Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз кәсіподақ өкілі Марсо Пивер (2 қазан 1895, Монмахо, Сейн-э-Марна – 3 маусым 1958, Париж) – француз мұғалімі, кәсіподақ өкілі, социалистік қозғалыстың белсенді мүшесі және журналист. Ол Сен-Клауд жоғары нормалық мектебінің түлегі болды.
French trade unionist
Marceau Pivert (2 October 1895, Montmachoux, Seine et Marne – 3 June 1958, Paris) was a French schoolteacher, trade unionist, socialist militant, and journalist. He was an alumnus of the École normale supérieure de Saint Cloud.
SFIO
Syndicat National des Instituteurs (SNI) ұйымында белсенді, лаицизмнің тұжырымдамасын қатты қолдаған және Бірінші дүниежүзілік соғыста қызметтен кейін бейбітшілдік жақтаған Пивер, Леон Блум басқарған Француз жұмысшылар интернационалының француз бөлімшесіне (SFIO) қосылды. Бұл бөлімше 1920 жылы Коминтернге қосылуға қарсы болды, ал бұл Француз коммунистік партиясының (PCF) бағытына қарама-қарсы еді. 1930 жылдардың басында Пивер SFIO-ның ең солшыл мүшелерін өзінің "Революциялық солшыл" (Gauche Révolutionnaire) деген бағытында біріктірді, оның құрамында Дэниел Герин де болды. Бұл бағыт троцкизмге есік ашты және соңғысы үшін ентризм тактикасын қолданды. Алайда, коммунистік "L'Humanité" баспасөз органы оған қарсы шықты (PCF Блум үкіметін қолдады). Коммунистік редакция: "Жоқ! Барлығы да мүмкін емес!" ("Non! Tout n'est pas possible!"). Осының салдарынан Пивер үкіметпен байланысын үзіп, Блумға: "Капитализм мен банктердің алдындағы бағынуды қабылдамаймын" деп хат жазды.
Active in the Syndicat National des Instituteurs (SNI), a staunch supporter of laïcité and a pacifist after service in World War I, Pivert joined the faction of the French Section of the Workers' International (SFIO) led by Léon Blum, which opposed affiliation to the Comintern in 1920, as opposed to the new French Communist Party (PCF). In the early 1930s, Pivert organised the most left wing members of the SFIO in his Gauche Révolutionnaire ("Revolutionary Left") tendency of which Daniel Guérin was a member. The tendency opened itself to Trotskyism, initiating entryism as a tactic for the latter. However, he was opposed by the communist press organ L'Humanité (the PCF was a backer of the Blum government). The communist editorial read: Non! Tout n'est pas possible! ("No! Everything Is Not Possible!"). In consequence, Pivert cut his links with the government, writing to Blum, "I will not accept capitulation in front of Capitalism and the banks".
Жұмысшылар мен шаруалардың социалистік партиясы
Революциялық солшыл SFIO-дан шығып, Жұмысшылар мен шаруалардың социалистік партиясын (Parti Socialiste Ouvrier et Paysan немесе PSOP) құрды, бұл партия социалистер мен сталинизмнің арасында қиын жағдайда болды. Шындығында, оның идеологиясы марксистік ортодоксиядан реформанизмнің радикалды түріне дейін ауытқып отырды. ПСОП Халықаралық революциялық марксистік орталықтың құрамында болды. 1940 жылы Францияның нацистік Германияға бағынуынан кейін, Виши Франциясының басшысы Филипп Петанның бұйрығымен партия тыйым салынды. Пивер Мексикаға жер аударылып, француз Төңкерісіне қолдау көрсетті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Францияға оралған соң, ол ПСОП-тің кейбіреулерінің PCF-ке, ал өзі сияқты басқаларының SFIO-ға қосылуымен бөлінгенін көрді.
The Gauche révolutionnaire left the SFIO to establish the Workers and Peasants' Socialist Party (Parti Socialiste Ouvrier et Paysan or PSOP), awkwardly between socialists and Stalinism. In fact, its ideology fluctuated from Marxist orthodoxy to a radical version of reformism. The PSOP was part of the International Revolutionary Marxist Centre. In 1940, it was outlawed after the fall of France to Nazi Germany, on orders of Vichy French leader Philippe Pétain. Pivert exiled himself to Mexico and supported the French Resistance. Back in France after World War II, he saw the PSOP divided between some, who joined the PCF, and others, like him, who joined the SFIO.
SFIO-ға қайта оралу
Ол SFIO ішінде умерендеу болып, аудиториясы тарылды. Пивер партия басшылығына тұрақты түрде сайланды, бірақ Алжирдің тәуелсіздігін қолдады және Еуропалық қорғаныс қауымдастығына қарсы болды, бұл екеуі де партия көпшілігі ұстанған бағытқа қайшы келді. Кеңес Одағына барған делегация құрамында болғаннан кейін ол партияға қарсы шықты және партия басшылығынан қуылды. Кейбір мәліметтерге сәйкес, Пивер Эдуард Депрекс және Ален Савари құрған жаңа Автономдық Социалистік партияға (ПСА) қосылуға ниеттенген, бірақ жаңа партия SFIO-дан бөлініп шығар алдырмай қайтыс болды. Дегенмен, оның SFIO-дағы жақтастарының көпшілігі 1958 жылы ПСА-ға өтті.
He became more moderate inside the SFIO, and his audience was curtailed. Pivert was regularly elected to the party leadership but was for Algeria's independence and against the European Defence Community, both against the line taken by the majority of the party. He rebelled against the party further after taking part in a delegation that visited the Soviet Union and so was voted out of his position in the party leadership. According to some, Pivert would have joined the new Parti Socialiste Autonome (PSA) created by Édouard Depreux and Alain Savary, but he died before the new party split from the SFIO. However, most of his followers in the SFIO entered the PSA later in 1958.