Кіріспе

Постмодернизм саяси ғылымда постмодернистік идеяларды қолдануды білдіреді. Постмодернистер саяси сипаттағы көптеген жағдайларды саяси ғылымның дәстүрлі реалистік және либералдық көзқарастарында толыққанды талқылау мүмкін емес деп санайды. Постмодернистер мысал ретінде Бенедиктин университетінің "әскери қызметке шақырылу жасындағы жастың" жағдайын келтіреді, оның жеке басы "ұлттық қауіпсіздік" туралы ұлттық наративтерде және "адам құқықтарының" жалпылама наративтерінде пайдаланылады, сондай-ақ "әйелдің өзінің жатыры шіркеу, әкелік, экономика және либералды саясат арасындағы шешілмейтін наративтермен талап етіледі". Осы жағдайларда постмодернистер адамдардың өзінің жеке басын сақтап қалу үшін репрессивті билікке қарсы тұратынын айтады. Бұл қарсылықтың маңыздылығы сол жерде, биліктің оларға қарсы тұратын аспектілерінің арасында адамдарды бір ғана жекелікке ие болуға немесе нақты интерпретацияға бағынуға мәжбүр етуші күш бар. Мұндай жағдайларда мағына мен интерпретация әрқашан белгісіз, тіпті кездейсоқ болады. Бұл жердегі билік – қанау емес, олардың айналасындағы мәдени және әлеуметтік салдар, олар өздерін қалай көретінін анықтайтын және олардың әрекет ету мүмкіндігінің шектерін құрайтын жағдайды жасайды. Ричард Эшли сияқты постмодернист саясаттанушылар осы шеткі жағдайларда, шындықтың қандай оқиғалар болып жатқанын толыққанды баяндауға немесе әңгіме құруға болмайды, себебі ол талас-тартысқа және қарама-қайшылыққа толы болады, сонымен қатар "эгеменді субъектінің" көзқарасынан жағдайдың "мағынасына" қатысты құндылықтарды анықтай алатын "нағыз" әңгіме болуы мүмкін емес. Шындығында, осында мағына идеясын деконструкциялауға болады. Эшли мәтіндердің, әсіресе батыс мәтіндерінің екіұштылығын ашып көрсетуге тырысады, мәтіндердің өзі белгілі бір мәдениет немесе дүниетанымындағы "қақтығыс ошағы" ретінде қарастырылуы мүмкін. Осылай қарастыру арқылы деконструктивті оқылымдар ежелгі мәдени көзқарастардың, қақтығыстардың, жалғандықтардың, тирандықтардың және билік құрылымдарының дәлелдерін ашуға тырысады, мысалы, бейбітшілік пен соғыс, билеуші және бағынышты, ер және әйел арасындағы шиеленістер мен түсініксіздіктер Дерриданың екіұшты қарама-қарсылықтарының мысалдары болып табылады, онда бірінші элемент басымдыққа ие, немесе екіншісіне қарағанда алдымен және шынайы болып есептеледі. Постмодернист саясаттанушылардың мысалдары ретінде Франц Фанон сияқты постколониалдық жазушылар, Синтия Энло сияқты феминистік жазушылар және Эшли мен Джеймс Дер Дерьян сияқты постпозитивист теоретиктерді атауға болады.