Французская лейтенант: Итальянская женщина в австрийской армии

Кіріспе

Франциска Сканагатта (немесе Франческа Сканагатта) (1 тамыз 1776 – 1865) – 1794 жылы Австрия офицерлік мектебіне қабылдану үшін өзін ер адам ретінде көрсеткен итальяндық әйел. Ол Франция революциясы кезінде қызмет етіп, 1800 жылы лейтенант шеніне көтерілді. 1801 жылы ол әскерден шығып, оның тарихын білген Австрия императоры Франциск I оған зейнетақы тағайындады.

Өмір

1776 жылы Австрия үкімділігіндегі Милан қаласында дүниеге келген Сканагат Австрия императорлық армиясына қосылуды армандаған. Әйгілі болғандай, оның сырт келбеті "ұсқынсыз, бойшақ, қайта-қайта қырқудан мұрты өсіп шыққан" екен. Денесі әлсіз туғандықтан, бала кезінен бастап бұлшықеттерін дамыту үшін жаттығулар жасаған. Одан бөлек, көп оқып, тамаша монастырь мектебінде білім алған. Міне осы дене және ойын жаттығулары оған "ер адамдай" сезім сыйлаған көрінеді.

Әскери зерттеулер

Сканагаттаның ағасы Джакомо одан мүлдем өзгеше еді; ол әрқашан әйелдік мінез-құлық танытқан. Ол Венаға барып, әскери дайындықтан өтуі керек еді, бірақ бұл оның ең соңғы тілегі емес екенін оған сенімді түрде айтты. Франческа үлкен мүмкіндікті пайдаланды: 1794 жылы ол ер адам киімін киіп, Джакомомен бірге Венаға сапар шегіп, 1 шілдеде оның орнына "externer Hörer" (әскерге жаңа келген сыртқы студент) ретінде Терезия әскери академиясына қабылданды. Франческаның әкесі болған жағдайды білгенде, қатты таңғалып, оны үйге қайтару үшін Винер-Нойштадтқа баруға ниеттенді, бірақ ол офицер болуға сонша құштар еді, сондықтан ол оған академияда қалуға рұқсат берді. Ол академияда үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, 16 қаңтар 1797 жылы Fähnrich (кадет/лейтенант) шенімен бітірді.

Әскери қызмет

Осы шенде Сканагатта 6-шы құрамы толық батальонға қосылды, Варасдин Гренц ауданы (құрамы толық 65 және 66-шы жаяу әскер полктері), 1797 жылғы сәуірде соғыс аяқталған кезде Рейн өзеніндегі Кельдегі батальонға Венгриядан күшейту әскерін бастап келді. Желтоқсан айында ол олармен бірге Силезиядағы Троппау қаласына қыстауға, содан кейін Штириядағы Клагенфурт қаласына жол тартты. Өзін жасыруға және жаңа адамдардың арасында болуға әрқашан тырысып, ол 1798 жылдың күзінде No. 56 "Венцель Граф Коллоредо" жаяу әскер полкіне бір курсанттың орнына ауысып, мүмкіндігін пайдаланды. Ол сондай-ақ Империяның әртүрлі бөліктерін көру арманына жетті, алдымен Моравиядағы полк базасына барып, кейін Галициядағы полк үшін қосымша жұмысқа алу аймағына (Aushilfsbezirk) қосылды, ол қыркүйекте жетті. Ол жергілікті қоғам жиналатын Сандомирдегі казиноға жиі баратын, сол кезде бір жергілікті жігіт оған кейбір әйелдер Сканагаттаны әйел деп ойлайтынын айтты. Оның жауабы – оның әйелі оны бағалайтыны үшін қуанышты екенін білдірді, бұл оны әңгімеге сенбеуге көндіруге жеткілікті болды. 1799 жылдың ақпан айында ол ротасымен Екінші коалиция соғысына аттанды, бірақ жолда ауыр ревматизмге шалдықты. Екі ай бойы аурудан кейін жазылып, ол No.12 неміс-банаттық Гренц полкіне ауыстырылды және қазіргі Солтүстік Сербиядағы Панчовадағы базасына барды. GR12 полкімен Сканагатта Италияға жол тартты, онда ол әрқашан өзінің нығайып тұратын бейімділігін көрсетіп, шаршатушы сапарларға төтеп берді, өзінің ұранына сүйене отырып: "Una verace risoluta virtù non trova impresa impossibile a lei" (Шын ниетті, қажырлы ерік ешқандай қиындыққа тоқмейтін). Франческаның әскердегі әріптестері оның кішкентай болғаны үшін келекелегенде, ол оны дуэльге шақырып, жаралады. 1799 жылдың желтоқсанында ол Барбагелатадағы француз бекінісіне шабуылға жетекшілік етті. Қысқы айларда ол отбасымен бірге болды, олар оны әскерден кетуге көндіруге тырысты. 1800 жылдың наурыз айында лейтенант болып тағайындалған Франческа сәуір айында Генуяны қоршауға оралды, бірақ оның әкесі австриялық билік органдарына қызының әскерде екенін хабарлады. Ол Генуя түскен күні, 1800 жылдың 4 маусымында, отставкаға кетуге мәжбүр болды. Оның командирі Фридрих Генрих фон Готтесхайм оның құрметіне кеш өткізді, онда оған әдеттегі офицер ретінде қарасты.

In that rank, Scanagatta joined the 6th composite battalion, Warasdin Grenz District (combined Infanterie Regimenter No. 65 & 66), leading a reinforcement troop from Hungary to the battalion at Kehl on the Rhine just as the war ended in April 1797. In December, she marched with them to winter quarters in Troppau, Silesia and then to Klagenfurt in Styria. Always taking great care not to be discovered and trying to be amongst new people, she took the opportunity to take up a fellow cadet's posting to Infantry Regiment No. 56 "Wenzel Graf Colloredo" in the autumn of 1798. She also fulfilled her wish to see various parts of the Empire, as she first visited the regiment's base in Moravia before joining the Aushilfsbezirk (supplementary recruiting area) for the regiment in Galicia, where she arrived in September. She would regularly frequent the casino in Sandomir, where local society would gather, and was almost discovered when challenged by a local young man, who told her that some women thought Scanagatta was a woman. Her response was that she was glad to be judged by his wife, which was enough to persuade him to disbelieve the gossip. In February 1799, she marched with her company to the War of the Second Coalition, but en route suffered a severe attack of rheumatism. After two months' ill health and recuperation, she was transferred to the Deutsch Banater Grenz Regiment No.12 and travelled to its base at Pancsova in the area, which is now northern Serbia. With GR12, Scanagatta marched to Italy, where she continued to show her determination and endured exhausting marches, relying on her motto: "Una verace risoluta virtù non trova impresa impossibile a lei" (Real strength of mind finds nothing impossible.) When one of Francesca's army comrades teased her for being small, she challenged him to a duel and wounded him. In December 1799, she led the attack on the French trenches at Barbagelata. Over the winter, she spent time with her family and they tried to persuade her to leave the army. Promoted to Leutnant in March 1800, Francesca returned to the siege of Genoa in April, but her father informed the Austrian authorities of his daughter's presence in the army. She was obliged to resign on the very day Genoa fell, 4 June 1800. Her commander, Friedrich Heinrich von Gottesheim held a party in her honour, where she was still treated as an ordinary officer.

Кейінгі өмірі

Миланда Сканагатта Италия президентінің (кейін корольдік) күзетінің лейтенанты Спинимен танысып, 1804 жылдың 16 қаңтарында оған тұрмысқа шықты. Олардың төрт баласы болды – екі ұл және екі қыз. Ұлдары жетілген соң, анасы киюге рұқсат етілмеген медальдарын тағуға рұқсат алды. Ол 89 жасында дүние салды. Оның портреті Нейштадт академиясында ілінген.