Врабле, Словакия: тарихы, географиясы және орналасуы. Неолит дәуірінен бастау алатын қала, Житава өзені бойында, Нитрадан оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
География
Ол Дунай төбелерінде, Житва өзені бойында, Нитрадан оңтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Қаланың кадастрлық ауданы теңіз деңгейінен бастап биіктікте орналасқан. Қаланың батысында Водна-надрез-Врабле деп аталатын шағын тоған бар. Қала үш бөліктен тұрады: Врабле және бұрынғы Дючка және Хорный Охай ауылдары (екеуі де 1975 жылы қосылды).
It is located in the Danubian Hills on the Žitava river, about south east east from Nitra. The cadastral area of the town has an altitude from ASL. There's a small dam called Vodná nádrž Vráble west of the town. The town has three parts: Vráble proper, and the former villages of Dyčka and Horný Ohaj (both annexed 1975).
Тарих
Врабле қаласының ең көне қоныс іздері неолит дәуіріне (б.з.д. 6000-2000 жылдар) дейін жетеді. Алғашқы жазбаша мәлімет 1265 жылы "Вербель" деген атпен тіркелген. Врабледе ең көне пошта станциясы болған. Қала 19 және 20 ғасырларда ауыл шаруашылығымен айналысып, сол сипатын сақтап келді. Экономикалық даму қаланың архитектурасына әсер етті. 1918 жылы Австрия-Мажарстан ыдырағаннан кейін қала Чехословакия құрамына кіріп, аудан орталығы мәртебесін алды (1960 жылға дейін). Бірінші Вена шешімінен кейін, 1938 жылдан 1945 жылға дейін қала Венгрияның бір бөлігі болды.
The oldest evidence of the settlement of Vráble comes from the Neolithic age (6000 2000 BC). The first written reference is from 1265 as Verebel. In Vráble, there was the oldest post station. The city kept an agricultural character in the 19th and 20th centuries. Economic development has influenced the architecture of the city. After break up of Austria Hungary in 1918, the town became part of Czechoslovakia and received status of the district capital (until 1960). After the First Vienna Award, the town was from 1938 to 1945 part of Hungary.
Демография
Түрік салық санағы бойынша, 17-ғасырда қалада венгрлер басымдық құрған. 2001 жылғы санақ бойынша қалада 9 493 адам тұрды. Тұрғындардың 93,32% -ы словактар, 4,69% -ы мажарлар, 0,78% -ы цығандар және 0,55% -ы чехтарды құрады. Діни құрамында 88,41% рим-католиктер, 8,53% дінге жатпайтындар және 0,62% лютерандар болды. 20 гектар аумағымен қазіргі Микен мен Троядан ірі. Бұл елді мекенде шамамен 1000 адам тұрды, ал ғимараттар көшелер бойында салынды. Үш ор бекіністі күшейтті. Бұл орын сонымен қатар Орта Еуропадағы ерте қола дәуірінен бастау алатын ең солтүстік қоныс ескерткіші болып табылады. Жақын жердегі алтын мен қалайы кен орындарын игерудің маңызды орталығы болды. Елді мекен Юнетиц мәдениетіне және одан кейінгі Мадаровце мәдениетіне жатқызылады.
The town had Hungarian majority in the 17th century according to the Turkish tax census. According to the 2001 census, the town had 9,493 inhabitants. 93.32% of inhabitants were Slovaks, 4.69% Hungarians, 0.78% Roma and 0.55% Czechs. The religious make up was 88.41% Roman Catholics, 8.53% people with no religious affiliation and 0.62% Lutherans. The area of 20 hectares makes it larger than the contemporary Mycenae and Troy. The settlement was inhabited by about 1,000 people and buildings were built around streets. Three ditches strengthened the fortifications. The site is also the northernmost known tell in Central Europe dating from the Early Bronze Age. It was an important centre for the exploitation of nearby gold and tin deposits. The settlement is attributed to the Unetice culture and subsequent Mad'arovce culture.