География
Твид өзені (1823 жылғы қазан айында Джон Окслинің құрметіне аталған) Жаңа Оңтүстік Уэльстің солтүстік жағалауында, қазіргі Пэйнт-Денжердің оңтүстігіне қарай аузына жеткенше, жағалауға жақын 6 км-ге солтүстікке қарай ағады. 1840 жылғы шілдеде өзенге алғаш кірген кемесінің атымен аталған "Летиция түйісі" деп аталатын 500-800 метрге жуық ені бар түйіс 2 км-ге оңтүстікке қарай Фиңгал мүйісіне дейін созылады. Жыл сайын жағалау ағысымен 500 000 текше метр құм Летиция түйісінен солтүстікке қарай жылжиды. Бұл құм Твид өзенінің кіреберісін күтпеген жерден, кейде толығымен толып кетеді. Осыған жауап ретінде Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі Твид құмын айыру жүйесін іске қосты, ол құмды өзеннің астымен сорғы арқылы солтүстік жағалауларға тасымалдайды. Мүйіс, Кук аралы және Даңгер рифтері қазірде өшкен Твид жанартауынан шыққан лавадан пайда болған. Аймақтағы тау жыныстарының көп бөлігі базальт немесе андезиттен тұрады. Бұл аймақтың барлық жерінде серуендеу жолдары бар. Мүйістен шамамен 500 метр қашықтықта Кук аралы орналасқан, бұл 1770 жылы Джеймс Кук алғаш картаға түсірген, адам қоныстанбаған тасты арал. Фиңгал мүйісінің солтүстік-шығыс жағындағы өріліп жатқан базальт бағаналары "Алыптар жолы" деп аталды, бұл атау Солтүстік Ирландия мен Батыс Шотландия арасындағы танымал Алыптар жолынан алынған. Фиңгал мүйісінің оңтүстік жағында орналасқан Фиңгал үңгірлері 1900 жылдардың басында Твид волнорезының құрылысына пайдаланылып, қиратылды. Кук аралы 1998 жылы теңіз қорығы болып жарияланды, сондықтан оның жанындағы суларда балық аулауға тыйым салынған.
were called the "Giants Causeway", named after the famous Giants Causeway between Northern Ireland and Western Scotland. The Fingal Caves located on the south side of Fingal Head, were destroyed and used in the early 1900s for the Tweed Break water. Cook Island was made a marine reserve in 1998 and as such fishing is prohibited in the waters nearby.
Тарих
1770 жылы мамыр айында Джеймс Куктың Фингал мүйісін атауы көп жылдар бойы пікірталас тудырды. Көптеген дәлелдер Фингал мүйісінің Джеймс Кук «Қауіпті нүкте» деп атаған жер екенін көрсетеді. 1823 жылы Джон Оксли Порт-Маккуариден солтүстікке қарай бағытталған саяхатында оңтүстік желден қорғаныс іздеді. «3-те теңізге шығып, «Қауіпті нүкте»нің оңтүстігіне жақындап, жаңақтауға ниеттендік. 5-те Пт-ден (Қауіпті нүкте) солтүстікке қарай 3 шақырымдай жердегі биік мүйістің (қазіргі Қауіпті нүкте) жанынан өттік. Бұл мүйістің оңтүстік жағында кіреберісі анық көрінетін үлкен өзенді таптық, осыған өте қуандық» (Твид өзені). Джон Юниак, сосын Оксли аралға барды, онда бірнеше теңіз тасбақасын тапты және аралды «Тасбақа аралы» деп атады. 1828 жылы Генри Джон Роус (HMS Rainbow кемесінің капитаны) Окслидің Твид өзенін зерттеді, осы атау бүгінге дейін қолданылып келеді. «Күсірең» кемесінің навигаторы 1831 жылы жариялаған картада аралды «Кук аралы» деп, ал өзенді «Кларенс өзені» деп көрсеткен. Өзеннің солтүстігіндегі белгісіз мүйіс те Қауіпті нүкте деп аталды. Алайда, аралдың шығысындағы рифтер картаға жазылмаған. Фингал мүйісін 1840 жылдың қыс айларында Брисбен қаласы мен Брансуик өзені арасындағы жағалау аймақтарын картаға түсірген геодезист Роберт Диксон осылай атады. Ол алғаш рет 1842 жылы Сиднейде Диксон жариялаған картада пайда болды. Диксонның тобына сол кезде «Летиция» шхунасының экипажы да көмектесті, олар Твид өзеніне кіргенін анықтады. Сондықтан бұл жер «Летиция нүктесі» деп аталды. Диксонның «Ирландияның алып жолына» сілтеме жасағаны да бар. «Фингал мүйісі» Шотландияның Ішкі Гебрид аралдарындағы Стаффа аралындағы Фингал үңгірінің құрметіне аталған болуы мүмкін, себебі олардың пішіндері ұқсас, осыған байланысты мұхиттан көтерілген табиғи базальтты бағаналы құрылымдарға байланысты. Жергілікті аборигендер Минджунгбал тайпасынан болды, бірақ 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы еуропалықтардың қоныстануы халыққа елеулі әсер етті. 1933 жылы Твидтегі соңғы толыққанды абориген әйелі миссионерлік шіркеуде өткен қызметтен кейін Фингал аборигендер зиратында жерленді.
John Uniack and later Oxley went onto the island, where they found some sea turtles and called the island "Turtle Island". In 1828 Henry John Rous (Captain of HMS Rainbow) surveyed Oxley's Tweed River, the name used today. A chart published in 1831 by the Master of the "Rainbow" showing the island as "Cook's Isle" and the river named the "Clarance River" the unnamed headland, North of the river was also named Point Danger. However the off shore reefs East of the Island were not marked. Fingal Head would be named as such by Surveyor Robert Dixon who mapped the coastal districts between Brisbane Town and the Brunswick River in the winter months of 1840. It first appears on a map published By Dixon in Sydney in 1842. Dixon's party was also assisted at that time by the master and crew of the schooner Letitia, which they found had entered the Tweed. Hence the naming of Letitia Point. There is also every suggestion that Dixon made reference to the Giant's Causeway. It is highly probable that "Fingal Head" was named after Fingal's Cave on the island of Staffa in the Inner Hebrides of Scotland because of the similarity in appearance due to naturally formed Columnar Basalt outcrops which extend above the ocean surface. The local Aboriginal people were the Minjungbal, but white settlement significantly impacted the population in the late 19th to early 20th century. In 1933, the last full blood Aboriginal woman on the Tweed was laid to rest in Fingal's Aboriginal cemetery following a service conducted at the mission church.
Демография
2010 жылы Фингал-Хедте 544 адам тұрды, олардың 48% әйел, 52% ер адам болды. Фингал-Хед тұрғындарының орташа жасы 42 жасқа тең, бұл ұлттық орташа жас 37-ден 5 жасқа жоғары. Фингал-Хедте тұратын адамдардың 77% Австралияда туған. Туған елі бойынша ең көп кездесетін жауаптар: Англия – 3,1%, Жаңа Зеландия – 2,8%, Гонконг – 0,6%, Германия – 0,6%, Чехия – 0,6%. Халықтың 88,8% үйінде тек ағылшын тілінде сөйлейді; ал ең көп таралған тілдер: 0,6% Банджаланг, 0,6% итальян, 0,6% Гумбайнггир, 0,6% чех тілі.
Маяк
1872 жылы басында уақытша жарық станциясы орнатылды, ал 1878 жылы дөңгелек пішіндес құмтастан салынған толыққанды маяк пайдалануға берілді. Бұл 1878-1880 жылдар аралығында салынған бес маяқтың бірі болды. Мұнараның биіктігі тек жеті метр, бірақ мұражайдың өзі қосымша биіктік қосады, сондықтан ол жеткілікті. Осылайша, жарық көзінің фокустық жазықтығы теңіз деңгейінен 24 метр биіктікте орналасқан. 1920 жылы жарық көзі керосинден ацетиленге ауыстырылып, автоматтандырылды. 1980 жылы электрлендірілді. Маяк сипаттамасы – әр бес секунд сайын бір рет жыпылықтау. Бағытқа қарай, шығыс секторында қызыл, ал қалған секторында ақ жарық көрсетіледі.
Серфинг
1996 жылдан бері Фингал жергілікті серферлер арасында жыл сайын серфинг жарысын өткізіп келеді. Алғашқы жылы Австралияның түкпір-түкпірінен 90 серфер қатысты. 1999 жылы SBS телеарнасы «Ұлтты келісудің аяқталмаған ісі» сериясы аясында осы жарыс туралы «Емдік толқынмен серфинг» деген деректі фильмді түсірді. Ол 2000 жылы «Real Life on Film Festival» кинофестивалінде «Үздік австралиялық деректі фильм» сыйлығын жеңіп алды. Фингал серфингке арналған ерекше орын ретінде танымал емес. Мұнда мүйіс екі жағында да толқын жасамайды, сондықтан жағажайда ғана серфинг жасауға болады, бірақ оңтүстік жағы Алтын жағалауға жақын жерде солтүстік желдерден қорғалатын сирек орындардың бірі.