Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс өнеркәсібінің өкілі және соғыс қылмыскері
German industrialist and war criminal
Пол Плейгер (28 қыркүйек 1899 – 22 шілде 1985) – неміс кәсіпкері және басқарушы, нацистік Германияның соғыс экономикасын басқаруға қатысқан. 1937 жылдан бастап Герман Геринг атындағы Рейхсверке бас директоры болды, ал 1942 жылы оның қадағалау кеңесінің төрағасы болды. 1941 жылдан бастап ол көмірмен жабдықтау жөніндегі рейхтік өкілі және Рейхтік көмір бірлестігінің төрағасы қызметін атқарды. Нюрнбергтік әскери трибунал оны соғыс қылмыстары мен адамзатқа қарсы қылмыстар жасағаны үшін кінәлі деп тапты және он бес жылға бас бостандығынан айырды.
Paul Pleiger (28 September 1899 – 22 July 1985) was a German entrepreneur and corporate executive who was involved in managing the war economy of Nazi Germany. He was the managing director of the Reichswerke Hermann Göring from 1937 and became chairman of its supervisory board in 1942. From 1941, he served as the Reich Delegate for Coal Supply and the chairman of the Reich Coal Association. He was convicted of war crimes and crimes against humanity by the Nuremberg Military Tribunal and sentenced to fifteen years imprisonment.
Ерте өмір және мансап
Шахташының ұлы Плейгер 1913-1917 жылдары құлыпшы және токар болып оқыды, содан кейін Эльберфельдтегі инженерлік-техникалық мектепке түсті. Одан кейін ол Дортмундтағы "Харпен" кен компаниясында инженер болып жұмыс істеді. 1925 жылдың қаңтарында ол Спрокхёвельде өзінің "Пол Плейгер Maschinenfabrik" жеке компаниясын құрды, ол кен өндіруге арналған машиналар мен жабдықтар шығаратын зауыт болды. 1932 жылдың наурыз айында ол нацистік партияға қосылып, Спрокхёвельдегі жергілікті ұйым жетекшісі (Ortsgruppenleiter) болды. Кейіннен ол партияның алтын белгісімен марапатталды. 1933 жылы ол партияның әскерилендірілген бөлімі – Штурмбатальонға (SA) қабылданып, SA штурмфюрері шеніне ие болды, сондай-ақ Вестфалия Оңтүстік аймағының (Gau Westphalia South) экономикалық кеңесшісі болды, оның басшысы Гаулейтер Йозеф Вагнер еді.
Pleiger, the son of a miner, was apprenticed as a locksmith and lathe operator between 1913 and 1917 and then attended an engineering technical school in Elberfeld. He then worked as an engineer at the Harpen Mining Company in Dortmund. In January 1925 he founded his own company in Sprockhövel, Paul Pleiger Maschinenfabrik, a factory that manufactured machinery and equipment for mining. In March 1932 he joined the Nazi Party and became the Ortsgruppenleiter (Local Group Leader) in Sprockhövel. He later would be awarded the Golden Party Badge. In 1933, he was admitted to the Party's paramilitary wing, theSturmabteilung (SA), with the rank of SA Sturmfuhrer, and also became the Gau economic advisor in Gau Westphalia South, headed by Gauleiter Josef Wagner.
Нацистік Германиядағы мансап
1934 жылдың қарашасында Гитлердің экономикалық мәселелер жөніндегі кеңесшісі Вильгельм Кепплердің өтініші бойынша Плейгер оның Берлиндегі кен өндіруді дамытумен айналысу үшін жұмысқа орналасты. 1936 жылдың қазан айында Герман Геринг басқаруымен Төрт жылдық жоспар құрылғанда, Плейгер шикізат кеңсесінің темір бөлімін басқарды. 1937 жылдың шілдесінде Геринг Плейгерді жаңадан құрылған Reichswerke Hermann Göring кен өндіру және темір өңдеу конгломератының бас директоры етіп тағайындады. Оның басшылығымен ол Еуропадағы осындай ірі кәсіпорынға айналды, Австриямен Аншлюс және Чехословакия мен Польшаны басып алу арқылы кеңейді. 1940 жылы ол 600 000-нан астам жұмысшыны жұмысқа алды. Плейгер 1939 жылдан бастап Vorstand (басқару кеңесі) құрамында қызмет етіп, 1941 жылы төраға болды. 1942 жылдың мамырында ол Пауль Корнердің орнын басып, Aufsichtsrat (қадағалау кеңесі) төрағасы болды және 1945 жылдың мамырында нацистік режим құлағанға дейін осы лауазымда қалды. 1938 жылдың қаңтарында ол Wehrwirtschaftsführer (Соғыс экономикасының басшысы) болып тағайындалды. Франция мен Люксембургті басып алғаннан кейін Плейгер Лотарингия мен Люксембургтің темір кен аймақтарына сенімді тұлға (Treuhänder) болып тағайындалды. 1941 жылдан бастап Альберт Шпеердің қару-жарақ кеңесіне де қатысты. Reichswerke Hermann Göring бас директоры ретінде Плейгер нацистік Германияның ең ықпалды экономикалық шенеуніктері мен мемлекеттік кәсіпкерлерінің бірі болды, сонымен қатар көптеген басқа корпорацияларда қадағалау және атқарушы кеңестерде де қызмет етті. 1941 жылдың тамызынан 1943 жылға дейін менеджер, ал 1943 жылдан 1945 жылға дейін Berg und Hüttenwerksgesellschaft Ost (Шығыс тау-кен және металлургия компаниясы) басқармасының төрағасы болды. Кеңес Одағына шабуылдан кейін, оған Wirtschaftsorganisation Ost (Шығыс экономикалық ұйымы) көмір және болат секторына жауапкершілік берілді және ол Шығыс экономикасының бүкіл рейх өкілі болып тағайындалды. 1941 жылдың 25 наурызында Плейгер жаңа Reichsvereinigung Kohl (Райх Көмiр Ассоциациясы) төрағасы болды, оған он төрт көмір өндіруші, дистрибьютор және тұтынушы өкілдері кірді. Сонымен қатар ол Reichsbeauftragter für die Kohlenversorgung (Көмiрмен жабдықтау жөніндегі рейх комиссары) болып тағайындалды, оның ішінде оккупацияланған аумақтар үшін де. 1943 жылы Геринг Пруссияның премьер-министрі ретінде Плейгерді Пруссияның Мемлекеттік кеңесіне тағайындады. 1943 жылдың 10 мамырында Плейгер семсерлі Соғыс Еңбегі үшін жасақталған "Рыцарь кресті" орденін алды. Герингтің ұзақ жылдар бойы адал қолдаушысы болған Плейгер, 1943 жылдың қаңтарында рейхмаршалдың елу жылдық мерейтойына орай, оған бір миллион рейхсмарка сыйлық берді, оның жүз мыңы Reichswerke Hermann Göringтен, ал қалғаны Рейх Көмiр Ассоциациясы бақылап отырған қордан берілді.
In November 1934, at the request of Wilhelm Keppler, Hitler's advisor for economic affairs, Pleiger went to work for him in Berlin, dealing with the promotion of ore mining. In October 1936, when the Four Year Plan was established under Hermann Göring, Pleiger headed its iron department in the office for raw materials. In July 1937, Göring made Pleiger the general director of the newly founded Reichswerke Hermann Göring, an ore mining and ironworks conglomerate. Under his leadership, it grew to be the largest such concern in Europe, expanding with the Anschluss with Austria and the takeover of Czechoslovakia and Poland. By 1940, it employed over 600,000 workers. Pleiger served on the Vorstand (management board) from 1939, becoming chairman in 1941. In May 1942, he succeeded Paul Körner as chairman of the Aufsichtsrat (supervisory board) and served until the fall of the Nazi regime in May 1945. In January 1938 he was named a Wehrwirtschaftsführer (War Economy Leader). After the conquest of France and Luxembourg, Pleiger was made Treuhänder (Trustee) for the iron ore regions of Lorraine and Luxembourg. He also sat on Albert Speer's Armaments Council from 1941. As general director of the Reichswerke Hermann Göring, Pleiger was one of the most influential economic functionaries and state entrepreneurs of Nazi Germany, also holding supervisory and executive board positions in numerous other corporations. He was the manager from August 1941 to 1943 and, from 1943 until 1945, the chairman of the management board of the Berg und Hüttenwerksgesellschaft Ost (Mining and Metallurgical Company East). Following the attack on the Soviet Union, he was given responsibility for the coal and steel sector in the Wirtschaftsorganisation Ost (Economic Organization East) and was named Reich Representative for the Entire Economy of the East. On 25 March 1941, Pleiger became chairman of the new Reichsvereinigung Kohl (Reich Coal Association), consisting of representatives of fourteen coal producers, distributors and consumers. He was simultaneously named Reichsbeauftragter für die Kohlenversorgung (Reich Commissioner for Coal Supply), including for the occupied territories. In 1943, Göring, in his capacity as Prussian Minister president, named Pleiger to the Prussian State Council. On 10 May 1943, Pleiger received the Knight's Cross of the War Merit Cross with Swords. Long a loyal protégé of Göring, on the occasion of the Reichsmarschall's fiftieth birthday in January 1943, Pleiger presented him with a gift of one million Reichsmarks, one hundred thousand from the Reichswerke Hermann Göring and the remainder from a fund controlled by the Reich Coal Association.
Соғыстан кейінгі сот және кейінгі өмір
Өзінің көптеген өндірістік басқарушылық лауазымдарында Плейгер оккупацияланған аумақтардың адам және материалдық ресурстарын қанауға жауапты болды, осыған байланысты мәжбүрлеу және жазалау шаралары да оның үлесінде болды. Министрліктер ісі бойынша Нюрнбергтегі Халықаралық әскери трибунал өткізген соңғы сот процесінде ол бейбітшілікке қарсы қылмыс, соғыс кезіндегі тонау және күштеп жұмыс ішінде пайдалану қылмыстарымен айыпталды. Оның қорғаушыларының қатарында Роберт Серватиус та болды, ол бұрын Нюрнберг процесінде Фриц Соукельді, ал дәрігерлер ісінде Карл Брандтты қорғаған, сондай-ақ кейін Адольф Эйхманды қорғауға кіріскен. Екінші және үшінші айыптамалар бойынша кінәлі деп танылған ол 1949 жылғы 13 сәуірде 15 жылға бас бостандығынан айырылды. Бірақ 1951 жылғы наурыз айында Ландсберг түрмесінен мерзімінен бұрын босатылып, Спрокхёвельдегі компаниясының директорлар кеңесіне, Pleiger Gruppe-ге қайта оралды. Ол соғыстан кейін уақытша басқаруға алынған компаниясын қайта құруға өзінің күшін жұмсады.
In his numerous industrial management capacities, Pleiger bore responsibility for human and material exploitation of the occupied territories with all its associated coercive and repressive measures. In the Ministries Trial, the last of the trials conducted by the International Military Tribunal in Nuremberg, he was indicted for crimes against peace, wartime looting and utilization of forced labor. His defense team included Robert Servatius, who had previously defended Fritz Sauckel in the Nuremberg trials and Karl Brandt in the Doctors Trial, and who also would go on to defend Adolf Eichmann. Found guilty on the second and third counts, he was sentenced on 13 April 1949 to 15 years imprisonment. However, he was granted early release in March 1951 from Landsberg Prison and returned to the board of directors of his company in Sprockhövel, the Pleiger Gruppe. He devoted himself to rebuilding his company, which had been under trusteeship after the war.