтыс болды.
During the January Uprising he was dispatched to Poland in order to implement reforms there. He devised a program which involved the emancipation of the peasantry at the expense of the nationalist landowners and the expulsion of Roman Catholic priests from schools. Over seven hundred thousand Polish peasants were granted freehold land to farm as the result of Milyutin's reforms. A Russian university was established at Warsaw, and all secondary school lessons were required to be given in Russian, not Polish. Finally, the property of the Catholic Church was confiscated and sold. Although Milyutin had previously opposed the "direct and outright Russification" of Poland, according to one biographer, historian W. Bruce Lincoln, Milyutin's reforms effectively "hastened the coming of stern Russification policies" in Poland. Milyutin resigned his office in December 1866, after having suffered a paralytic stroke, and spent the rest of his life in seclusion. He died on 26 January 1872 in Moscow.