Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иван Давыдович Лазарев (Հովհաննես Դավթի Լազարյան; Иван Давыдович Лазарев; 17 қазан 1820 – 14 тамыз 1879) – армян тегінен шыққан Ресей императорлық армиясының генералы.
Ivan Davidovich Lazarev (, Hovhannes Davti Lazarian; Иван Давыдович Лазарев; 17 October 1820 – 14 August 1879) was an Imperial Russian Army general of Armenian origin.
Өмірбаян
Ховнанс Лазарьян (Иван Лазарев) 1820 жылдың 17 қазанында Ресей империясының құрамындағы Таулы Қарабақтың Шуши қаласында дүниеге келді және сол қаладағы мектепте оқыды. 1839 жылы Кавказда әскери қызметін бастады, ал 1842 жылы көрсеткен ерлігі үшін офицер шеніне ие болды.
Hovhnanes Lazarian (Ivan Lazarev) was born on 17 October 1820 in Shushi in Nagorno Karabakh, then part of the Russian Empire, and studied at a school in that city. In 1839 he began his military career in the Caucasus, where, for his actions, he was made an officer in 1842.
Солтүстік Кавказ
1877 жылы Батыс Армениядағы соғысқа дейін генерал Лазарьян Солтүстік Кавказда танымал болды. Ол көптеген офицерлер сияқты Дағыстандағы имам Шамильге қарсы Мурид соғысына жіберілді. Лазарьян, көптеген офицерлерден өзгеше, татар тілін оқып үйренуге уақыт бөлді. Бұл тіл Кавказ аймағының барлық шаруалары, яғни қатардағы жаяу әскерлер арасында кеңінен танымал еді. Осы білімі арқасында ол мұсылман көтерілісшілерімен алғашқылардың бірі болып келіссөздер жүргізіп, бейбіт процестердің жоспарларын жасады. 1840 жылы ол Хаджи Мурадты ұстауға қатысты. Осы аймақтағы оның ең маңызды жетістігі – жеңілген Шамилмен өткізген келіссөздері болды, ол Шамилді 1859 жылы бейбітшілікке келісіп, үкіметтік күштерге бағынуға итермеледі. Осы дипломатиялық қадамы оған жоғары әскери ордендер берілгеннен кейін генерал атағын әкелді.
Before the war in Western Armenia in 1877, General Lazarian made his name in the northern Caucasus. He was assigned, like many officers, to fight in the Murid War in Dagestan against the Imam Shamil. Lazarian, unlike most officers, took the time to study and learn the Tatar language. It was a language that was known throughout the Caucasus region by the peasants, and hence foot soldiers. With this knowledge he was the first to enter into negotiations with the Muslim rebels and was the one to set up the plans for the peace processes. In 1840 he was involved in the arrest of Hadji Murad. His crowning achievement in this theater was the talks he held with the defeated Shamil, whom he led to choose peace and surrender to the governing forces in 1859. That diplomatic act made him a general after being bestowed military orders of the highest rank.
Ресей-Түрік соғысы
Дагестандағы қызметінен кейін он бір жыл өткен соң, ол түріктерге қарсы Армения жерінде қызметке шақырылды. Соңында оның дағдылары тарихи отанын құтқару үшін қолданылмақ. Лазарьян әскери қақтығыс аймағына алғаш келгенде, оның рөлі граф Лорис Меликов және генерал Аршак Тер-Гукасов сияқтылармен салыстырғанда шектеулі болды. Дегенмен, Аладжин бекінісіне шабуыл жасалған кезде, генералға міндет тапсырылғанда, ол Арпачай мен Кегача арасындағы жалғыз көлік құралы болған әскердегі ең алдыңғы қатардағы дивизиялардың басшылығын алғанда, майданда үлкен қабілетін көрсетті. Лазарьян берілген күштерімен 25 батальоннан тұратын түрік әскерін Қарс провинциясына, олардың негізгі орнына қайтарды, кейіннен олар Лазарьянға қаруларын тапсырды. Бұл әрекеттер Арцах генералының кеудесіне тағы да көп ордендер мен медальдар тақты. Тағы бір есімде қалған оқиға 5 қарашадан 6 қарашаға қараған түні болды. Дивизиялар Қарстың маңындағы Хафиз, Канлы, Химон, Тайнасм және Араб Таби бекіністеріне шабуыл жасамас бұрын, Лазарьян дивизиялардың алдында "Енді, Құдаймен бірге!" деп айқайлап, әскери бас киімін ауаға лақтырып, қолмен нысан жасады. Қарсқа төртінші рет сәтті шабуылдан кейін, аймақтағы жеңіс сөзсіз болды.
Eleven years after his career in Dagestan, he was called to duty on the Armenian soil against the Turks. Finally his skills would be used to save his historic homeland. When Lazarian first got to the area of the military conflict, his role was quiet limited compared to the likes of Count Loris Melikov and General Arshak Ter Gukasov. Nevertheless, when duty called upon the general during the strike upon the Aladzhin position, he showed great promise on his front when given the command of the most avant garde divisions in the army, which was the only wheel transport between Arpachay and Kegacha. With the given forces Lazarian drew back the Turkish forces towards their main location at the Kars province, forces composed of 25 battalions that later laid down their arms to Lazarian. These actions certainly added more ribbons and medals on the chest of the Artsakh general. An even more memorable occurrence took place during the night of 5 November to the 6 November. Before the divisions marched upon the fortresses around Kars: Hafiz, Kanlyi, Chimon, Taynasm abd Arab Tabi, Lazarian rode in front of the divisions screaming "Now, with God!" and throwing his military cap in the air and making a sign of the cross. After this successful storming of Kars on the fourth try, victory in the area was certain.
Түрікменстан
1879 жылы Геок-Тепе шайқасына (1879) бастап әкелген экспедицияны басқаруға жіберілді. Науқан басталғанда ауырып қалды, бірақ әскермен бірге болуын қатыстырып, 1879 жылдың 14 тамызында Чатта қайтыс болды. Оның орнына Ломакин келді, ол тиімсіз шабуыл жасап, жеңіліске ұшырады. 1879 жылдың 14 тамызында Лазарьян Каспий теңізінің шығыс жағындағы экспедицияда қайтыс болды.
In 1879 he was sent to command the expedition that led to the Battle of Geok Tepe (1879). As the campaign was beginning he grew ill, insisted on accompanying the troops and died at Chat on August 14, 1879. He was replaced by Lomakin who made an incompetent attack and was defeated. On 14 August 1879 Lazarian died while on an expedition on the eastern side of the Caspian Sea.