Екінші дүниежүзілік соғысынан кейінгі неміс беженділері мен күш қуылғандар туралы заң

Кіріспе

Қауіпкерлер және босқындар туралы федералды заң (Bundesvertriebenengesetz, BVFG; Gesetz über die Angelegenheiten der Vertriebenen und Flüchtlinge; сөзбе-сөз: қуғын-сүргіншілер және босқындар істері туралы заң) – Германия Федеративтік Республикасының 1953 жылғы 19 мамырда қабылданған федералды заңы. Бұл заң Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германия Рейхінің бұрынғы шығыс территориялары мен Орталық және Шығыс Еуропаның басқа да аймақтарынан қашқан немесе қуылған этникалық неміс босқындары мен қауіпкерлердің құқықтық жағдайын реттеуге бағытталған. Заңға 1971 жылғы 3 қыркүйекте өзгерістер енгізілді. Заңның негізгі күші – Бүкілнеміс блогы/қуылғандар мен құқықтарынан айырылғандар лигасы партиясы болды. Оның қолдаушыларының арасында Польша мен КСРО аннексиялаған бұрынғы неміс территориясынан қашқан немесе қуылған неміс азаматтарымен қатар, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңы мен соғыстан кейінгі жылдары Чехословакия, Венгрия, Польша, Румыния және Югославия үкіметтері жүргізген этникалық тазалау, азаматтығын жою, тонау және қорлауға (1945–1950) ұшыраған бұрынғы азамат емес адамдар да болды.

Қаулылар

Заң босқындар мен жер аударылғандарға (оларды депортацияланғандар деп те атайды) қолданылады, ол Германияның бұрынғы шығыс аумақтарында тұратын неміс азаматы немесе этникалық неміс ретінде анықталады, "уақытша шетелдік басқаруда болған" немесе 1937 жылдың 31 желтоқсанындағы жағдай бойынша Германия Рейхының шегінен тыс жерлерде, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі оқиғалар салдарынан, әсіресе, күштеп шығарылу немесе қашу арқылы қуғынға ұшыраған. Бұл депортацияланғандардың, егер олар бұрын Германия азаматы болмаса, Германия азаматтығын алуға құқықтары болды. Заң Германия азаматтарына, соның ішінде 1949 жылы Германия Федеративтік Республикасы құрылған кезде 1913 жылғы ұлттық заңға және Негізгі заңның (федералды конституция) 116-бабының 2-тармағына сәйкес Германия азаматтығына құқығы бар, басқа елдерден келген босқындар мен депортацияланғандарға қолданылмады, ал этникалық немістерге ғана қатысты, олар кейін ғана қуғын-сүргін жасайтын мемлекеттерден қашып, 1913 жылғы заң бойынша Германия азаматтығын алуға құқық алды. Заңда сондай-ақ, депортацияланғандардың балаларына неміс ұлты мен азаматтығын мұра етуге құқық беретін тұқым қуалау ережесі бар: "Егер ата-анасының бірі 1937 жылдың 31 желтоқсанында немесе одан бұрын жер аударылған аймақтарда тұратын неміс азаматы немесе этникалық неміс болса". "Депортацияланған" мәртебесін мұра ету, заңмен қамтылған адамдардың санын арттырды. Статистикалық жылнамаға сәйкес, 1971 жылы Батыс Германияда 8,96 миллион "депортацияланған" адам болды, олар осы мәртебені растайтын құжатты (Bundesvertriebenenausweis; яғни Федералды депортацияланғандар картасы) алуға өтініш бере алатын. Заң сонымен қатар, 1933 жылдың 30 қаңтарынан кейін саяси көзқарастары, нәсілдік тегі, діні немесе өмір философиясы (Weltanschauung) негізінде қудалаудан қашу үшін Германиядан эмиграциялаған немесе депортацияланған босқындарды да Германия азаматтығына құқығы бар босқындар мен депортацияланғандар деп таниды. Германия азаматтығына құқығы бар адамдарға Шығыс блогы мемлекеттерінің (бұрынғы) азаматтары да кіреді, олардың өзі немесе олардың ата-бабалары 1945 және 1990 жылдар аралығында неміс немесе неміс деп саналатын ұлтына байланысты үкіметтері тарапынан қудаланған немесе кемсітілген. Германия Федеративтік Республикасы осы шетелдіктердің қажеттіліктерін қамтамасыз етуге міндетті болды, өйткені олардың үкіметтері, азаматтар ретінде теңдік құқықтарын қамтамасыз етуге жауапты болса да, бұл міндетті жеңілдетіп немесе бұзды.

The law applies to refugees and exiles (also known as expellees), which it defines as a German citizen or an ethnic German who resided in the former eastern territories of the German Reich, "located temporarily under foreign administration", or in areas outside the German Reich as at 31 December 1937, who as a result of the events of World War II suffered expulsion, in particular by removing or escape. Those expellees who were not already German nationals became entitled to German citizenship. The law did not apply to German nationals, including expellees and refugees from other countries, who at the time the Federal Republic of Germany was founded in 1949, were entitled to German citizenship under the 1913 nationality law and under Article 116 (2) of the Basic Law (federal constitution), but rather to ethnic Germans who only later managed to escape persecuting states and were entitled to German citizenship under the 1913 law. The law also contained a heredity clause entitling children of expellees to inherit German ethnicity and citizenship: "If one parent was a German citizen or ethnic German residing on December 31, 1937, or earlier, in the areas of exile " Inheriting the status of "expelled" resulted in an increase in the number of persons covered by the Act. According to the statistical yearbook, in 1971 in West Germany there were 8.96 million "expellees" under the law who could apply for a document certifying this classification (Bundesvertriebenenausweis; i. e. Federal Expellee Card). The law also recognises as refugees and expellees entitled to German citizenship refugees from Germany, who emigrated or were expelled after 30 January 1933 to flee factual or impending persecution on the grounds of their political opposition, their racial classification, their religion or philosophy of life (Weltanschauung). The persons entitled to German citizenship also include (former) foreign citizens of states of the Eastern Bloc, who themselves – or whose ancestors – were persecuted or discriminated between 1945 and 1990 for their German or alleged German ethnicity by their respective governments. The argument goes that the Federal Republic of Germany had/has to administer to the needs of these foreigners, because their respective governments in charge of guaranteeing their equal treatment as citizens, severely neglected or contravened that obligation.