Кіріспе

Багни-ди-Лукка (бұрынғы Баньо-а-Корсена) – Италияның Тоскана аймағындағы, Лукка провинциясында орналасқан коммуна. Халық саны шамамен 6100 адамды құрайды. Коммуна құрамында 27 атаулы фрационе (шағын елді мекен) бар.

Тарих

Багни-ди-Лукка этрусктер мен римдіктер дәуірінен бері жылу суларымен мәшһүр болған. Бұл жер алғаш рет 983 жылы ресми құжатта «Корсена» деп тілге алынған, онда епископ Теодогримо Багни-ди-Лукка аумағын Фраолмо Корварезиге сыйлағандығы айтылған. Римдік ақын Вергилийдің айтуынша, аймақта қаштан ормандары көп. Осы жерге ең ерте қоныстанғандардың бірі – Ломбардтар. Олардың басшысы Альбоин көп жыл бойы Серкио аңғарын басып алып, кейін шіркеулерге айналған күзет мұнараларын салған. Солардың бірі – Пиеве ди Контроне. 10-11 ғасырларда ауыл Суфредингхи, содан кейін Поркарески және кейін Лупари отбасыларының феодалдық меншігіне айналды. 12 ғасырда Лукка коммунасы Багни-ди-Лукка аумағын басып алды. 1308 жылы Лукка Багни-ди-Лукка қауымын жақын ауылдармен біріктіріп, «Лима аңғарының викариаты» құрды, әрбір елді мекен Багни-ди-Лукка приходының өкілі басқарды. Осы өкілдер әлі күнге дейін діни мерекелерді бақылау және ескі шіркеулерді сақтауға жауапты. Лукка қаланы 14 ғасырда қайта жаңғыртты, Багни-ди-Лукканың жылу суларынан түсетін кірісті мойындады. Коммуна оны келушілер үшін, соның ішінде халықаралық саяхатшылар үшін танымал орынға айналдырды. Багни-ди-Лукка жылу ванналарымен 19 ғасырда, әсіресе француз оккупациясы кезінде ең үлкен даңққа ие болды. Қала Наполеон мен оның қарындасы Элиза Баччоккинің жазғы резиденциясына айналды. Әлеуметтік өмірдің бір бөлігі болған құмар ойындарға арналған казино және билерге арналған үлкен зал салынды. Вена конгресінде (1814) Лукка герцогтігі Парманың билеушісі Мария Луиза Бурбонға берілді. Багни-де-Лукка, әсіресе ағылшындар үшін танымал жазғы курортқа айналды, олар онда протестант шіркеуін салды. 1847 жылы Лукка Багни-ди-Луккамен бірге Тоскананың Ұлы Герцогтығына қосылды, Лотарингияның Ұлы Герцогы Леопольд II билігінде болды. Оның билігі кезінде курорт пен казиноның маңызы төмендеді, себебі ол усақ-түйекке көңіл бөлмейтін, жалғыздықты ұнататын адам еді. 1853 жылы казино жабылды. Ол 1861 жылдан кейін қайта ашылды, осы кезде Лукка біріккен Италия Корольдығының құрамына кірді.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1940 жылдары Италияға неміс басқыншылығы кезінде Багни-ди-Лукка Апенниндегі Готика сызығындағы көптеген қалалармен бірге оккупацияланды. Аймақтағы бірнеше үйлер мен үйлер неміс әскерлерінің тұруына пайдаланылды, ал 1940 жылдан кейін туған аймақ тұрғындарының арасында неміс тегі барлар да кездеседі. 1943 жылдың қыркүйегінен 1945 жылдың мамырына дейін Германияның марионеттік мемлекеті болған Италия Социалдық Республикасы кезінде Багни-ди-Луккада еврейлерге арналған концлагерь құрылды, онда 1943 жылдың желтоқсанынан 1944 жылдың қаңтарына дейін итальяндық және шетелдік еврейлер ұсталды. 100-ден астам адам "Ле Терм" қонақ үйінде нашар жағдайда ұсталды. Бірі қашып кетті, бірақ көпшілігі 1944 жылдың 30 қаңтарында Аушвицке жіберілді. Кейбір еврейлер осы лагерь мен Лукка маңындағы Colle di Compecito (PG60) лагері арасында ауыстырылды.

Жылы бұлақтар

Коммуна Серхио өзенінің саласы Лима өзенінің аңғарындағы бұлақтарымен әйгілі. Бұл аудан Люкканың ерте тарихында Валь ди Лима викариаты деп белгілі болған. Понте-Серраглио – жылы бұлақтар аймағының негізгі ауылы, бірақ Вилла, Дочче-Басси және Багно-Кальдода да жылы бұлақтар мен ванналар бар. Римдіктер бұл бұлақтарды білмеген көрінеді. Багно а Корсена алғаш рет 1284 жылы пизалық тарихшы Гидоне де Корвая есімдерімен айтылған (Муратори, R. I. S. vol. xxii).