Кіріспе
Тхриюжичиль – Кераладағы (Оңтүстік Үндістан) пулувалар орындайтын би ритуалы. Бұл би жыланнан қорқуды басу, жыланды ынаятқа алу және балалы болу үшін жасалады. Бұл Тричур, Каликут және Палхат аудандарынде ең көп таралған. Осылайша, жылан патшайымын ынаятқа алуға болады. Орындаушы әртүрлі музыкалық аспаптармен бірге қолында шам ұстап билеуді бастайды. Тири Ужиччил Айяпан Вилакку фестивалінің де бір бөлігі ретінде орындалады. Бұл ритуал таңғы сағат 3-те Айяпа Жананам (Айяпаның дүниеге келуі) және Паал Кинди Езунналлиппу (жолбарыс сүтін әкелумен байланысты Айяпаның рәсімдік шеруі) ритуалдарынан кейін өткізіледі. Айяппан Вилаккудағы Тири Ужиччилде ілатталам (гонг) және Ченда (дәстүрлі Керала барабаны) сүйемелдейді. Уранжу туллалдан (ес-түссіздік күйінде дірілдеу және үздіріссіз секіру) кейін Величападу бір тиримен (жалыстаған шам) бастайды, оны екі және үш, тіпті бес тириге дейін көбейтеді. Тири немесе пандам – кокос жапырақтарымен байланған мақта шүберегінен жасалған жалыстаған шам. Бұл шамдар кокос майына батырылады, содан кейін қойылымға әкелінеді. Ол денесіндегі жалынды, әсіресе қолдарды, кеудені және арқаны, барабанның ырғағымен бірге үздіріссіз сүртіп тұрады. Бұл би – құдайға сыйынғандықтан, Нритхья Пуджа, Айяпан Вилакку жағдайында амбаламның (ғибадатхананың) сегіз жағында орындалады. Ғибадатхана тек банан сабақтарынан тұрғызылады, металл бұйымдары қолданылмайды. Би күрделі қимылдармен және бидің әр бөлігі сегіз жақтың бірінде керемет әсермен аяқталады. Орындаушы денесіне жалынды сүртіп қана қоймай, отты қашшаның (дәстүрлі киім) бел бөлігіне, алдыңғы және артқы жағына тығып, жалын иегіне тигізеді. Барабанның және бидің қарқыны оның қолдарына, кеудесіне және арқасына шамды соншалықты күшпен сүртіп, шамның жалысы сөне бастайды. Орындаудан кейін орындаушы шамды барлық қатысушыларға ұстап, алақандарын жылытуға және беттеріне тигізуге мүмкіндік береді (сияқты, индуистер дәстүрлі түрде камфораны қабылдайды). Величаппаду әдетте ақ доти және қызыл және қара качча киеді, сондай-ақ орындау кезінде «қоңыр белбеуін» (арамани) тағады.
they are dipped before the performance. He wipes the flames on the body especially the arms, chest and back continuously dancing to the tune of the drums. The dance is a form of worship, Nrithya Pooja, on the eight sides of the ambalam (shrine) in case of Ayyappan ViLakku the temple is constructed purely with banana stems without using any metallic items with intricate steps and each section of the dance, ending with a crescendo on one of the eight sides. In addition to wiping the flames on the body, the performer also sticks the torch into the waist part of the kachcha (traditional dress) both on front and back side so that the flames almost touches his chin. The crescendo of the drumming and the dance culminates when
he wipes the torch so vigorously on his arms, chest and back that it almost goes out. After the performance the performer offers the torch to all the spectator devotees to warm their palms and touch the palms to their faces (just like the traditional way Hindus take the camphor offering). The Velichappadu usually wears the white dothi and both red and black kachcha and also ties up the "waist belt of bells" (aramaNi) during the performance.