Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Нил Дерамус-күлкен (25 наурыз 1888 – 2 желтоқсан 1965) – американдық теміржол басшысы. Ол 1941 жылдан 1961 жылға дейін Канзас-Сити Оңтүстік темір жолының президенті қызметін атқарды, бұл қызмет ең ұзақ болған президенттік кезең еді. Дерамус компанияны Ұлы депрессия кезінде Луизиана және Техас штаттарындағы Мексика шығанағының жағалауында өнеркәсіп орналасуына ынталандырып, дамыту арқылы жетекке шығарды. Ол теміржолдың 1930 жылдары банкротқа ұшырауына жол бермеді және 1940 жылдардың соңында мерзімі келген 67 миллион долларлық облигациялық қарызын қайта қаржыландырды. Дерамустың ресми білімі 8-сыныптан кейін аяқталды. 14 жасқа толмас бұрын, ол станцияны тәртіппен ұстау үшін және Морзе кодын үйрену мүмкіндігі үшін айына 4 доллар төлеп, шамдарды ынтамен күтуге келісті. Бір жыл ішінде Дерамус көмекші оператор болып тағайындалды және компанияда жылдам өрледі. L&N теміржолынан ол Атлантикалық жағалау жолына (ACL), содан кейін Оңтүстік теміржолына (SOU) өтті, онда 20 жасында Теннесси штатының Мемфис қаласында диспетчер болып жұмыс істеді. Мемфистегі бастығы Канзас штатының Питтсбург қаласындағы Канзас-Сити Оңтүстік теміржолында жұмыс істеу үшін отставкаға кетті. Кету алдында басшы Дерамусқа Канзас-Сити Оңтүстік теміржолында жұмысқа ұсыныс жасады, бұл оған табысқа жетуге мүмкіндік берді. Ол жауапкершілікпен жұмыс істеді және 1945 жылы президент және директорлар кеңесінің төрағасы болып сайланды. Ол өмірінің жартысын теміржолда өткізді. Ол Канзас-Сити мен Мексика шығанағы арасындағы 1647 шақырымдық жолды соншалықты жақсы білгендіктен, дөңгелектердің рельстердегі дыбысынан қайда екенін анықтай алатындығы айтылады. Оның ынтасының арқасында Канзас-Сити Оңтүстік теміржолының таза табысы салалық орташа табыстан екі есеге артты. Дерамус Канзас-Сити қаласының қоғамдық өміріндегі маңызды тұлға болды. 1957 жылы Дерамус отбасы ұйымның келісімшарт бойынша зерттеу бизнесін қолдау үшін MRIGlobal ұйымына Дермаус далалық станциясын сыйға берді.
William Neal Deramus Jr. (March 25, 1888 – December 2, 1965) was an American railroad executive. He served as the longest running president for the Kansas City Southern Railway from 1941 to 1961. Deramus led the company through the Great Depression by encouraging industry to locate on the Gulf Coast in Louisiana and Texas. He helped the railway avoid bankruptcy in the 1930s and refinanced $67 million in bonded debt that fell due in the late 1940s. Deramus's formal education ended after 8th grade. Before he was 14, he agreed to tend the switch lamps eagerly and keep the station in order for $4 a month, and an opportunity to learn Morse code. Within a year, Deamus was promoted to relief operator, and rapidly advanced within the company. From the L&N, he went to the Atlantic Coast Line Railroad (ACL), then to the Southern Railway (SOU), where, at 20, he became a dispatcher in Memphis, Tennessee. His chief in Memphis resigned to accept a job with the Kansas City Southern Railway in Pittsburg, Kansas. Before leaving, the chief gave Deramus a recommendation at the Kansas City Southern Railway, leaving opportunity for him to succeed. He worked dilligently, and in 1945 he was elected as the president and chairman of the board. He spent almost half his time out on the railway. It is said that he knew the 1,647 miles of track between Kansas City and the Gulf of Mexico so well that he could tell where he was by the sound of the wheels on the rails. Under the impetus he provided the Kansas City Southern, its net income was twice the industry average. Deramus was a major figure in Kansas City's civic life. In 1957, the Deramus' family donated the Deramus Field Station to MRIGlobal to support the organization's growing contract research business.